Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Świ­tało. Szare kon­tury mebli ciemno ryso­wały się na tle kre­mo­wych ścian. Cisza jaka pano­wała wokół zda­wała się być taka błoga. Sen­ność powoli odcho­dziła, wypusz­cza­jąc ze swych objęć cały świat. Seve­rus nie spał już, leżał tylko z zamknię­tymi oczami, tuląc w sobie ostat­nie obłoczki snów. Oddy­chał powoli, mia­rowo, sta­ra­jąc się zebrać siły na cały długi dzień. Sta­rał się także nie myśleć nega­tyw­nie. To nie było łatwe. Zaw­sze bowiem czuł cią­żący na sobie przy­mus i obo­wią­zek, niemoc i koniecz­ność. Odkąd tylko się­gał pamię­cią sta­rał się, by każdy jego krok, każda decy­zja była prze­my­ślana, poparta logicz­nymi argumentami. Sta­rał się zawsze kie­ro­wać rozu­mem, roz­sąd­kiem. Nigdy nie pozwa­lał by emo­cje wła­dały jego decy­zjami i życio­wymi wybo­rami. Życiowe wybory. Ech, może wcale - cho­ciaż tak prze­my­ślane - nie bywały w jego przy­padku słuszne? Seve­rus otwo­rzył oczy chcąc odgo­nić kłę­biące się w gło­wie nie­przy­jemne wspo­mnie­nia. Zupeł­nie przypadkowo zna­lazł się w świe­cie peł­nym mugoli i nie wie­dział, czy spotka tu kogo­kol­wiek czy­stej krwi. Albo cho­ciażby pół­krwi. A może w 2015 roku nie było już cza­ro­dzie­jów, a nie­wąt­pli­wie zaszczytny zawód nauczy­ciela na Uni­wer­sy­te­cie Magii odszedł do lamusa? Snape usiadł na łóżku. Chora noga utrud­niała mu poru­sza­nie się, nie zwykł do wiecz­nego leże­nia ani sie­dze­nia. Zaw­sze sta­rał się być w ruchu i na wszystko mieć oko. Sypial­nia Ivy, mała i wypo­sa­żona w bar­dzo pro­ste meble z ciemnego drewna pach­niała per­fu­mami. Seve­rus wyczuł drzewo san­dałowe i cytrusy. Poranną sza­rość powoli zastę­po­wało deli­katne światło, sączące się przez firanki ozdo­bione gdzie­nie­gdzie poprzy­pi­nanymi, kolo­ro­wymi moty­lami. Na toa­letce stały różne fla­ko­niki, sło­iczki i pude­łeczka, a przez róg lustra prze­wie­szone było kilka kolo­ro­wych apaszek.
– Ficus gin­seng – mruk­nął Seve­rus zatrzy­mu­jąc wzrok na rośli­nie, która przy­po­mi­nała mu Man­dra­gorę.
W sypialni wię­cej było zresztą roślin donicz­ko­wych. Na para­pe­cie kilka kak­tu­sów walecz­nie stro­szyło swe kolce. Seve­rus zauwa­żył też zmal­treto­wa­nego stor­czyka, który, powiędły jesz­cze dziel­nie bro­nił się przed cał­ko­wi­tym uschnię­ciem. Iva chyba nie miała ręki do roślin. Seve­rus zresztą też nie, ale znał jedno małe zaklę­cie, które mogło popra­wić ich kon­dy­cję. Jego czarny płaszcz spo­koj­nie spo­czy­wał, prze­wie­szony przez opar­cie fotela. Seve­rus się­gnął po niego z nie­ma­łym tru­dem, ale jed­nak. Ze skrytki w wewnętrz­nej kie­szeni wydo­był swoją różdżkę. Tak, wiedział, że nie wolno mu cza­ro­wać, ale z dru­giej strony nie był pewien, czy macki Mini­ster­stwa Magii się­gają aż do roku 2015.
– I co mnie obcho­dzą zeschłe badyle? – zapy­tał sam sie­bie.
Chęć wypró­bo­wa­nia czaru była jed­nak sil­niej­sza. Zresztą, taki czar wzmac­nia­jący rośliny nie był czymś wyjąt­ko­wym. Co innego poskła­dać sobie nogę. Za każdy więk­szy czar kara muro­wana! Wziął głę­boki oddech. Wyce­lo­wał koniec różdżki na nie­szczę­snego stor­czyka.
– Plan­tus vitae – wyszep­tał, pra­wie bez­gło­śnie.
Łodyga rośliny zatrzę­sła się leciutko, potem natych­miast nabrała żywo-zie­lo­nej barwy. Snape uśmiech­nął się z satys­fak­cją. Jesz­cze jeden ruch różdżką i na szczy­cie łodygi poja­wił się spo­rej wiel­ko­ści pąk, który po chwili zamie­nił się w śnież­no­biały kwiat. Snape pierw­szy raz w życiu wycza­ro­wał coś takiego. Nie, żeby nie potra­fił, ale ni­gdy wcze­śniej nie chciał i nie mie­wał takiego nastroju. Teraz jed­nak zama­chał różdżką tuż nad swoją głową, zata­cza­jąc nią w powie­trzu kilka kółek.
– Plan­tus vitae – powie­dział po raz kolejny i wszyst­kie rośliny, które były w pokoju nagle zakwi­tły. Zakwitł nawet fikus gin­seng, który z natury nie kwit­nie. Snape rozej­rzał się z satys­fak­cją. Potem szybko schował różdżkę i spró­bo­wał wstać. Kwiatki i magiczne zaklę­cia? On i kwiatki? No może i nie, ale całe swoje dotych­cza­sowe życie poświę­cił jakimś mrocz­nym zaję­ciom, więc raz w życiu mógł prze­cież spra­wić, że kwiaty zakwi­tły. Teraz miał więk­sze zmar­twie­nia niż kwit­nące kak­tusy. Teraz jego pęcherz roz­pacz­li­wie doma­gał się wizyty w wc, a on miał problem z przej­ściem cho­ciażby metra. W końcu klnąc na czym świat stoi i sycząc pod nosem jakieś wyszu­kane, brzyd­kie wyrazy, zdo­łał dostać się do toa­lety. Ska­kał przy tym na jed­nej nodze. Naro­bił takiego rumoru, że Iva wyrwana nagle ze snu sta­nęła w przed­po­koju. Twarz miała zaspaną, włosy roz­czo­ch­rane.
– Wszystko okej? – zawo­łała w stronę łazienki.
– Oczy­wi­ście! – usły­szała głę­boki głos Snape’a.
Oj, coś jej się nie wyda­wało, że jest okej, no ale cóż. Jak mu się chciało spa­dać z nieba, to teraz niech troszkę się pomę­czy.
Iva weszła do kuchni, nalała wody do elek­trycz­nego czaj­nika, a sły­sząc, że pro­fe­sor znów roz­bija się w toa­le­cie, uśmiech­nęła się pod nosem.
Łubu dubu, gruch! Nasi­la­jący się rumor spra­wił, że zanie­po­ko­jona wpadła do przed­po­koju i zastu­kała w drzwi wc.
– Żyjesz? – zapy­tała.
Drzwi gwał­tow­nie otwo­rzyły się. Sta­nął w nich wzbu­rzony Seve­rus, włosy miał zmierz­wione, a spoj­rze­nie co nieco obłą­kane. Był tak bli­sko, że nie­mal doty­kał swoim nosem jej nosa. Omiótł wzro­kiem jej twarz, potem całą resztę. Kusa koszulka się­ga­jąca do połowy udamwię­cej odsła­niała niż zasła­niała, a burza rudych wło­sów nie dawała wcale się poskro­mić, gdy Iva, nagle bar­dzo zawsty­dzona poczęła w zdenerwowaniu je przy­gła­dzać.
– Bywało gorzej – odpowie­dział w końcu. Tembr jego głosu, niski i zmysłowy spra­wił, że zadrżała. Potem odsu­nęła się chcąc go prze­pu­ścić, chciał ruszyć do przodu, zachwiał się, a potem chwy­cił kur­czowo jej ramie­nia. Ten gest spra­wił, że go pod­trzy­mała, a potem pomo­gła dojść do łóżka.
Opadł na nie z cięż­kim wes­tchnie­niem ulgi.
– Pie­przona noga! - wyrwało mu się, ale Iva już na niego nie patrzyła.
Jej wzrok padł dokład­nie na Fikusa gin­seng, a ści­ślej mówiąc na jego niebie­skie kwia­tuszki.
– Prze­cież ta roślina nie kwit­nie – zauwa­żyła. – Nigdy, ni­gdy nie kwit­nie.
Snape uniósł brwi i mil­czał.
– A ten stor­czyk, jesz­cze wczo­raj nada­wał się do wyrzu­ce­nia. – Iva prze­szła przez sypial­nię by wziąć doniczkę ze stor­czy­kiem w obie dło­nie i obej­rzeć dokład­nie, cudem zre­ge­ne­ro­waną roślinę – A kak­tusy! Kak­tusy tez zakwi­tły?!
Gdzieś wewnątrz sie­bie Seve­rus uśmie­chał się sze­roko, widząc Ivę stojącą pośrodku sypialni w kusej koszulce, bosą i zdzi­wioną. Wciąż nie dowie­rzała, sta­rała się dociec jakim cudem i kiedy, i jak to w ogóle możliwe.
– To miłe, że nagle zakwi­tły, prawda? – zagad­nął w końcu. - Nie­ważne jak, widać miały taki kaprys. Cza­sem rze­czy nie są takie, jakimi się wydają. Ale zawsze trzeba się cie­szyć, gdy coś pój­dzie dobrze, nieprawdaż?
Mówił cichym, melo­dyj­nym gło­sem, sta­ran­nie dobie­ra­jąc słowa. Iva nie mogła pozbyć się wra­że­nia, że ten dziwny męż­czy­zna ma wiele wspólnego z jej roz­kwi­tłymi nagle kak­tu­sami.
– Nie wiem jak to zro­bi­łeś, ale spra­wi­łeś mi wielką radość – powie­działa uśmie­cha­jąc się do niego.
– Nie wiem o czym mówisz, ja nawet nie lubię kwia­tów – odparł sza­le­nie poważ­nie. – A już na pewno nie mam takich mocy by ukwie­cać kak­tusy – dodał.
Nagle przy­po­mniało mu się, że poprzed­niego dnia jakoś jej nie podziękował za pomoc. Co prawda gdzieś w trak­cie roz­mów mruk­nął ze dwa razy dzię­kuję, ale było to nie­mal nie­zau­wa­żalne. Dzię­ko­wać nie lubił bar­dzo, tak samo jak nie lubił być od kogo­kol­wiek zależ­nym.
Jeśli kwit­nące doniczki spra­wiły jej radość, to dobrze. Niech to będzie w takim razie wyraz wdzięcz­no­ści.
– Może masz jakąś dobrą aurę. – Iva, mówiąc to nie­spo­dzie­wa­nie podeszła do niego, pochy­liła się i deli­kat­nie poca­ło­wała go w poli­czek. Rude włosy poła­sko­tały jego twarz, a sam ten drobny, niby nie­winny gest zro­bił na nim pio­ru­nu­jące wra­że­nie.

Kobieta...

Seve­rus nie znał takich gestów, kobiety nie obca­ło­wy­wały go i nie wzdy­chały na jego widok. Rola love­lasa wśród nauczy­cieli Hogwartu była zarezer­wo­wana dla Gil­de­roya Loc­khe­arta. A i poza uczel­nią Gil­de­roy stale gwiaz­do­rzył, roz­da­wał wokół swoje słod­kie uśmieszki i tanie opowie­ści.
Od cza­sów Lily Seve­rus nie polu­bił, nie poko­chał żad­nej kobiety. I wcale nie zamie­rzał tego zmie­niać. Był bar­dzo uparty i zatwar­działy w uczuciach.
I mimo że dotyk ust Ivy spra­wił mu przy­jem­ność, nie poka­zał tego. Na jego twa­rzy nie zago­ścił żaden, nawet prze­lotny uśmiech.
– Uznaj, że to tylko takie czary – mruk­nął wymi­ja­jąco i niby od żartu.
Iva, zawie­szona nad nim, cią­gle będąca bar­dzo bli­sko, spoj­rzała mu w oczy. Czuł jej cie­pły oddech, gdzieś na swo­jej szyi.
– Czary powia­dasz? – spy­tała.
Miał nie­miłe wra­że­nie, że tą bli­skością i tym spoj­rze­niem Iva pró­buje wedrzeć mu się w umysł.
Nie mógł wie­dzieć, że była to tylko zwy­kła kokie­te­ria. Zupeł­nie się na tym nie znał i było to dla niego tak nowe, jak podróż do jakiejś nieznanej kra­iny, albo wypły­nię­cie na nie­znany ocean.
Wytrzy­mał jed­nak jej spoj­rze­nie, a nawet zdo­łał ją zawsty­dzić przenosząc wzrok na jej usta. Iva wypro­sto­wała się, a potem oznajmiając, że idzie zro­bić kawę wyszła w pośpie­chu. Seve­rus popra­wił się zado­wo­lony na podu­chach.
Jeden zero dla niego, za kwiatki i opa­no­wa­nie emo­cji.

***

– Wła­śnie tak myśla­łam, że cię tutaj spo­tkam. – Monika nie­mal staranowała swoim skle­po­wym wóz­kiem wózek Ivy. Poranne, sobot­nie spo­tkanie w Bie­dronce bar­dzo ucie­szyło Monikę. Ivę za to spe­szyło.
– Och, cześć. – Uśmiech­nęła się.
– Jak widzę żyjesz, więc cię nie zabił, ale za to roz­łą­cza­nie się bez mojej zgody masz u mnie minus jak stąd aż do półki z majo­ne­zem. – Monika zama­chała rękami by poka­zać jaka to odle­głość. Jej ciemne włosy, obcięte zgrab­nie do ramion były jak zwy­kle sta­ran­nie uło­żone, a niebieskie oczy dys­kret­nie pod­kre­ślone czarną kredką.
– Nie, nie zabił i skończ już z insy­nu­acjami, bo on jest nie­groźny. – Iva zauwa­żyła, że przy­ja­ciółka wzro­kiem tak­suje zawar­tość jej wózka.
– Oooo i co ja widzę. Maszynki jed­no­ra­zowe do gole­nia i żel dla mężczyzn, hmmm... Jakiś egzo­tyczny zapach, haha. - Monika aż kla­snęła w dło­nie.
– Prze­stań! – Iva poczer­wie­niała, tro­chę ze zło­ści, a tro­chę ze wstydu. – Wcale mi nie uła­twiasz, powin­naś mnie wspie­rać, bo poma­gam, a Ty się nabi­jasz!
Monika wzru­szyła ramio­nami.
– Oj tam, oj tam, od razu nabi­jasz – powie­działa ze śmie­chem. – Żar­tuję sobie tylko, a Ty się stro­szysz. Znam cię i wiem, że wcale byś się nie stro­szyła, gdyby on ci się nie spodo­bał. Poza tym, żeby wziąć do domu jakie­goś podej­rza­nego typa w środku nocy i jesz­cze tro­skli­wie się nim zaopie­ko­wać, trzeba mieć co naj­mniej jakiś jeden, mocny argu­ment.
Nie było sensu się spie­rać i Iva ska­pi­tu­lo­wała.
– Jest dziwny i nie­sa­mo­wity, ma piękny głos, a ja kom­plet­nie go nie intere­suję– wyrzu­ciła z sie­bie.
– Więc już pró­bo­wa­łaś? – Monika uśmiech­nęła się try­um­fal­nie, bo jed­nak wyszło, że ma rację.
– Troszkę. – Iva zro­biła nie­zde­cy­do­waną minę. – Tak ciut, ciut...
– A teraz zosta­wi­łaś go samego w domu, gra­tu­luje roz­wagi. – Monika nie była tak emo­cjo­nalna jak jej ruda przy­ja­ciółka i zawsze ścią­gała Ivę na zie­mię swoim zdro­wo­roz­sąd­ko­wym myśle­niem. – Może i ten zimny drań potrze­buje pomocy, ale to nie zna­czy, że Ty masz tra­cić czuj­ność. Nooo a teraz lecę do kasy, zadzwo­nię do cie­bie póź­niej, jak tylko wyślę Radka do pracy. - Monika ele­gancko poma­chała Ivie, a potem znik­nęła mię­dzy skle­po­wymi rzę­dami pó­łek. Zosta­wiła po sobie tylko deli­katny zapach per­fum. I zasianą dopiero co w przy­ja­ciółce iskrę nie­po­koju.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.