Rozdziały: [1], [2], [3].

Zaspany James powoli schodzi do pokoju wspĂłlnego Gryffindoru. Jego rozczochrane wÂłosy wpadajÂą mu do oczu, a przez przekrzywione okulary niewiele widzi.
- Niech to szlag - burczy pod nosem, kiedy omal nie spada ze schodów. Syriusz, Remus i Peter zd¹¿yli ju¿ siê zwin¹Ì i zostawili Pottera samego. - Mamy dzieù wolny, a oni zrywaj¹ siê z ³ó¿ek, jakby budzi³ ich sam dyrektor. Jest dopiero dziesi¹ta, w mordê je¿a!
Ch³opak dociera w koùcu na dó³ i g³oœno ziewa. W pokoju wspólnym nie ma prawie nikogo. Wszyscy pewnie bawi¹ siê na b³oniach, korzystaj¹c z ostatnich ciep³ych dni przed nadejœciem zimy. James wzdycha ciê¿ko i drapie siê po g³owie, nadal na wpó³ œpi¹c.
- CzeœÌ!
Niemal przewraca siĂŞ na ziemiĂŞ, kiedy sÂłyszy obok siebie radosny gÂłos. TuÂż obok niego stoi rozeÂśmiana Akane. Ma jak zwykle zaplecione w luÂźny warkocz wÂłosy i delikatny makijaÂż na twarzy. Po ochÂłoniĂŞciu z pierwszego wraÂżenia, James masuje kark i spuszcza zawstydzony wzrok.
- Hej... Akane.
Dziewczyna sp³ata d³onie za plecami, wci¹¿ siê uœmiechaj¹c. James przygl¹da siê jej badawczo. Nikt nie wie o niej zbyt du¿o. Z tego, co uda³o siê Jamesowi pods³uchaÌ wychodzi, ¿e w czasie piêciu lat zmienia³a szko³ê cztery razy, nie wiadomo jednak dlaczego. Jest teraz na tym samym roku, co on i reszta Huncwotów.
- Black kaza³ ci przekazaÌ, ¿ebyœ do³¹czy³ do nich na b³oniach, kiedy wreszcie siê obudzisz - mówi dziewczyna, powstrzymuj¹c œmiech.
- Ju¿ ja mu poka¿ê - warczy Potter, poprawiaj¹c okulary. - Nadêty pchlarz.
Akane chichocze pod nosem i znĂłw zerka na chÂłopaka.
- No to... do zobaczenia, James - mĂłwi i z uÂśmiechem wychodzi przez dziurĂŞ za obrazem na VII piĂŞtro. James stoi przez chwilĂŞ, patrzÂąc na miejsce, w ktĂłrym zniknĂŞÂła. Dopiero przypomina sobie o wiadomoÂści od Syriusza i jakby wyrwany z transu, rĂłwnieÂż wybiega z pokoju wspĂłlnego.

Hogwart jesieni¹ wydaje siê jeszcze bardziej stary i tajemniczy ni¿ zazwyczaj. Przechodz¹c przez zimne korytarze mo¿na us³yszeÌ miarowe wycie wiatru za oknami, a uderzaj¹ce o szyby krople deszczu wprawiaj¹ uczniów w przygnêbienie. Nikomu nic siê nie chce, wszyscy wydaj¹ siê byÌ znudzeni i czêœciej zdarzaj¹ siê przypadki zaœniêcia na lekcji. Nawet niektórzy nauczyciele zdaj¹ siê zanudzaÌ sami siebie. Mog³oby siê wydawaÌ, ¿e ca³a szko³a jest wtedy "martwa". Jedynym wyj¹tkiem od tej zasady jest czwórka uczniów szóstego roku. Jak na ironiê to w³aœnie jesieni¹ wcielaj¹ w ¿ycie wiêkszoœÌ swoich ¿artów i dowcipów. I to w³aœnie wtedy wszytko uchodzi im p³azem, bo nauczyciele s¹ zbyt zmêczeni wstawianiem szlabanów i swoimi przyd³ugimi wyk³adamy. Oczywiœcie znajdzie siê jeden czy drugi, którzy czerpi¹ czyst¹ przyjemnoœÌ z gnêbienia innych, ale nawet oni nie s¹ w stanie powstrzymaÌ tej "machiny zag³ady". W tym roku nie mog³o byÌ inaczej.:.

- Znowu zaspaÂłeÂś, Potter! - wrzeszczy Syriusz, zauwaÂżywszy wyÂłaniajÂącego siĂŞ z zamku przyjaciela. James mierzy go ponurym wzrokiem.
- Mamy dzieĂą wolny - jĂŞczy i przeciera zaspane oczy. - To chyba normalne, Âże chcĂŞ siĂŞ wyspaĂŚ, nie?
- PrzecieÂż ty codziennie Âśpisz do dziesiÂątej - zauwaÂża Remus, a Potter gromi go wzrokiem. Peter zaczyna siĂŞ cicho ÂśmiaĂŚ, ale po chwili powaÂżnieje.
- Tak swojÂą drogÂą, to czemu mnie nie obudziliÂście? PrzecieÂż bym wstaÂł - zauwaÂża naburmuszony James.
Black wyszczerza zĂŞby w uÂśmiechu.
- Nie mogÂłem siĂŞ powstrzymaĂŚ i stwierdziÂłem, Âże wyglÂądasz zbyt sÂłodko, Âżeby ciĂŞ budziĂŚ.
- Po co w ogĂłle ta akcja-konspiracja? - pyta, James, starajÂąc siĂŞ odwrĂłciĂŚ uwagĂŞ od jego osoby. - Czemu posÂłuÂżyliÂście siĂŞ Akane, Âżeby mi przekazaÂła, gdzie jesteÂście? Nie proÂściej zostawiĂŚ karteczkĂŞ albo coÂś?
- Nic jej nie mĂłwiliÂśmy - mĂłwi zdziwiony Peter i drapie siĂŞ po gÂłowie. - A w kaÂżdym razie tak mi siĂŞ wydaje.
Syriusz marszczy brwi.
- RzeczywiÂście. Nawet jej nie spotkaliÂśmy. Zapytam jÂą o to przy najbliÂższej okazji, a tymczasem...
Black powoli wyciÂąga zza plecĂłw wÂłochatÂą kulkĂŞ. Ma szaro-brÂązowy kolor i coÂś na ksztaÂłt ogona. Potter patrzy na to z nieskrywanym zdumieniem.
- Czy to jest... wypchany szczur z nadwagÂą? - pyta, nie odrywajÂąc wzroku od zawiniÂątka.
- Blisko, ale jednak nie. To pseudo Pani Norris - oznajmia Lupin i gÂłupawym uÂśmieszkiem na twarzy. - TrochĂŞ nam to zajĂŞÂło, ale udaÂło nam siĂŞ skoĂączyĂŚ.
- Wieczorem wymkniemy siĂŞ z pokoju wspĂłlnego, zÂłapiemy PaniÂą N i zastÂąpimy tym czymÂś - tÂłumaczy triumfalnie Syriusz, z trudem hamujÂąc wybuch Âśmiechu.
James patrzy na kaÂżdego z nich po kolei i krĂŞci gÂłowÂą z niedowierzaniem.
- Z roku na rok jesteÂście coraz gorsi - stwierdza i masuje sobie czoÂło.
- Oj, no weÂź. Zawsze chciaÂłem zrobiĂŚ Filtchowi taki numer - mĂłwi Black bÂłagalnym tonem, a Potter wzdycha przeciÂągle.
- Niech wam bĂŞdzie - daje w koĂącu za wygranÂą. - Ale tym razem ja idĂŞ z przodu.

***

- AÂła! Peter, patrz jak chodzisz!
CaÂła czwĂłrka kolejny raz wymyka siĂŞ w Âśrodku nocy pod pelerynÂą-niewidkÂą z Pokoju WspĂłlnego Gryffindoru, szukajÂąc swojego celu. WspĂłlnie przechodzÂą, a raczej przetaczajÂą siĂŞ przez drugie piĂŞtro, klnÂąc co parĂŞ sekund.
- Potter! SkurczyÂłeÂś jÂą w praniu czy co? - pyta wÂściekÂły Syriusz i zakrywa wystajÂące ramiĂŞ.
- To raczej ty przytyÂłeÂś - odburkuje James. Black juÂż ma mu coÂś odpowiedzieĂŚ, gdy powstrzymuje go zdenerwowany Remus.
- Patrzcie - szepcze, a wszyscy powoli pod¹¿aj¹ za nim wzrokiem. Zza rogu wy³ania siê dobrze znana im postaÌ. Sk¹pana w blasku dochodz¹cym z ró¿d¿ki Akane wygl¹da doœÌ przera¿aj¹co. Ma na sobie czarn¹ szatê, a w³osy spiête w kucyk. Jej twarz nie zdradza najmniejszych emocji. Dziewczyna zadaje siê nie s³yszeÌ przyspieszonych oddechów Huncwotów i pewnym krokiem wchodzi do £azienki Jêcz¹cej Marty. Ch³opacy przez chwilê stoj¹ w bezruchu, po czym wydaj¹ z siebie zgodny okrzyk zdumienia.
- O co tu chodzi? - pyta skoÂłowany Peter, wpatrujÂąc siĂŞ w drzwi Âłazienki. - Czego ona tu szuka w Âśrodku nocy?
- MoÂże po prostu poszÂła za potrzebÂą? - proponuje luÂźno Lupin, ale reszta zbywa jego uwagĂŞ.
- A mo¿e przysz³a tu za nami? - zastanawia siê James. Jego rozwa¿ania przerywa jednak skrzypniêcie drzwi. Wszyscy wstrzymuj¹ oddechy, kiedy na korytarz ponownie wychodzi Akane. Jej lodowate spojrzenie uwa¿nie lustruje okolicê, a potem jak gdyby nigdy nic odchodzi. Syriusz czuje, jakby serce zaraz mia³o mu wyskoczyÌ z piersi. Kiedy blask ró¿d¿ki znika, a odg³osy kroków cichn¹, Potter zrywa siê z miejsca, zrzucaj¹c z pozosta³ych pelerynê.
- James! Na mĂłzg ci padÂło?! - pyta przeraÂżony Black, ÂłapiÂąc przyjaciela za ramiĂŞ. - JeÂśli nas zÂłapiÂą...
- Nie zÂłapiÂą - przerywa mu chÂłopak i przenosi wzrok na wejÂście do ÂŁazienki JĂŞczÂącej Marty. - Jak myÂślicie, co tam robiÂła?
- MoÂże jakieÂś mroczne rytuaÂły? - sugeruje Peter, straszÂąc tym samego siebie.
- Przekonajmy siê - mówi Potter i powoli naciska klamkê. W œrodku jest ciemniej ni¿ na korytarzu, ale dostatecznie jasno, by ju¿ od progu zauwa¿yÌ le¿¹ce na ziemi cia³o. Cia³o dziewczyny.
Martwej.


Kim tak wÂłaÂściwie sÂą Huncwoci? W ciÂągu kilku lat wysnuÂło siĂŞ wiele teorii, dotyczÂących tej czwĂłrki niesfornych GryfonĂłw. NiektĂłrzy widzÂą w nich samo zÂło i masĂŞ zÂłej energii. UwaÂżajÂą, Âże brak interwencji nauczycieli doprowadzi do upadku szkoÂły albo jej wysadzenia. Nie ma wielu osĂłb, ktĂłre zgadzajÂą siĂŞ z tÂą teoriÂą, ale wystarczajÂąco duÂżo, Âżeby daÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ szepty na korytarzach.
Inni, czyli zdecydowana wiêkszoœÌ uwa¿aj¹ ich za wzór i za wszelk¹ cenê chc¹ siê przypodobaÌ. Raz za³atwi¹ coœ z kuchni, innym razem ponosz¹ torbê albo odrobi¹ masê pracy domowej.
Jakby siĂŞ dÂłuÂżej nad tym zastanowiĂŚ, to Huncwotom caÂłkiem nieÂźle wiedzie siĂŞ w szkole. SÂą lubiani wÂśrĂłd uczniĂłw, a ich Âżarty przechodzÂą do historii. Mimo, Âże powinni byĂŚ karani za niektĂłre ze swoich wystĂŞpkĂłw, to nikt nie zwraca na to szczegĂłlnej uwagi. No, moÂże oprĂłcz profesor McGonagall, ktĂłra za wszelkÂą cenĂŞ chce przemĂłwiĂŚ im do rozsÂądku. W kaÂżdym razie moÂżemy zaÂłoÂżyĂŚ, Âże nie bardzo jej to wychodzi.
Huncwoci w rzeczywistoœci nie chc¹ jednak wzbudziÌ niczyjego uwielbienia. S¹ po prostu grupk¹ przyjació³, która robi to, co lubi i na co ma ochotê. Czasem jednak mimo nieustannych ¿artów odzywa siê w nich poczucie obowi¹zku, które popycha ich ku bardziej bohaterskim czynom.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?