Kiedy po latach Felder wspominaÂł wydarzenia tamtych dni, z jakiegoÂś powodu za nic w Âświecie nie mĂłgÂł sobie przypomnieĂŚ szczegó³ów. PamiĂŞtaÂł, Âże kiedy Brytowie go rozkuli, Slytherin podniĂłsÂł go i wyprowadziÂł z szopy, on zaÂś byÂł tym wszystkim tak przeraÂżony, Âże nawet nie prĂłbowaÂł stawiaĂŚ oporu. JeÂśli miaÂł umrzeĂŚ, nie robiÂło mu to wielkiej ró¿nicy kto go zabije. ZÂło¿¹ Gorfryddyda w ofierze? Jak to moÂżliwe? PrzecieÂż on jest taki potĂŞÂżny, na pewno coÂś wymyÂśli, jakoÂś siĂŞ z tego wykaraska! Przy wyjÂściu z baraku rzuciÂł mu jeszcze krĂłtkie spojrzenie zza ramienia Slytherina. Ludzie Bendrika przykuli jego syna do filaru, on sam zaÂś wyglÂądaÂł teraz wyjÂątkowo ÂżaÂłoÂśnie. Ranny, skuty ÂłaĂącuchami, w postrzĂŞpionych szatach… MoÂże i byÂł stary, ale zawsze jak Felder na niego patrzyÂł, biÂła z niego jakaÂś majestatyczna godnoœÌ. A teraz? Teraz wyglÂądaÂł jak umierajÂący starzec, co wiĂŞcej - jak jakiÂś pospolity zbir. I to byÂło ostatnie, co chÂłopak zapamiĂŞtaÂł. ChwilĂŞ póŸniej poczuÂł, Âże krĂŞci mu siĂŞ w gÂłowie tak mocno, Âże straciÂł orientacjĂŞ. Wszystko zaczĂŞÂło go boleĂŚ, czuÂł siĂŞ, jakby ktoÂś wsadziÂł go do jakiegoÂś mÂłyna. A potem nagle wylÂądowaÂł na ziemi.

CzuÂł siĂŞ fatalnie. JakimÂś cudem musiaÂł znaleŸÌ siĂŞ w zupeÂłnie innym miejscu, bo staÂł (a wÂłaÂściwie leÂżaÂł) na jakiejÂś drodze, ktĂłra w niczym nie przypominaÂła polnych ÂścieÂżek, ktĂłre dopiero co opuÂściÂł. RĂłwnieÂż okolica siĂŞ zmieniÂła. Krajobraz zÂłoÂżony z wiosek i bezkresnych ³¹k zmieniÂł siĂŞ na gĂłrski. Tak, musiaÂł znajdowaĂŚ siĂŞ w gĂłrach, i to bardzo wysokich. RoÂśliny wÂłaÂściwie tu nie wystĂŞpowaÂły, wszĂŞdzie sama ziemia i kamienie. Slytherin staÂł nad nim. ZrzuciÂł kaptur ze swojej gÂłowy, przez co wyglÂądaÂł jakoÂś… inaczej. Tak jakby nieco mniej mrocznie. W jego czarnych oczach odbijaÂły siĂŞ promienie zachodzÂącego sÂłoĂąca, co potĂŞgowaÂło wraÂżenie. WyglÂądaÂł bardzo dziwnie: boki i gĂłrĂŞ gÂłowy miaÂł caÂłkowicie wygolone, z tyÂłu zaÂś wÂłosy miaÂł zwiÂązane w warkocz. W przeciwieĂąstwie do jego czarnej koziej brĂłdki, te byÂły juÂż siwe. Kiedy zorientowaÂł siĂŞ, Âże Felder na niego patrzy, wyciÂągn¹³ rĂŞkĂŞ w jego kierunku.

- Nie bĂłj siĂŞ – powiedziaÂł. – Nie stanie ci siĂŞ nic zÂłego.
Nieco onieÂśmielony Felder podaÂł mu rĂŞkĂŞ, a druid pomĂłgÂł mu wstaĂŚ.
- Nie zamierzasz mnie zabiĂŚ? – w koĂącu odwaÂżyÂł siĂŞ odezwaĂŚ.
- ZabiĂŚ? – Slytherin zaÂśmiaÂł siĂŞ, kiedy to usÂłyszaÂł. – Drogi chÂłopcze, gdybym chciaÂł twojej Âśmierci, to dlaczego niby miaÂłbym odebraĂŚ ciĂŞ Bendrikowi?

Stali przez chwilê w milczeniu. Felder nie móg³ w to uwierzyÌ. Ju¿ drugi raz w przeci¹gu zaledwie kilku tygodni spotka³o go tak niesamowite szczêœcie. Oto sta³, patrz¹c œmierci prosto w oczy, by³a ju¿ tak blisko niego, ¿e a¿ czu³ na sobie jej oddech, a tymczasem po raz kolejny siê jej wywin¹³. Ca³y czas blady, patrzy³ najpierw na Slytherina, a kiedy ju¿ siê trochê otrz¹sn¹³, rozejrza³ siê dooko³a. Stali u stóp wrót ogromnej twierdzy. Tê te¿ musieli tutaj wznieœÌ Rzymianie, bo zbudowana by³a z kamienia. Ani Brytowie, ani Sasi nie umieli tak budowaÌ. Forteca ta idealnie wkomponowywa³a siê w ten bardzo monotonny teren.

- To Caer Mynydd – powiedziaÂł Slytherin, tÂłumaczÂąc chÂłopcu ten zapierajÂący dech w piersiach widok. – Twierdza, ktĂłrej Sasi nie zdobĂŞdÂą choĂŚby przyprowadzili tutaj ca³¹ swojÂą armiĂŞ i oblegali jÂą do usranej Âśmierci. Tutaj rzÂądzĂŞ ja - Salazar Slytherin.

Felder nie zebra³ siê w sobie jeszcze na tyle, ¿eby odezwaÌ siê w jakikolwiek sposób. To wszystko, co dzia³o siê wokó³ niego, by³o tak dziwne, ¿e miesza³o mu siê w g³owie. Slytherin stan¹³ przez wejœciem do majestatycznego zamku i zacz¹³ syczeÌ i prychaÌ. Z zawiasów wy³oni³y siê dwa metalowe wê¿e, które pope³z³y do klamek i przegryz³y je, otwieraj¹c bramê. Obydwaj weszli do œrodka. A czegoœ takiego Felder jeszcze w ¿yciu nie widzia³ na oczy. Ba, nawet w snach nie przysz³o mu do g³owy zobaczyÌ coœ takiego. ChoÌ twierdza by³a zbudowana z kamienia, by³o w niej bardzo ciep³o. Na górze i na dole œcian wymalowane by³y wê¿e, a pozosta³a czêœÌ naœciennego malowid³a zdawa³a siê przedstawiaÌ jak¹œ historiê. A¿ trudno by³o sobie wyobraziÌ, ¿e malowa³a je ludzka rêka, wizerunki bowiem przedstawione by³y niezwykle realistycznie. Felder ju¿ nie ogl¹da³ siê na Slytherina, tylko chodzi³ po korytarzach i podziwia³ ten wspania³y fresk.

- MĂłj drogi chÂłopcze, masz zaszczyt oglÂądaĂŚ historiĂŞ wielkiego rodu Slytherinu – odezwaÂł siĂŞ w koĂącu druid doœÌ wyniosÂłym gÂłosem. – Blisko tysiÂącletni rĂłd, obecny na naszej wyspie od poczÂątku wystĂŞpowania tu spoÂłecznoÂści czarodziejĂłw. MĂłj ojciec zostaÂł doceniony przez samego Merlina, ktĂłry przyj¹³ go na naukĂŞ. JesteÂśmy w posiadaniu jego medalionu, ktĂłry jest naszym najwiĂŞkszym skarbem i daje nam si³ê. ChodÂź za mnÂą…

Slytherin chwyci³ Feldera za ramiê i poprowadzi³ jednym z korytarzy. W koùcu doszli do wielkich schodów prowadz¹cych na dó³. Druid poprowadzi³ ich dwa albo trzy poziomy ni¿ej. By³o tu doœÌ ciemno i tak zimno, ¿e ch³opak a¿ zadr¿a³.

- Gdzie jesteÂśmy? – zapytaÂł w koĂącu.
- Zmierzamy do najwaÂżniejszej czĂŞÂści tego zamku – odpowiedziaÂł spokojnie druid. DobyÂł swojego kosturu, na jego koĂącu zaÂś zapÂłon¹³ ogieĂą. Dopiero teraz w jego Âświetle Felder dostrzegÂł, Âże znajdujÂą siĂŞ przed ÂścianÂą, z ktĂłrej wystawaÂły dwa wĂŞÂżowe Âłby z wystawionymi jĂŞzykami. Na koĂącu kaÂżdego z nich przymocowany byÂł knot, jak u Âświecy. Slytherin przyÂłoÂżyÂł swĂłj rozpalony kostur najpierw do jednego, potem do drugiego wĂŞÂżowego jĂŞzyka.

- IdÂź przodem – powiedziaÂł spokojnie druid, ale Felder tego nie zrozumiaÂł. Niby gdzie miaÂł iœÌ? Nic tutaj nie byÂło… SpojrzaÂł wiĂŞc wymownie na Slytherina, a ten zwrĂłciÂł swoje oczy ku Âścianie przed nimi. ChÂłopiec nieÂśmiaÂło wyciÂągn¹³ rĂŞkĂŞ przed siebie i spostrzegÂł, Âże nie moÂże dotkn¹Ì Âściany. Jego dÂłoĂą jakby przez niÂą przenikaÂła. Nieco bardziej zdecydowanie pod¹¿yÂł naprzĂłd, przechodzÂąc przez ÂścianĂŞ, ktĂłrej wcale nie czuÂł, a przecieÂż doskonale jÂą widziaÂł. Mag pod¹¿yÂł w Âślad za nim.

ZnaleŸli siê w najbardziej niezwyk³ym miejscu, jakie Felder kiedykolwiek widzia³. Szczêka mu opad³a, kiedy patrzy³ na wszystko to, co zosta³o tu zgromadzone. Wzd³u¿ rozœwietlonych pochodniami œcian sta³y skrzynie pe³ne z³ota i drogocennych kamieni, dooko³a ustawione by³y popiersia przyozdobione b³yszcz¹cymi naszyjnikami. W œcianach znajdowa³y siê wnêki oddzielone szybami od reszty pomieszczenia, a za ka¿d¹ z nich po kilka przedmiotów nale¿¹cych do poszczególnych zmar³ych cz³onków rodziny. Naprzeciwko wejœcia zaœ na œcianie wyrysowane by³o wielkie drzewo genealogiczne z wielkim napisem na górze. Felder nie umia³ czytaÌ, nie wiedzia³ bowiem co jest tam napisane, spodziewa³ siê jednak ¿e musi byÌ to coœ w rodzaju rodowego motto.

- To jest tarcza, ktĂłrÂą mĂłj pradziad zaczarowaÂł, aby chroniÂła BudykĂŞ* przez Rzymianami – powiedziaÂł Slytherin, pokazujÂąc mu wielkÂą tarczĂŞ w jednej z kolekcji rodowych. – A to mÂłot, ktĂłrym nasz wielki przodek Eutrakius wywoÂłaÂł trzĂŞsienie ziemi, ktĂłre w ostatecznoÂści udaremniÂło wyprawĂŞ Cezara na naszÂą wyspĂŞ**. I kamieĂą, dziĂŞki ktĂłremu druidzi mogli wpÂływaĂŚ na pogodĂŞ… - PokazywaÂł mu ró¿ne eksponaty, chwalÂąc przy tym wielkich czÂłonkĂłw swojego rodu. W koĂącu przyprowadziÂł go do centralnej Âściany z drzewem genealogicznym. ZnajdowaÂła siĂŞ tu tylko jedna wnĂŞka, a w niej byÂły dwa ledwo widoczne przedmioty. Nie byÂła bowiem oddzielona szybÂą, ale czymÂś dziwnym, czymÂś, co przypominaÂło wodĂŞ, ale byÂło jakby... niematerialne.

- Tylko ja mogĂŞ tego uÂżyĂŚ – powiedziaÂł w koĂącu. – Widzisz tĂŞ substancjĂŞ? To wspomnienia g³ów naszego rodu, ktĂłre mĂłwiÂą, kto moÂże wÂłoÂżyĂŚ tam rĂŞkĂŞ, by wydobyĂŚ dwa najwiĂŞksze skarby, jakie tylko posiadamy. Gdyby sprĂłbowaÂł zrobiĂŚ to ktoÂś inny, zostaÂłby uwiĂŞziony w nicoÂści na wieki.
- A co takiego tam jest? – zapytaÂł zaciekawiony Felder, ktĂłry pozbyÂł siĂŞ juÂż strachu.
- PiĂłro Merlina i… - urwaÂł na moment wsadzajÂąc chudÂą, bladÂą rĂŞkĂŞ do skrytki - … to.

WyciÂągn¹³ coÂś, co na poczÂątku wydaÂło siĂŞ Felderowi jak¹œ zÂłotÂą nitkÂą, ale gdy chwilĂŞ póŸniej zobaczyÂł przedmiot w caÂłej okazaÂłoÂści, nie miaÂł juÂż Âżadnych wÂątpliwoÂści, Âże jest to medalion. Niewielki i niezbyt szlachetny (przynajmniej w porĂłwnaniu z innymi umieszczonymi tu przedmiotami…), jedynym prawdziwie cennym przedmiotem w medalionie byÂły ukÂładajÂące siĂŞ w literĂŞ "S" szmaragdy. Felder przyglÂądaÂł siĂŞ mu z pewnym zaciekawieniem, ale nie byÂł w stanie odkryĂŚ w nim nic zaskakujÂącego czy waÂżnego.

- Co to jest? – zapytaÂł.
- Medalion SlytherinĂłw. Przekazujemy go sobie z pokolenia na pokolenie. W nim zaklĂŞta jest caÂła magia, jakÂą posÂługujÂą siĂŞ druidzi. Gdyby znikn¹³, przestalibyÂśmy istnieĂŚ rĂłwnieÂż i my. WiĂŞc strzeÂżemy tego jak oka w gÂłowie. A kiedyÂś, mĂłj drogi, bĂŞdzie to i twoje zadanie…
- Moje? – zapytaÂł Felder wyraÂźnie zaskoczony. Slytherin przestaÂł na niego patrzeĂŚ, wydawaÂł siĂŞ tym pytaniem nieco zafrasowany. Zacisn¹³ mocno dÂłoĂą na medalionie i przyÂłoÂżyÂł go sobie do ust, zaciskajÂąc powieki.
- Na dzisiaj wystarczy, doœÌ siĂŞ nasÂłuchaÂłeÂś – powiedziaÂł zdecydowanym gÂłosem. WsadziÂł medalion z powrotem za tajemniczÂą substancjĂŞ, po czym wyprowadziÂł Feldera ze skarbca. – ZaprowadzĂŞ ciĂŞ do twojego pokoju. Za moment ktoÂś do ciebie przyjdzie i przyniesie ci jedzenie.

Felder, skupiony na tym wszystkim dookoÂła, zapomniaÂł jak bardzo jest gÂłodny. Dlatego gdy tylko usÂłyszaÂł o jedzeniu, postanowiÂł nie zirytowaĂŚ Slytherina pytaniami, tym bardziej Âże czarodziej nie wyglÂądaÂł na chĂŞtnego do rozmowy w tym momencie. Przez ca³¹ drogĂŞ zdawaÂł siĂŞ unikaĂŚ spojrzenia chÂłopaka. ZaufaÂł zatem, Âże w koĂącu siĂŞ o wszystkim dowie. O wszystkim. O tych wszystkich dziwactwach, ktĂłre dziejÂą siĂŞ wokó³ niego…

Droga do komnaty Feldera nie trwa³a zbyt d³ugo. Ch³opak wszed³, zerkn¹³ na ni¹ i ponownie go zatka³o. Mia³ tutaj du¿e, wypchane pierzem ³ó¿ko, o którym pewnie niejeden z królów nawet nie marzy³, do tego w³asn¹ kadŸ do k¹pieli, stó³, skrzyniê, nawet lustro - pe³en luksus! Nie myœl¹c o niczym, rzuci³ siê na najwygodniejsze ³ó¿ko, na jakim kiedykolwiek mia³ okazjê le¿eÌ i czeka³ na obiecane przez Slytherina jedzenie.