Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Do opowiadania zostaÂły wprowadzone trzy nowe postacie :
Natalia Knedlickova - w tej roli Nedelle
MaÂłgorzata Kowalska - w tej roli Debbie
Roselyne Kowalski - w tej roli Loony5

Zanim uœwiadomi³a sobie, ¿e jest naga a rêcznik, którym by³a owiniêta poprzedniego wieczora le¿y gdzieœ przy jednej z nóg ³ó¿ka, poczu³a intensywne k³ucie w skroniach. Obudzi³a siê, bo bola³a j¹ g³owa. Lekki kac da³ o sobie znaÌ.
- Moje usta to pustynia - mruknĂŞÂła sama do siebie. Rozpaczliwe szukanie szklanki z wodÂą na nocnej szafce nie przyniosÂło Âżadnych rezultatĂłw. Iva usiadÂła, a potem znĂłw owiniĂŞta tylko w rĂŞcznik przemknĂŞÂła do kuchni. PamiĂŞtaÂła wszystko to, co siĂŞ wydarzyÂło poprzedniego wieczora. Nie byÂła z siebie dumna, oj nie byÂła. Jak ona mu teraz spojrzy w oczy po tym wystĂŞpie w rĂŞczniku? Dobry BoÂże... Iva spojrzaÂła na sufit tak, jakby tam chciaÂła dostrzec Boga albo odpowiedÂź na swoje rozterki.

Potem wróci³a do pokoju, zerknê³a na zegarek. Dochodzi³a dziewi¹ta. Na biurku ³adnie pouk³adane le¿a³y kartki i zeszyty. Severus sprawdzi³ wszystko. Na dodatek oceni³. Jednym s³owem wykona³ za ni¹ wiêksz¹ czêœÌ roboty.
"Cudownie!" - pomyÂślaÂła. A ona w tym czasie podÂśpiewywaÂła podpita, a na koniec poleciaÂła do niego z dziobem i zmusiÂła do pocaÂłunku. Co za wstyd! Cicho przemknĂŞÂła przez korytarz i zajrzaÂła do pokoju Severusa. ByÂła przekonana, Âże jeszcze Âśpi. MyliÂła siĂŞ. StaÂł do niej plecami i wyglÂądaÂł przez okno. ChciaÂła wycofaĂŚ siĂŞ po cichutku. ZrobiÂła jeden, maÂły kroczek w tyÂł, potem drugi maÂły kroczek...
- Jak spaÂłaÂś? - usÂłyszaÂła nagle jego gÂłos.
- Jakoœ... - westchnê³a, a wtedy on odwróci³ siê twarz¹ do niej. Nie wyczyta³a zupe³nie nic z jego miny. ŒwiadomoœÌ tego, ¿e znów stoi przed nim w rêczniku, by³a okropna.
- Sprawdzi³em...- zacz¹³.
- Wiem - weszÂła mu w sÂłowo.
- Aha - mrukn¹³.
- ChciaÂłam... - zapragnĂŞÂła wytÂłumaczyĂŚ siĂŞ z wczorajszego zachowania.
- Wiem. - Teraz to on przerwaÂł jej. Iva machnĂŞÂła rĂŞkÂą z rezygnacjÂą.
- Tak teÂż myÂślaÂłam. - Nie byÂło siĂŞ co ÂłudziĂŚ. Snape dokÂładnie jÂą sobie przejrzaÂł. PrzecieÂż umiaÂł czytaĂŚ jej w myÂślach.
- To nie do koĂąca tak jak ci siĂŞ wydaje. - Snape niezdarnie zbliÂżyÂł siĂŞ do niej o krok.

Iva wiedzia³a ju¿, ¿e sprawy bardzo szybko posz³y za daleko. Zna³a go dopiero trzeci dzieù, a ju¿ zd¹¿y³a siê do niego przywi¹zaÌ. I do tego jego specyficznego sposobu zachowania! On natomiast czyta³ z niej jak z otwartej ksiêgi, sprawi³, ¿e zesch³e badyle kwit³y, a kartkówki same siê sprawdza³y.
PatrzyÂł na niÂą znĂłw tak, Âże nie wiedziaÂła co oznacza ten wzrok. Zawsze siĂŞ tak na niÂą spoglÂądaÂł, jakby miaÂł na twarzy maskĂŞ.
- Có¿ mam powiedzieÌ? - spyta³ nagle.
- Wszystko - poprosi³a. - Skoro ju¿ zrobi³am z siebie idiotkê, ca³owa³am ciê i pozwoli³am byœ zacz¹³ znaczyÌ dla mnie wiêcej ni¿ du¿o, to powiedz mi wszystko. Pewnie i tak wypadniesz lepiej ode mnie.
- To zbyt trudne, by zrozumieĂŚ. - Severus poczuÂł siĂŞ nagle zmĂŞczony wiecznym ukrywaniem emocji i myÂśli. - Wiem, co czujesz, Ivo. - ZrobiÂł nieokreÂślony ruch rĂŞkÂą. - To przenika mnie jak fala ciepÂła, ale zapewniam ciĂŞ, gdybyÂś wiedziaÂła jaki naprawdĂŞ jestem, twoje uczucia ulegÂłyby zmianie - zawiesiÂł gÂłos.
- Zmianie? - Iva poprawiÂła opadajÂący rĂŞcznik.
- Na gorsze. - Severus uœmiechn¹³ siê ze smutkiem,
- PozwĂłl, Âże sama zdecydujĂŞ - powiedziaÂła stanowczo. - Czy ciĂŞ znienawidziĂŚ czy...
Urwa³a. Oj, czemu zawsze za bardzo œwierzbi³ j¹ jêzyk? Severus uœmiechn¹³ siê kpi¹co. Jeszcze tego brakowa³o, ¿eby jej siê teraz spowiada³ ze swojego marnego ¿ycia.
- Och, mam paskudny charakter... i... nie wiem, co sobie myœlisz, ale nie nadajê siê ani do przyjaŸni, ani do zwi¹zków. - Snape wcale nie chcia³ tego powiedzieÌ, wyrwa³o mu siê. Nie wiedzia³ ju¿ czy chce siê ukryÌ, czy chce byÌ odnaleziony. Zamkn¹Ì siê w swojej skorupie czy pokazaÌ poranione wnêtrze.
- Wszystko jedno. - Iva poczuÂła Âłzy napÂływajÂące do oczu. - ObiecaÂłeÂś mi wyjaÂśniĂŚ kilka kwestii. - OdwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i wyszÂła z pokoju.
W ³azience opanowa³a chêÌ rozp³akania siê. Beksa! Beksa lala! Nie bêdzie beks¹. I jak najszybciej pójdzie po rozum do g³owy. Jest doros³¹ kobiet¹. Pora skoùczyÌ z tymi wszystkimi fifa-rafa, pogodziÌ siê z tym, ¿e na œwiecie nie ma mê¿czyzny dla niej i kupiÌ sobie kota. A nawet dwa takie futrzaki. Sowê te¿. Zostanie czarownic¹! Iva wœciek³e szarpa³a w³osy szczotk¹. O ile koty nie stanowi³y wiêkszego problemu, to zdobycie sowy graniczy³o w jej przypadku niemal z cudem.

***

Severus sta³ przez chwilê jak ko³ek na œrodku pokoju. Potem opad³ bezsilnie na fotel. To zaczyna³o go przerastaÌ, ta ca³a sytuacja. Iva i jej rozbuchana emocjonalnoœÌ, póki co jeszcze opanowywana, ale Snape czu³, ¿e ju¿ nied³ugo sprawy mog¹ przybraÌ inny obrót. O! Jak¿e chcia³ znaleŸÌ siê w Londynie. Uciec, skryÌ siê we mgle, w jakiejœ ciasnej uliczce. O! Jak¿e têskni³ za Lochami Hogwartu... Têskni³ za mrokiem, za wilgoci¹. Chcia³ jak szczur wcisn¹Ì siê w swoj¹ kryjówkê i przeczekaÌ. Iva zmusza³a go do odczuwania. A on tak bardzo tego nie chcia³. Nie chcia³ uczuÌ. ¯adnych! A ju¿ na pewno nie chcia³ nik³ej, nawet najmniejszej nadziei na to, by zakochaÌ siê i byÌ szczêœliwym. Bo to nie mog³o siê udaÌ, ca³e jego ¿ycie by³o tylko pasmem bólu. Nie chcia³ wierzyÌ w to, ¿e teraz mog³oby byÌ inaczej.

Snape moÂże i nie byÂł idealny. BywaÂł niesprawiedliwie zÂłoÂśliwy, bardzo pamiĂŞtliwy. NienawidziÂł niektĂłrych juÂż za samo ich pochodzenie. Ale do Ivy nie miaÂł pretensji absolutnie o nic. ByÂł raczej wdziĂŞczny, Âże go przygarnĂŞÂła. Dlatego teraz, mimo iÂż bardzo nie chciaÂł siĂŞ do tego przyznaĂŚ nawet przed samym sobÂą, byÂło mu Âżal, bo jej byÂło przykro.

SiedziaÂł i dumaÂł aÂż do chwili, gdy Iva znĂłw nie stanĂŞÂła w drzwiach pokoju.
W niczym juÂż nie przypominaÂła artystycznie rozczochranej, zielonookiej kocicy owiniĂŞtej w rĂŞcznik. ByÂła uczesana, a wÂłosy miaÂła upiĂŞte. WyglÂądaÂła tak, jakby uporzÂądkowaÂła nie tylko swĂłj wyglÂąd, ale takÂże emocje. Snape zdecydowanie wolaÂł tĂŞ poprzedniÂą wersjĂŞ.
- ZrobiÂłam ci Âśniadanie - powiedziaÂła beznamiĂŞtnie. ZnĂłw foch? Malutki, ale jednak. "ZrobiÂłam ci Âśniadanie", "kupiÂłam ci", "poÂścieliÂłam ci", to byÂło takie naturalne, ale dla Severusa zupeÂłnie niecodzienne.
PostawiÂła przed nim talerz z ogromnÂą gĂłrÂą kanapek.
- I ja mam to wszystko zjeœÌ? - próbowa³ za¿artowaÌ. Iva wysz³a z pokoju, po chwili wróci³a z dzbankiem kawy.
- Rób co chcesz - odpar³a ch³odno. O dziwo, ten ch³odny ton uspokaja³ go, by³ taki niezobowi¹zuj¹cy. W takim ch³odzie czu³ siê najlepiej. ¯yczliwoœÌ parzy³a go i onieœmiela³a. Spokojnie nala³ sobie kawy, stara³ siê nie zwa¿aÌ na Ivê i uspokoiÌ wewnêtrznie. Wtedy spojrza³ w jej oczy. Ta czynnoœÌ wesz³a mu ju¿ w krew. £y¿eczka, któr¹ miesza³ kawê zawis³a na chwilê nad cukierniczk¹. Ciemny, trzydniowy ju¿ zarost wyraŸnie odznacza³ siê na jego jasnej skórze. Pasiasta pi¿ama i kapcie dope³nia³y ca³oœci. Gdyby sam móg³ w tej chwili siebie widzieÌ na pewno by nie by³ zadowolony. Iva jednak uwa¿a³a, ¿e jest najbardziej interesuj¹cym i najprzystojniejszym mê¿czyzn¹ jakiego w ¿yciu pozna³a.
- Zjesz ze mnÂą? - spytaÂł. PrĂłbowaÂł byĂŚ miÂły. MaÂłe pĂŞkniĂŞcie w jego emocjonalnym pancerzu powiĂŞkszyÂło siĂŞ nagle, ukazujÂąc wraÂżliwe, pulsujÂące wnĂŞtrze.
- Po co? PrzecieÂż i tak tego nie chcesz - przypomniaÂła.
- Nigdy nie mĂłwiÂłem, Âże nie chcĂŞ. - ZupeÂłnie bezwiednie chwyciÂł jÂą za rĂŞkĂŞ. - Ja teÂż ciĂŞ caÂłowaÂłem...
- Co?
- TeÂż ciĂŞ caÂłowaÂłem - wyrzuciÂł z siebie i nagle poczuÂł ulgĂŞ jakiej nawet siĂŞ nie spodziewaÂł. - A przecieÂż mogÂłem do tego nie dopuÂściĂŚ - dodaÂł i puÂściÂł jej dÂłoĂą. - MogÂłem wszystko, a nie zrobiÂłem nic...

Iva usiadÂła. MoÂże nie wszystko jeszcze stracone? MoÂże potrzebowaÂł o wiele wiĂŞcej czasu i cierpliwoÂści? Morza, wrĂŞcz oceanu cierpliwoÂści.
- Opowiedz mi o sobie - poprosiÂła. NaleÂżaÂło bowiem kuĂŚ Âżelazo pĂłki gorÂące i wykorzystaĂŚ to, Âże chociaÂż na moment zrzuciÂł maskĂŞ.
- Iva, Iva, Iva - powiedziaÂł powoli po raz pierwszy nazywajÂąc jÂą po imieniu. - Czy na prawdĂŞ chcesz wiedzieĂŚ jaki jestem okropny?
Na dÂźwiĂŞk swojego imienia w jego ustach poczuÂła ukÂłucie w sercu. MiaÂł jakiÂś taki dziwny styl bycia, dziwny sposĂłb mĂłwienia. Bardzo wyniosÂły, jakiÂś taki... dumny, a jednoczeÂśnie elegancki. Czasem wydawaÂł siĂŞ wrĂŞcz dystyngowany. Nie przeszkadzaÂła mu w tym nawet piÂżama w paski!
- Nie jesteœ okropny, jesteœ... - chcia³a jakoœ ubraÌ w s³owa to, co czu³a, ale nie zd¹¿y³a.
- Dawno, dawno temu - wszedÂł jej w sÂłowo Severus - byÂł sobie chÂłopiec inny niÂż wszyscy. MiaÂł mamĂŞ i... ojca. Okropnego ojca.

***

Dochodzi³a dwunasta w po³udnie. Dzbanek, w którym by³a kawa œwieci³ pustkami, a Snape skoùczy³ swoj¹ opowieœÌ. Stara³ siê opisaÌ siebie naprawdê podle. Najgorzej jak potrafi³. W miarê jak Iva dowiadywa³a siê o Hogwarcie, Potterze i Voldemorcie, Severus by³ w stanie wyczuÌ jakie to robi³o na niej wra¿enie. Zagl¹da³ w jej myœli. Kilka razy zamajaczy³ mu obraz kaftana bezpieczeùstwa. Na pocz¹tku mia³a go za wariata. Potem uwierzy³a. Ten kaftan mia³ byÌ dla Snape'a rzecz jasna.
- Szalenie surowy jesteÂś dla siebie Severusie. - Ivie bardzo zaleÂżaÂło na tym, by zachowaĂŚ fason, nie spÂłoszyĂŚ go i pokazaĂŚ, Âże wierzy w kaÂżde jego sÂłowo.
- Jestem tylko sprawiedliwy, nic ponad to. Mam mrocznÂą duszĂŞ, jestem ÂŚmiercioÂżercÂą - powtĂłrzyÂł juÂż po raz kolejny.
- A gdybym ja za³o¿y³a Tiarê Przydzia³u w jakim Domu bym siê znalaz³a? - Iva zadaj¹c to pytanie mia³a mieszane uczucia. Przed chwil¹ uwierzy³a w opowieœÌ Snape'a, która brzmia³a jak bajka dla troszkê starszych dzieci, a teraz jeszcze na dodatek sama zaczê³a bzikowaÌ.
- Ty? - Severus uniĂłsÂł wysoko swoje Âładne, czarne brwi. - Ooo, ty wszystko zawsze wiesz najlepiej, na dodatek jesteÂś altruistkÂą. WÂśrĂłd ÂŚlizgonĂłw nie przetrwaÂłabyÂś nawet jednego dnia! Ale w Ravenclaw przyjĂŞto by ciĂŞ z otwartymi ramionami.

Nareszcie móg³ mówiÌ o swoim œwiecie. To zdecydowanie u³atwia³o mu wszelkie konwersacje. Severus czu³, ¿e uwierzy³a. Na dowód mia³a kwitn¹ce kaktusy. Teraz wszystko uk³ada³o jej siê w sensown¹ ca³oœÌ. Patrzy³a na niego. Profesor eliksirów Severus Snape... Ciekawe jakie eliksiry potrafi³ wyczarowaÌ.
- Nie jesteÂś zÂły, tylko zwyczajnie miaÂłeÂś ciĂŞÂżkie Âżycie. - Dziewczyna westchnĂŞÂła, potem wstaÂła z fotela, podeszÂła do niego i dotknĂŞÂła dÂłoniÂą jego nieogolonego policzka. - PrzyszykujĂŞ ci kÂąpiel, zdejmiesz bandaÂż, szynĂŞ i zrelaksujesz siĂŞ w wannie. Dobrze ci to zrobi.

Iva dostrzeg³a cieù szansy w fakcie, ¿e kobieta, któr¹ dawno temu pokocha³ Snape te¿ by³a tak jak ona rudow³osa. Mi³oœÌ Snape'a by³a jego sacrum. Tego Iva mog³a byÌ pewna, ale równoczeœnie z t¹ pewnoœci¹ przychodzi³a refleksja, ¿e jego serce mo¿na zdobyÌ, jeœli siê go tylko zrozumie i nie bêdzie konkurowaÌ z Lily Evans. Nale¿a³o raczej braÌ z niej przyk³ad, pozostaj¹c przy tym sob¹. To nie by³o ³atwe, ale wykonalne. Uklêk³a przy siedz¹cym w fotelu Severusie. Pod mask¹ jego spokoju zobaczy³a targaj¹ce nim napiêcie. Bardzo powoli po³o¿y³ d³où na jej w³osach, potem rozpi¹³ mosiê¿n¹ klamrê, któr¹ by³y spiête i wplót³ w nie palce.
- Och, gdybym ja wiedzia³ co robiÌ - westchn¹³ boleœnie. - Gdybym wiedzia³ jak siebie uleczyÌ...

Nie chodziÂło mu w tym momencie o nogĂŞ, ale o swoje serce, myÂśli i uczucia.
Snape pochyli³ siê w stronê Ivy. Jego d³où, wci¹¿ b³¹dz¹ca gdzieœ w jej w³osach, w okolicach szyi, przesunê³a siê teraz nieco ni¿ej, na kark.
- Mogê? - spyta³ i nie czekaj¹c na odpowiedŸ odszuka³ jej usta. Zamkn¹³ oczy. Lekko, ciep³o, miêkko... stara³ siê byÌ delikatny.
Jeszcze nigdy w ¿yciu tak delikatny nie by³! Iva przysunê³a siê do niego, a on zsun¹³ d³onie na jej taliê. W uszach czu³ pulsuj¹c¹ falê, co niemal go og³uszy³o. Fala pulsowa³a w rytm uderzeù jego serca. Snape przytula³ Ivê, czu³ jej zapach. Mia³ j¹ w roztaùczonej z emocji krwi. Jeszcze chwila, a...

GÂłoÂśne pukanie do drzwi sprawiÂło, Âże odskoczyli od siebie jak oparzeni. Iva poprawiajÂąc wÂłosy zerwaÂła siĂŞ z miejsca. Policzki miaÂła zarumienione.
- PĂłjdĂŞ otworzyĂŚ - powiedziaÂła i niemalÂże wybiegÂła z pokoju. Niespodziewanym goÂściem byÂł nie kto inny jak Natalia Knedlickova. Natalia uczyÂła technologii Âżywienia w tej samej szkole, w ktĂłrej Iva nauczaÂła jĂŞzyka angielskiego.
- No witam, witam! - zawoÂłaÂła, widzÂąc IvĂŞ stojÂącÂą w drzwiach. Natalia byÂła pulchnÂą osĂłbkÂą o ciemno blond wÂłosach i niebiesko-szarych oczach, ktĂłre teraz patrzyÂły na IvĂŞ badawczo zza niebiesko-czerwonych okularĂłw.
- Och, czeœÌ. - Iva zastanawia³a siê, czy widaÌ po niej jakieœ emocje. Natalia dyskretnie próbowa³a zajrzeÌ do œrodka mieszkania.
- Wiesz co? UpiekÂłam ciasto czekoladowe, a ty takie lubisz, prawda? - PodaÂła Ivie tortownicĂŞ
- ToÂż to caÂłe ciasto - zdziwiÂła siĂŞ Iva. - Dajesz mi caÂłe ciasto?
- Eee... - Natalia bardziej zajĂŞta ukradkowym zerkaniem za plecy Ivy niÂż ciastem, szukaÂła jakiejÂś sensownej odpowiedzi. - No caÂłe, caÂłe - zachichotaÂła. - UpiekÂłam dwa i pomyÂślaÂłam sobie, Âże nie bĂŞdĂŞ taka przebrzydÂła i jedno dam tobie.
Iva skapitulowa³a. Natalia chyba chcia³a wejœÌ, pewnie przysz³a na przeszpiegi. Z ca³¹ pewnoœci¹ rozmawia³a z Monik¹, rudow³osa mog³a siê o to za³o¿yÌ.
- Mo¿e wejdziesz do œrodka?- spyta³a Iva, bo có¿ by³o robiÌ? Dobrze wiedzia³a, ¿e Natalia jak siê uprze to wszystko zrobi, by swój plan wprowadziÌ w ¿ycie.

Knedlickova bÂłyskawicznie znalazÂła siĂŞ w przedpokoju. OczywiÂście potknĂŞÂła siĂŞ o stojÂące tam buty, ale szybko wyprostowaÂła siĂŞ i udajÂąc, Âże nic siĂŞ nie staÂło spojrzaÂła na IvĂŞ.
- Nie mam czasu - powiedzia³a przy tym ob³udnie pulchna dziewczyna. - No ale na moment mogê wejœÌ.
- Rozmawia³aœ z Monik¹? - spyta³a Iva, ci¹gn¹c za sob¹ biedn¹ Knedlickov¹ si³¹ do kuchni.
- Nie... no skÂądÂże. - Natalia nie patrzyÂła Ivie w oczy, a jej rozbiegane spojrzenie ÂświadczyÂło o tym, Âże kÂłamie.
- Na pewno? - Iva bĂŞbniÂła palcami w blat kuchennego stoÂłu.
Na Âślicznej, pulchnej buzi Natalii odmalowaÂł siĂŞ wyraz rezygnacji.
- Oj no dobra nooo, Monika mi kazaÂła. PowiedziaÂła, Âże nie odbierasz telefonĂłw i Âże przygarnĂŞÂłaÂś jakieÂś dziwadÂło. BaÂłyÂśmy siĂŞ o ciebie - ÂściszyÂła gÂłos do konspiracyjnego szeptu.
Iva spojrzaÂła na niÂą bÂłagalnie.
- Obie robicie mi obciach. Ona poÂśrednio, a ty bezpoÂśrednio - wyszeptaÂła.
- Martwimy siĂŞ - wyjaÂśniÂła Natalia. - Przynajmniej mi go pokaÂż, umieram z ciekawoÂści.

Ojciec Knedlickowej pochodziÂł z Kaszub i byÂł znanym cukiernikiem. Iva czĂŞsto chodziÂła do nich na obiady. Mama Natalii Âświetnie gotowaÂła. ByÂła starszÂą wersjÂą swojej cĂłrki. Pulchna i zawsze rozeÂśmiana, robiÂła najlepsze knedle w Ketrzynie. KiedyÂś pracowaÂła w restauracji "Pod Zamkiem", ktĂłra mieÂściÂła siĂŞ dokÂładnie koÂło kĂŞtrzyĂąskiego zamku, ale po kuchennych "rewolucjach" Magdy Gessler i wprowadzeniu przez restauratora pÂączkĂłw ze sÂłoninÂą, postanowiÂła zaÂłoÂżyĂŚ wÂłasny biznes.
W taki wiĂŞc sposĂłb mama Natalii staÂła siĂŞ wÂłaÂścicielkÂą restauracji "Knedlowa Kraina", a NataliĂŞ zaczĂŞto nazywaĂŚ Nedelle bÂądÂź teÂż Knedlem.
- Nedelle - odezwa³a siê pieszczotliwie Iva. - Poka¿ê ci go, ale obiecaj, ¿e nie wywiniesz mi ¿adnego numeru!
- SÂłowo Harcerki! - Natalia niemal biÂła siĂŞ w piersi. Od nastolatki byÂła harcerkÂą i do dzisiaj uwaÂżaÂła, Âże do nich naleÂży. PonoĂŚ miaÂła gdzieÂś mundur na swoim strychu. Nie mogÂła siĂŞ z nim rozstaĂŚ. - Czy ja kiedykolwiek ciĂŞ zawiodÂłam? No powiedz, zawiodÂłam?
- I pĂłjdziesz sobie potem? - upewniaÂła siĂŞ Iva.
- Jak bonie dydy, Âże tak - obiecaÂła Natalia uÂśmiechajÂąc siĂŞ przymilnie.
Nie byÂło wyjÂścia. Iva zaprowadziÂła NataliĂŞ do pokoju i przedstawiÂła jej Severusa.
- O³³³³ - westchnê³a Natalia, chyba nie tego siê spodziewa³a. Facet mia³ ogromny nos, jakieœ piêÌdziesi¹t lat, a w jego czarnych w³osach dostrzeg³a srebrne nitki. By³ podobny do Alana Rickmana, ale z jego oczu wcale nie wydobywa³o siê dobro. Mówi³ tylko po angielsku, w dodatku bardzo ma³o. Ogólnie Snape zrobi³ na niej niemi³e wra¿enie. Ten zarost, ta pi¿ama... No mo¿e i nie by³ brzydki, ale cholernie antypatyczny. Gdyby siê chocia¿ uœmiechn¹³. Raz przynajmniej. Tymczasem patrzy³ na Nataliê jak na wroga publicznego numer jeden.
- Co ja mu zrobiÂłam, Âże tak na mnie patrzy? - spytaÂła Knedlickova, zanim jeszcze opuÂściÂła mieszkanie Ivy.
- On tak zawsze patrzy. - Iva uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ przepraszajÂąco.
- Na ciebie jednak patrzy nieco inaczej, mo¿e i nosze okulary, ale œlepa nie jestem. Mam nadziejê, ¿e jutro w pracy wszystko mi opowiesz. - Knedlickova poprawi³a okulary na nosie. Potem po¿egna³a siê grzecznie i wysz³a na klatkê schodow¹. W czasie oczekiwania na windê zadzwoni³a oczywiœcie do Ma³gorzaty Kowalskiej, równie¿ wielce zaniepokojonej losem Ivy. Knedlickowa, Monika, Ma³gorzata i Iva by³y bowiem najlepszymi przyjació³kami. Ma³gosia uczy³a polskiego w technikum, a dodatkowo razem ze swym mê¿em wychowywa³a jeszcze bratanicê Roselyne. Dziewczynka przysz³a na œwiat w Anglii, ale po stracie obojga rodziców przenios³a siê do Polski.
- Hello, it's me - zanuciÂła Âżartem Natalia, gdy usÂłyszaÂła gÂłos MaÂłgorzaty.- Misja pod kryptonimem "czekolada" zakoĂączona sukcesem.
- W takim razie raportuj - odparÂła Kowalska. - Zamieniam siĂŞ w sÂłuch.
Natalia wsiadÂła do windy.
- Powiem krĂłtko. - Knedlickova aÂż przewrĂłciÂła oczami. - SzaÂłu nie ma, kupra mi nie urwaÂło - podsumowaÂła, troszkĂŞ tajemniczo.
- Czyli Âże co ? - zniecierpliwiÂła siĂŞ MaÂłgorzata - MĂłw jaÂśniej!
- Ponury, mroczny i mrukliwy. W³osy t³uste, nochal wielki jak u kruka - Natalia szuka³a s³ów, aby jak najlepiej zobrazowaÌ Severusa.
- Czyli Âżaden Ralph Fiennes? - nuta rozczarowania zabrzmiaÂła w gÂłosie Kowalskiej.
- ÂŻe jak? - Natalia nie rozumiaÂła.
- Podobno jest piĂŞkny jak Fiennes za mÂłodu - emocjonowaÂła siĂŞ Kowalska.
- Hahaha - zaÂśmiaÂła siĂŞ Knedlickova. - No raczej niekoniecznie. Facet ma z piĂŞĂŚdziesiÂąt lat i raczej nie wyglÂąda jak Fiennes. Kto ci naopowiadaÂł, Âże jest piĂŞkny?
- Monika, podobno Iva powiedziaÂła, Âże jest piĂŞkny...
- No, dla Ivy mo¿e sobie byÌ piêkny, wygl¹da jak farbowany na czarno Rickman z tym wielkim nochalem i dziwnym spojrzeniem. Moim zdaniem ma wzrok psychopaty i trzeba opracowaÌ plan by, oczywiœcie dla dobra Ivy, pozbyÌ siê tego pana! Jakem Knedlickova, ocalê przyjació³kê przed tym ciemnym typem!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.