Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Severus rozglądał się z zaciekawieniem po pokoju, gdy tylko Iva zniknęła w kuchni. W sumie to nie wypatrzył niczego arcyciekawego, niczego ciekawego, ani niczego na czym warto było chociaż na chwilę zawiesić wzrok. Ot, zwykły pokój zwykłej kobiety. Na jednej ścianie półki z książkami, na drugiej okno, przy trzeciej stało biurko, przy biurku krzesło. Snape siedział na czymś, co przypominało fotel, chociaż w rzeczywistości było rozkładaną kanapą. Przed nim na małym stoliczku piętrzył się stosik kartek, obok stosiku leżał długopis i stał kubek w którym zostały tylko fusy z kawy.
Severus z zaciekawieniem zerknął na pierwszą z góry kartkę. Potem wziął ją do ręki. Tekst pisany był okropną angielszczyzną. Temat pracy "Mój wymarzony zawód". W każdym zdaniu aż roiło się od błędów. Snape, zniesmaczony przebiegł wzrokiem po kartce. Potem wziął długopis i zaczął kreślić, poprawiać.
Gdy dotarł do końca, z wielką satysfakcją i szalenie zamaszyście napisał : ŹLE!WSZYSTKO DO POPRAWKI!
- Co robisz? - głos Ivy wyrwał go z profesorskiego amoku.
- Ee, ja? - Severus patrzył to na Ivę, to znów na kartkę, którą tak pięknie zabazgrał.
Iva zabrała mu kartkę.
- To wypracowanie mojego ucznia! - zawołała. - Musiałeś je tak urządzić?
Istotnie, nie musiał, a nawet nie miał prawa, ale tak mu jakoś dziwnie poleciała ręka no i wyszło jak wyszło.
- Poprawiłem - wytłumaczył spokojnie i chciwie zerknął na następne kartki. Aż go świerzbiło, by wszystko popoprawiać i nastawiać tyle pał, ile tylko się da!
- Ooo nie! - Iva doskoczyła do kartek, zabrała je, a potem położyła w bezpiecznym miejscu.
- Co za tuman to napisał? - spytał Snape. - Już ja bym mu pokazał...
- Jak się spada z drzewa - przerwała złośliwie, a potem bezceremonialnie wręczyła Severusowi kubek z herbatą i usiadła na krześle przy biurku.
- Nie spadłem z drzewa - powiedział dobitnie.
- Więc może z księżyca - podpowiedziała. - Nie masz dokumentów, rodziny i prawie nic nie pamiętasz... Ale o dziwo doskonale wiesz, że jesteś profesorem.
- Tak - przytaknął.
- A co wykładasz? - wpatrzyła się w niego wyczekująco. Nadal wyglądał jak nastroszone ptaszysko. Nie miała pojęcia, co z nim dalej robić. Najchętniej by nim mocno potrząsnęła, a potem ostro opieprzyła. Może wtedy ten dumny wyraz zniknął by z jego twarzy.
- Botanikę, chemię, fizykę... wszystkiego po trochu. - Snape nie umiał jednym słowem określić czego uczy.
W oczach Ivy dostrzegł niedowierzanie. Nie było sensu kłamać dalej i udawać amnezję. Jeśli w ogóle chciał cokolwiek ugrać, musiał być bardziej przekonujący, bo kłamstwo jakoś mu nie wychodziło.
- Będę szczera, nie wierzę w żadną amnezję. Udajesz bo masz jakiś powód. - Iva na moment zawiesiła głos. - I jeśli nie chcesz, to nie mów, nie będę wścibska. Chcę tylko byś mnie zapewnił, że nie zrobisz mi krzywdy i byś obiecał, że nie jesteś na bakier z prawem.
Sama nie wierzyła, że to powiedziała. To było kompletne wariactwo, to było szalenie nierozsądne z jej strony. Ale sposób w jaki przyszło jej poznać tego człowieka był niesamowity i niecodzienny, a sam Snape uosabiał wszystko to, czego szczerze nie lubiła w facetach. I to było właśnie takie fascynujące.
Na twarzy profesora odmalował się wyraz ulgi.
- Żadnych problemów - podsumował krótko.
Iva klasnęła w dłonie. Potem wstała i podeszła do niego.
- W takim razie zdejmij ten przedpotopowy płaszcz i buty, zdejmij też spodnie, trzeba obejrzeć nogę, jeśli chcesz mogę się odwrócić. Chociaż pewnie już niejedna baba widziała cię w samej bieliźnie - powiedział lekko i zupełnie bez skrępowania.
Severus Snape wbrew jej ocenie nie był przyzwyczajony do paradowania w majtkach przed kobietami. Nie był W OGÓLE przyzwyczajony do obecności kobiet w swoim życiu. No chyba, że na uniwersytecie, albo w kiosku z gazetami. Nie pamiętał już prawie czasów, w których jakaś baba widziała go tylko w bieliźnie, to było krótko mówiąc nie do pomyślenia. Spojrzał w zielone oczy Ivy i wiedział już, że łatwo z nią nie będzie.
Znów wysilił się na uśmiech. Potem z trudem podniósł się z fotela. Zdjął płaszcz, marynarkę. Patrzył przy tym dumnie na Ivę i spojrzenia tego zupełnie nie rozumiała. Zachowywał się tak, jakby robił jej wielką łaskę, że w ogóle daje sobie pomóc.
W końcu, po kilku minutach dziwnego krygowania się i podchodów zdjął spodnie i doskonale kryjąc zawstydzenie usiadł. Noga zdążyła już porządnie spuchnąć. Była sina w kostce. Iva dotknęła jej dłonią. Profesor się wzdrygnął i aż podskoczył.
- Spokojnie - uspokoiła, czując pod palcami rozgrzaną skórę. - Nie znam się, ale to wcale nie wygląda najlepiej. Trzeba by było to prześwietlić, rentgen zrobić, potem w gips. Niestety nie mam znajomego chirurga. - Iva bezsilnie rozłożyła ręce.
Severus obolały i niezadowolony z całej sytuacji milczał. Zabawne jak czasem się potrafi życie skomplikować. A chciał się tylko przenieść do Ministerstwa Magii.

Wylądował w przyszłości. I zdecydowanie nie było to miękkie lądowanie. Był w roku 2015 już przeszło godzinę i troszkę już ogarniał sytuację. Troszkę, albo mniej niż troszkę. Gdyby mógł używać zaklęć, poskładałby się raz, dwa. Ale nie mógł, a raczej nie chciał. Miał swoje żelazne zasady.
Chociaż pierwszą już dziś złamał, bo niejako musiał. Brzmiała ona : ZAWSZE TRZYMAJ DYSTANS, NIE BRATAJ SIĘ Z BABAMI.
- Czekaj! - zawołała nagle Iva odkrywczo.
- Czekam - mruknął, bo w istocie nigdzie się nie wybierał.
- Momento! Mam, mam! Mam! - Iva roześmiała się radośnie. - Jestem genialna!
Wyglądała tak pociesznie, że Severus po raz pierwszy szczerze się uśmiechnął. Miała w sobie to, czego jemu brakowało. Miała w sobie radość i życie. On czuł w sobie tylko mrok. Chociaż w tej właśnie chwili iskra radości zapaliła się w nim na kilka sekund.
- No słucham - zachęcił Ivę do mówienia.
- Mam znajomego weterynarza, leczy krowy i konie - wypaliła. - To znaczy za przeproszeniem, zabiorę cię do weterynarza, bo ma rentgen i leczy duże zwierzęta. Tylko nie myśl, że traktuję cię jak zwierzę. Nie, nie... tylko... tylko jest piątek wieczór, a ty... Zanim zdecydujesz się mi powiedzieć, co z tobą jest nie tak i przed czym uciekasz albo czego się boisz, musisz iść do lekarza. I jedyny, który pomoże ci bez żadnych pytań i gadania, to mój znajomy weterynarz. Kropka.
- Kropka? - Snape uniósł brwi.
- Koniec i kropka. - Iva była z siebie bardzo dumna. - A teraz wciągaj spodnie, a ja dzwonię do znajomego, potem po taksówkę - dorzuciła, obróciła się na pięcie i wyszła z pokoju.
Profesor Snape musiał przyznać, że sprytnie to wymyśliła, a jej śmiech wciąż dźwięczał mu w uszach. Szczęście w nieszczęściu trafił na tę Rudą i teraz zaczynał widzieć jakieś jaśniejsze strony całej sytuacji.
Nie był sam, ktoś się nim zajął, ktoś trzymał zupełnie bezinteresownie jego stronę i nie zadawał zbędnych i niewygodnych pytań.
Ktoś.

***

Ten moment, kiedy po wielkim bólu i strachu czujesz nagle, że może i jeszcze boli, ale wszystko zaczyna jakoś się układać, a obok ciebie w taksówce siedzi ktoś, kto mimo, iż jest kobietą, to zasługuje na szacunek i zaufanie - bezcenne.
Ten moment, kiedy ogląda cię weterynarz, a tobie wpada w oko ogromna strzykawa o pojemności minimum pięciuset mililitrów na specjalne końskie dawki i gdy uświadamiasz sobie, że stół na którym siedzisz służy dla zwierząt kopytnych, wszelkiej rogacizny i innych czworonożnych stworzeń...
Snape został prześwietlony, a jego (o dziwo!) tylko zwichnięta noga nastawiona i włożona w szyny.
Cała akcja trwała nieco ponad godzinę i już przed dwudziestą drugą profesor znów siedział w fotelu, w mieszkaniu Ivy. Starał się być grzeczny i posłusznie zjeść kolację, ale nie miał apetyty. Za dużo bólu, nerwów i wrażeń zrobiło swoje. Wciąż majacząca troska o dzień następny, świadomość tego, że właściwie nie ma ze sobą niczego prócz różdżki i ubrań w których tu przybył sprawiła, że czuł psychiczny dyskomfort.
- Wszystko będzie dobrze - zapewniła go Iva, widząc jego niewyraźną minę. - Mieszkam sama, więc możesz tu zostać jakiś czas. Tylko miej na względzie to, że należą mi się jakieś wyjaśnienia. Jeśli nie teraz, to w najbliższym czasie, ok?
- Ok - powtórzył jak echo, bo trudno było zaprzeczyć. Musiał jakoś się w końcu wytłumaczyć.
- Mam kilka ciuchów po bracie, jakieś t-shirty, na pewno piżamę. Powinny pasować. Jutro kupię ci parę drobiazgów, które ci się pewnie przydadzą. Twój garnitur oddam do pralni, tak samo jak ten dziwny płaszcz rodem z hrabiego Draculi. A teraz jedz, bo ci wystygnie.
Wyglądało na to, że Iva już mu wstępnie zaplanowała kilka najbliższych dni i nie miał nic do gadania. Chociaż z natury lubił rządzić, teraz musiał się poddać. Ba! Wcale nie chciał walczyć, ani się spierać. Charakter miał raczej trudny i bardzo często negował pewne rzeczy tylko z własnej złośliwości. Teraz jednak nie chciało mu się bawić w przekorne komentarze.
Iva ziewnęła.
- Pościelę ci w drugim pokoju, tam będzie ci wygodniej, sama będę spać tutaj. Wiesz gdzie jest łazienka, a czyste ręczniki leżą na pralce. Idę zatem ścielić i, hm, powodzenia z cieknącym kranem!

***

- Ty kompletnie oszalałaś! - Głos Moniki, najlepszej przyjaciółki Ivy miał karcący ton. - Oszalałaś i chcesz mi wmówić, że wszystko jest w porządku!
Ten komentarz był podsumowaniem płomiennej, telefonicznej opowieści Ivy o wydarzeniach, które właśnie rozgrywały się w jej domu.
- Luzik, wiem co robię - uspokoiła przyjaciółkę.
- Nie sądzę. Ile ty masz lat, że wierzysz w bajki o spadającym z nieba... - Monika zawiesiła głos próbując sobie przypomnieć słowa jakimi Iva określiła Severusa.
- Niegroźnym Draculi - podpowiedziała Iva.
- No właśnie! Więc zachowujesz się tak, jakbyś miała lat naście, a nie trzydzieści. I lepiej uważaj, bo takie rzeczy się nie zdarzają, a on pewnie zrobi ci zjazd, a potem ucieknie z twoim komputerem i wiecznym piórem Parkera, bo tylko to masz cennego w domu do zabrania. - Monika, jak na poważną żonę i matkę przystało nie dawała się ponieść emocjom.
- Przesadzasz, za kilka dni sobie pójdzie, a ja będę miała mały, życiowy plusik, że mu pomogłam i tyle.
- Akurat - prychnęła Monika. - Na moje oko wygląda to inaczej, ale nie będę póki co mówić jak.
- No jak? - Iva ściszyła głos, bo usłyszała jak drzwi od łazienki otwierają się. - Muszę kończyć, zadzwonię do ciebie jutro i nie marudź. Zawsze byłam szalona więc będę i tym razem.
Iva rozłączyła się zanim Monika zdołała wtrącić swoje ostatnie trzy grosze.
Potem spojrzała na Severusa, który bardzo nieporadnie przemierzał przedpokój. Wstała, podeszła do niego i pomogła mu dojść do łóżka. Przyniosła z kuchni szklankę wody mineralnej, postawiła na nocnej szafce.
Ta piżama, po jej bracie. Iva poczuła nagły ucisk w gardle. Wspomnienie brata przywołało smutek. Jego śmierć, niespodziewana, zaledwie dwa lata wcześniej, zbiegła się z jej rozwodem. Całe życie runęło jej wtedy na głowę i potrzebowała sporo czasu, by znów sobie wszystko poukładać.
Nic w życiu nie trwa wiecznie i tylko chwile są piękne, i trzeba cieszyć się z każdej lepszej i weselszej. Tego się nauczyła i tego się trzymała.
Snape patrzył na Ivę. Sporo by dał za to, by wiedzieć o czy ona myśli. Bo niewątpliwie była zamyślona. Próbował nawet delikatnie wniknąć w jej umysł. Tak tyci-tyci zagłębić się w jej uczucia. Zobaczył tylko smutek, a wszystko spowijała jakaś dziwna, niebieskawa mgła.
Grzebanie jej w myślach nie było fair i profesor odchrząknął, celowo by wyrwać Ivę z zamyślenia.
- Jest już późno - powiedziała głosem smutnym, takiego tonu jeszcze u niej nie słyszał.
- Istotnie - odparł.
- Dobranoc - powiedziała i wyszła, nawet na niego nie patrząc.
Może powinien jednak wniknąć głębiej w ten jej smutek i dowiedzieć się o co chodziło?
Leżał przez chwilę i patrzył w sufit pomalowany na granatowy kolor i upstrzony masą fosforyzujących gwiazdek. Łóżko Ivy było duże i wygodne, a pościel pachniała wanilią. Bardzo nikłe światło nocnej lampy, zalewające pokój ciepłą poświatą sprawiło, że zupełnie wbrew temu, co odczuwał na samym początku swojej bytności w roku 2015, poczuł się szczęśliwie i bezpiecznie. A może zwyczajnie to zmęczenie sprawiło, że nie miał sił ani się dąsać, ani martwić?
Zasypiając przypomniał sobie, że powinien jakoś ładnie i elegancko podziękować Rudej za pomoc.
Jutro zrobi to jakoś, chociaż wcale nie umie dziękować, a bycie miłym to szalenie trudne zadanie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.