Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12].

Gród Llewelyn leżał daleko za zachodzie Brytanii. Był to jeden z najpotężniejszych ośrodków na wyspie, otoczony dwoma warstwami wałów ziemnych, zaopatrywany przez rzekę, przez którą przerzucone były mosty zwodzone. Stacjonowała tam liczna armia dowodzona przez króla Bendrika. Był to potężny wojownik o rosłej posturze, gęstych rudych włosach i długich wąsach. Tej nocy siedział w donżonie na swoim wielkim tronie w towarzystwie jakiegoś człowieka. Ów mężczyzna ubrany był w czarną pelerynę, głowę jego zaś osłaniał kaptur, tak że nie było widać nic, poza jego bladymi, chudymi rękami z długimi palcami. Siedział na pniu przed ogniskiem palącym się na środku sali, król zaś wpatrywał się w niego swoimi wielkimi, zielonymi oczami. Nagle, zza szaty owego mężczyzny wyłonił się wielki, obślizgły wąż. Syczał i prychał, aż w końcu oplótł się tajemniczemu człowiekowi wokół ramienia, a ten pogładził go po głowie, a następnie sam zaczął syczeć, zupełnie jak ten wąż. Rozmawiał z nim. Nawet Bendrik, który w swoim życiu wielokrotnie stykał się z niebezpieczeństwami, był tym lekko zaniepokojony. Żaden z jego wrogów nie wzbudził w nim aż takiego lęku jak ten druid, którego widział pierwszy raz na oczy. Zawsze wolał trzymać się od magii z daleka, ale w obliczu bardzo potężnego saskiego najazdu, o którym donieśli mu rybacy, nie miał wyboru - musiał skontaktować się z bogami i poprosić ich o pomoc.

- Są jeszcze daleko... - powiedział druid. Cały czas słychać było syczenie w jego głosie. - Zdążymy się przygotować. Ale sam sobie nie poradzisz. Wyczuwam magiczną aurę... Potężną!
- Co to znaczy? - wyszeptał Bendrik.
- Mają ze sobą czarodzieja. I to kilku albo jednego bardzo potężnego...

Bendrik nerwowo przełknął ślinę, a potem bardzo powoli wstał ze swojego tronu i podszedł do druida.
- Co jeszcze widzisz? Mów szybko! - krzyknął, pochylając się nad mężczyzną, a ten powoli zwrócił ku niemu swoją twarz. Była ona blada i wręcz nienaturalnie podłużna, a wrażenie to jeszcze bardziej potęgowała czarna kozia bródka wieńcząca facjatę druida.
- Nic nie widzę... Kiedy wreszcie to zrozumiesz, durniu, że to nie bogowie mają słuchać nas, a my bogów? Zadaniem druidów jest służenie duchom, a nie wykorzystywanie ich mocy. Dopóki oni sami nie będą uważać tego za stosowne, nic mi nie pokażą - odparł przybysz bez podnoszenia głosu, za to w taki sposób, że Bendrik pobladł jeszcze bardziej. - Jestem ci potrzebny, dobrze o tym wiesz. Zatem nie prowokuj mnie z łaski swojej, abym złamał naszą umowę.
- No dobrze już, dobrze... - denerwował się król, który teraz zaczął krążyć po komnacie. - Co zatem proponujesz, druidzie?
- Będę ci pomagał, Bendriku... - odpowiedział z uśmiechem - ale będziesz musiał mi za to zapłacić.
- Dam wszystko, czego zażądasz... - wypalił zdenerwowany wódz.

***

Sascy wojowie szli ciemną nocą pośród lasów Brytanii. Księżyc wisiał wysoko na niebie, a jego światło odbijało się od pobliskiego strumienia. W oddali słychać było wycie wilków i łamanie gałęzi przez leśną zwierzynę. Felder jeszcze nigdy nie był w lesie o tak późnej porze, ojciec nigdy nie zabierał go ze sobą nawet na polowanie na króliki, a co dopiero mówić o nocnych wędrówkach wśród wilków i dzików. Pomimo obecności setki uzbrojonych po zęby saskich wojowników, odczuwał strach. A może to właśnie ci Sasi go tak przerażali? Bał się, że to wszystko jest tylko jakimś snem. Wszystko to, co działo się wokół niego było tak dziwne i nagłe, że sam nie wiedział co ma o tym myśleć. Z jednej strony cieszył się, że ten niezbyt przyjemny w jego życiu okres, jakim było te jedenaście lat spędzone przy ojcu, skończył się. Z drugiej zaś na samą myśl o tym w jaki sposób skończyła jego rodzina, paraliżował go strach. Znajdował się wśród potworów, ale jednak te potwory zdawały się szanować go bardziej, niż jego własna rodzina i rodacy.

Szedł tuż obok Gorfryddyda, starając się opowiadać mu wszystko to, co widzi. Ale nie było nic, tylko las.

- Nie znasz tych stron, Felderze? - zapytał w końcu czarodziej.
- Nie... Ojciec nigdy mnie ze sobą nie zabierał - odpowiedział ze smutkiem chłopiec. Gorfryddyd wymienił kilka zdań z jakimiś Sasami, po czym ponownie zwrócił się do Feldera:
- W takim razie będziemy musieli stanąć gdzieś na noc. Poszukamy jakiejś polany.

Minęło mniej więcej czterdzieści minut, aż znaleźli dogodne miejsce na obozowisko. Wojownicy wyznaczyli godziny wart, po czym zdjęli z powozu materiały i przystąpili do stawiania namiotów. Felder pomógł Gorfryddydowi rozłożyć nocleg i sam położył się na wilczej skórze, próbując usnąć.

Nie było to jednak takie proste. Odgłosy lasu dochodziły ze wszystkich stron, a to tylko potęgowało w chłopaku uczucie przerażenia. Przecież teraz, kiedy wszyscy śpią, w przypadku nagłego ataku dzikich zwierząt byliby bezbronni... Spojrzał na Gorfryddyda. Stary czarodziej mocno spał, co wydało się Felderowi aż nieprawdopodobne. Wyjrzał zza namiotu i spostrzegł, że tylko czterech Sasów pilnuje obozu. Poczuł jakieś łaskotanie na łydce. Zerknął w tamtym kierunku i zobaczył jak po nodze chodzi mu pająk. Zabił go z poczuciem obrzydzenia na twarzy, po czym położył się znowu i pomyślał, że oddałby teraz wszystko za łyk tego napoju, po którym poprzedniej nocy tak szybko zasnął.

Felderowi wydawało się, że ta noc trwała całą wieczność. Przez kilka godzin nie mógł zasnąć, choć był potwornie zmęczony. W końcu udało mu się zmrużyć oczy. Jego sen nie trwał jednak długo, bowiem o świcie Gorfryddyd go obudził.
- Nasi ludzie zauważyli dym. Gdzieś w pobliżu ktoś musi być... - oznajmił.

Kilku saskich wojowników wyruszyło wgłąb lasu i wrócili godzinę później niosąc upolowaną zwierzynę. Po jedzeniu armia wyruszyła z powrotem w drogę. Po jakimś czasie Felder usłyszał w oddali tętent końskich kopyt.
- Już nas zauważyli! - powiedział do chłopaka stary czarodziej, wyraźnie uśmiechając się nieco niezdrowo.
- To dobrze? - spytał Felder.
- To bardzo dobrze. Już o nas słyszeli, wiedzą co z nimi zrobimy jeśli się nam nie podporządkują.

Faktycznie, niedługo zobaczyli w oddali osadę. Nie była to jednak zwykła wioska, ale jeden budynek wybudowany z twardego materiału, prostokątny, otoczony murem. Z całą pewnością budowli tej nie wznieśli mieszkańcy wyspy. Musieli to być Rzymianie. Felder nigdy ich nie widział, choć słyszał o nich opowieści, że to wielki, wspaniały i wszechpotężny naród z dalekich krain, który wiele lat temu przybył na Brytanię. Przybysze podporządkowali sobie wyspę i władali nią przez kilka setek lat, wznosząc tu tak wspaniałe obiekty jak ten. Jednak w pewnym momencie opuścili wyspę, a ta została najechana przez Sasów.

Na szczycie budynku Felder zobaczył krzyż. I wtedy zrozumiał do kogo on należy.
- Tam są chrześcijanie... - powiedział Gorfryddydowi.
- A kimże oni są?
- Przybyli tu razem z Rzymianami. Osiedli w naszym domu i pozamykali się w takich miejscach jak to, od czasu do czasu wychodząc do nas i nawołując, byśmy wyrzekli się naszych bogów i oddawali cześć tylko temu jednemu, którego oni czczą. Uważają że zapewnia on im nieśmiertelność. - odpowiedział Felder, na co stary czarodziej najpierw zaśmiał się głośno, a potem wywołał salwę głośnego śmiechu wśród swoich ludzi, kiedy przetłumaczył im, co powiedział młody Bryt.
- No to zobaczymy, czy faktycznie są tacy nieśmiertelni! - powiedział Gorfryddyd, próbując powstrzymać śmiech.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.