Rozdziały: [1], [2], [3].

- Pospieszcie siĂŞ, krzykadÂła! Zaraz pojadĂŞ bez was!
Pan Potter wystawia gÂłowĂŞ przez okno swojego nowego, mugolskiego samochodu. TrÂąbi dwa razy i czeka na reakcjĂŞ. Po chwili przez drzwi wybiega dwĂłjka szesnastolatkĂłw. Pierwszy z nich ma na nosie okulary i usilnie stara siĂŞ uciszyĂŚ skrzeczÂącÂą sowĂŞ, a ten drugi Âściska w dÂłoni papierowy woreczek.
- Szybciej, kretynie! - krzyczy James, wrzucajÂąc do bagaÂżnika swĂłj kufer. JakimÂś cudem udaÂło mu siĂŞ uspokoiĂŚ ptaka.
- ÂŻe to niby ja mam siĂŞ pospieszyĂŚ? A kto zgubiÂł prezent dla Lily? - przedrzeÂźnia go Syriusz i wsiada do auta.
- Ale to nie ja przez pó³ godziny ob¿era³em siê ciastkami!
- Cisza! - grzmi ojciec Jamesa i mierzy chÂłopcĂłw powaÂżnym spojrzeniem. - Jeszcze sÂłowo, a was zostawiĂŞ!
James niechĂŞtnie siada obok kierowcy i odwraca siĂŞ do Blacka.
- MyÂślisz, Âże tym razem jÂą poderwĂŞ? - pyta z nadziejÂą w gÂłosie. Odpowiada mu gÂłoÂśny Âśmiech Syriusza.
- Nie ma szans.
Zanim Potter zd¹¿y zareagowaÌ, jego ojciec z g³oœnym piskiem opon rusza z podjazdu. James rzuca przyjacielowi spojrzenie spod przymru¿onych powiek i odwraca siê przodem do jezdni. Black nadal cicho chichocze.
- Co ciĂŞ tak bawi? - pyta w koĂącu Rogacz, kÂątem oka zerkajÂąc w stronĂŞ Syriusza. ÂŁapa wyszczerza siĂŞ do niego.
- Fakt, Âże to juÂż kolejny rok, kiedy Lily Evans bĂŞdzie ciĂŞ totalnie ignorowaĂŚ. Masz pojĂŞcie, jakie to jest zabawne?
Gdyby nie szybka interwencja pana Pottera, mogÂłoby siĂŞ skoĂączyĂŚ rĂŞkoczynami.
- SpokĂłj! - grzmi i patrzy ostro na syna. - Poczekajcie jeszcze chwilĂŞ. Zaraz bĂŞdziemy na stacji i tam bĂŞdziecie siĂŞ mogli okÂładaĂŚ do woli.
Dalsza czêœÌ podró¿y mija spokojnie, g³ównie na rozmowach, dotycz¹cych kolejnych wymyœlonych przez nich psikusów.
- Zamierzam odzyskaÌ nasz¹ mapê - mówi z determinacj¹ James i unosi piêœÌ w górê. - Poka¿ê Filchowi, kto tu rz¹dzi.
Syriusz gwiÂżdÂże pod nosem.
- ProszĂŞ, proszĂŞ. I to siĂŞ nazywa zapaÂł! Podoba mi siĂŞ takie podejÂście!
Po kilku minutach pan Potter parkuje przed Kings Cross. ChÂłopcy z uÂśmiechem wyskakujÂą z samochodu. Syriusz odwraca twarz ku sÂłoĂącu i wzdycha przeciÂągle. JuÂż nie musi siĂŞ martwiĂŚ swojÂą rodzinÂą i znosiĂŚ ich ciÂągÂłych narzekaĂą. Teraz w koĂącu moÂże byĂŚ taki jak jego przyjaciele.
- James! Syriusz!
Z zamyÂślenia wyrywajÂą go znajome gÂłosy. SzczĂŞÂśliwy chÂłopak dostrzega biegnÂących w jego stronĂŞ Remusa i Petera. Oboje zatrzymujÂą siĂŞ przed nim, ledwo mogÂąc zÂłapaĂŚ oddech.
- Musimy popracowaĂŚ nad waszÂą kondycjÂą - Âśmieje siĂŞ ÂŁapa i obejmuje Lupina ramieniem. - CieszĂŞ siĂŞ, Âże was widzĂŞ.
- Tak, tak, wszyscy s¹ szczêœliwi i w ko³o lataj¹ ró¿owe kwiatuszki. Ale mo¿e, do cholery, ruszysz swój szanowny ty³ek i mi pomo¿esz, co? - rzuca zgryŸliwie James, staraj¹c siê wydobyÌ z baga¿nika kufer.
Syriusz krĂŞci gÂłowÂą z politowaniem.
- JuÂż idĂŞ, ksiĂŞÂżniczko. Nie wÂściekaj siĂŞ tak.
Peter parska Âśmiechem.
- Lepiej nie mĂłw tego przy Lily, bo tego ci nie wybaczy.
W momencie, kiedy na twarzy ÂŁapy pojawia siĂŞ zÂłoÂśliwy uÂśmieszek, w oczach Jamesa pojawia siĂŞ przeraÂżenie.
- Nie zrobisz tego - mĂłwi z wahaniem, obserwujÂąc ruchy przyjaciela. - Stary... BÂłagam ciĂŞ.
Ale Black ju¿ szuka w t³umie przybywaj¹cych uczniów rudow³osej dziewczyny. Po chwili dostrzega j¹, jak wchodzi do gmachu g³ównego stacji.
- Ej, Lily! - krzyczy z caÂłej siÂły i biegnie w jej kierunku. - Mam dla ciebie newsa, sÂłuchaj!
- Niech ciĂŞ szlag! - wrzeszczy za nim Potter, a jego twarz oblewa siĂŞ rumieĂącem. - Jak ja ciĂŞ dorwĂŞ...
Remus wzdycha ciĂŞÂżko i mierzy wzrokiem Syriusza.
- Ile razy juÂż o tym rozmawialiÂśmy? DwadzieÂścia? TrzydzieÂści?
- DokÂładnie dwadzieÂścia cztery - wzdycha ÂŁapa i krzyÂżuje ramiona na piersi.
- Muszê powró¿yÌ ci to kolejny raz?
- Nie.
Remus krĂŞci gÂłowÂą i ponownie wzdycha.
- Czemu zawsze zachowujesz siĂŞ jak dzieciak?
- A czemu ty zawsze traktujesz mnie jak dzieciaka? - odpowiada pytaniem na pytanie wÂściekÂły Black. Lupin juÂż tyle razy wtrÂącaÂł siĂŞ w jego psikusy i Âżarty, krzyÂżowaÂł plany, dotyczÂące Jamesa i Lily.
Remus odgarnia swoj¹ jasnobr¹zow¹ grzywkê i poprawia ksi¹¿ki pod pach¹.
- Powinniœmy ju¿ iœÌ - mówi rzeczowo, kompletnie ignoruj¹c wczeœniejsz¹ uwagê Syriusza. - Zosta³o ma³o czasu do odjazdu.
£apa powstrzymuje siê od wszelkich uwag i bierze do rêki r¹czkê wózka, na którym znajduj¹ siê jego rzeczy. James idzie w jego œlady i poprawia okulary na nosie, wci¹¿ zarumieniony. Po chwili ca³a czwórka rusza na peron 9 i 3/4.

***

W Wielkiej Sali na dobre rozgorza³y rozmowy. Przy ka¿dym ze sto³ów s³ychaÌ œmiechy, krzyki i g³oœne rozmowy. Nie inaczej jest wœród uczniów domu Godryka.
- Zaraz powinni wprowadziĂŚ pierwszakĂłw - zauwaÂża Peter z podekscytowaniem. - MyÂślicie, Âże bĂŞdzie duÂżo nowych GryfonĂłw?
Syriusz wzrusza ramionami i nachyla siĂŞ do Jamesa z uÂśmiechem.
- Lily i Smarkerus z kaÂżdym rokiem sÂą bliÂżej siebie, co nie?
- Zamknij siĂŞ Black - warczy Potter i wbija wzrok w swoje dÂłonie. Stara siĂŞ nie pokazywaĂŚ, jak bardzo go to boli.
W tym momencie drzwi otwierajÂą siĂŞ z hukiem, a wszystkie spojrzenia kierujÂą siĂŞ w stronĂŞ nowych uczniĂłw Hogwartu. SzczegĂłlnie wzrok przyciÂąga wyÂższa od pozostaÂłych pierwszorocznych dziewczyna. Ma ciemnobrÂązowe wÂłosy, zaplecione w warkocz z boku gÂłowy i czekoladowe, przenikliwe oczy. Jej wzrok przeÂślizguje siĂŞ po twarzach zgromadzonych w sali uczniĂłw i dÂłuÂżej zatrzymuje siĂŞ na Syriuszu. ChÂłopak patrzy na niÂą z zachwytem i zaciekawieniem.
- MyÂślicie, Âże to pierwszoroczna? - pyta James, obojĂŞtnie wpatrujÂąc siĂŞ w dziewczynĂŞ. Remus marszczy brwi.
- WÂątpiĂŞ. To pewnie jej pierwszy rok, ale nie moÂże byĂŚ w wieku pozostaÂłych pierwszakĂłw. Jest duÂżo starsza.
Huncwoci pod¹¿aj¹ wzrokiem za dziewczyn¹, podobnie jak wszyscy pozostali. Po krótkim wstêpie Dumblrdore'a, McGonagall bierze do rêki Tiarê Przydzia³u i zaczyna wyczytywaÌ kolejne nazwiska.
- To trochê dziwne, nie? - odzywa siê James tu¿ przy uchu Syriusza. - Nie czêsto do³¹czaj¹ do Hogwartu starsi uczniowie.
- MoÂże to wyjÂątek? - zastanawia siĂŞ Remus. - Dumbledore musiaÂł wyraziĂŚ na to zgodĂŞ, inaczej by tutaj nie staÂła.
- Akane Hyakuya.
GÂłos profesor McGonagall ucisza chÂłopakĂłw. BrÂązowowÂłosa dziewczyna podchodzi do czarownicy i siada na stoÂłku. McGonagall wkÂłada jej na gÂłowĂŞ tiarĂŞ.
- Hmmm... - odsuwa siê tiara i niespokojnie siê porusza. - Ciekawe... Przyby³aœ do Hogwartu nie tylko ze wzglêdu na naukê, prawda? Có¿... W takim razie... Gryffindor!
Uczniowie domu Godryka wrzeszczÂą i uÂśmiechajÂą siĂŞ do nowej Gryfonki, ktĂłra lekkim krokiem podchodzi do ich stoÂłu i siada wÂśrĂłd pierwszorocznych. James marszczy brwi. Co tiara miaÂła na myÂśli mĂłwiÂąc, Âże ta dziewczyna przybyÂła tu nie tylko dla nauki?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.