Rozdziały: [1], [2], [3].

Syriusz wbija w sufit obojêtne spojrzenie. Jest ju¿ po pó³nocy, miarowy oddech jego œpi¹cych przyjació³ roznosi siê w ca³ym dormitorium. Black jednak nie mo¿e zasn¹Ì. IlekroÌ zamyka powieki, widzi przed oczami wyobra¿enie Akane, która bez ¿adnych skrupu³ów zabija uczennicê swojego roku.
Zaraz po odkryciu ciaÂła dziewczyny, Huncwoci rzucili siĂŞ w stronĂŞ gabinetu dyrektora. Peter maÂło co na zawaÂł nie zszedÂł, zobaczywszy martwe ciaÂło. James oczywiÂście niezrozumiaÂłym dla reszty grupy sposobem zdobyÂł hasÂło i wpadli na schody za chimerÂą. Ku ich zdumieniu dyrektor nadal siedziaÂł za biurkiem i przeglÂądaÂł jakieÂś papiery. Syriusz przywoÂłuje w pamiĂŞci niepokĂłj, ktĂłry widziaÂł w oczach dyrektora, gdy powiedzieli mu o tym, co widzieli. Dumbledore kazaÂł im natychmiast wrĂłciĂŚ do wieÂży Gryffindoru i nie plÂątaĂŚ siĂŞ juÂż dzisiaj po korytarzach. CaÂła czwĂłrka zgodziÂła siĂŞ bez sprzeciwu.
- Syriusz, Âśpisz?
Wyrwany z zamyœlenia ch³opak zerka w stronê s¹siedniego ³ó¿ka. W mroku dostrzega zwrócon¹ w jego stronê sylwetkê Remusa.
- No coÂś ty. Po tym, co widzieliÂśmy, chyba nigdy nie zasnĂŞ - wzdycha Black, przecierajÂąc dÂłoĂąmi twarz.
- James nie ma z tym wiĂŞkszego problemu - komentuje Lupin, kiedy z drugiego koĂąca dormitorium dochodzi do ich uszu ciche pochrapywanie.
- On nigdy ze spaniem problemu nie ma - stwierdza Syriusz i obaj cicho chichoczÂą.
- Co o tym myÂślisz? Znaczy... o tym, co widzieliÂśmy? - pyta po jakimÂś czasie Remus, podnoszÂąc siĂŞ na Âłokciu. - SÂądzisz, Âże Akane naprawdĂŞ mogÂła kogoÂś zabiĂŚ?
Black przez dÂłuÂższy czas milczy. Nie moÂże wypieraĂŚ siĂŞ tego, co widziaÂł. SzczegĂłlnie jeÂśli chodzi o morderstwo.
- Ja... sam nie wiem. PrzecieÂż tak naprawdĂŞ nic o niej nie wiemy - odpowiada powoli. - MoÂże gdybyÂśmy lepiej jÂą poznali, coÂś by siĂŞ wyjaÂśniÂło.
- To jest myœl! - wykrzykuje Lupin, a Syriusz a¿ podskakuje na ³ó¿ku. - Musimy siê do niej zbli¿yÌ. Ka¿dy z nas powinien staraÌ siê j¹ poznaÌ. Mo¿e uda nam siê dowiedzieÌ, co ni¹ kierowa³o.
Black wygl¹da za okno i pozwala przyjacielowi dalej snuÌ swój genialny plan. Syriusz jednak jeszcze nie do koùca pogodzi³ siê z myœl¹, ¿e ta uœmiechniêta dziewczyna mo¿e byÌ bezwzglêdnym zabójc¹. Musi tylko znaleŸÌ dowody, ¿e to nie jej wina. Pytanie tylko, czy mu siê uda...

Z samego rana Lupin przedstawiÂł Jamesowi i Peterowi plan poznania bliÂżej ich "znajomej". Potter krĂŞciÂł nosem, baÂł siĂŞ, Âże jeÂśli Lily zobaczy go z innÂą, to pomyÂśli, Âże jest idiotÂą i skoĂączonym kretynem.
- PrzecieÂż juÂż tak myÂśli - stwierdziÂł Syriusz, co doprowadziÂło do wprowadzenia w Âżycie planu i wypowiedzeniem wojny miĂŞdzy Potterem i Blackiem. KaÂżdy z HuncwotĂłw miaÂł po kolei spĂŞdzaĂŚ z niÂą trochĂŞ czasu i dowiedzieĂŚ siĂŞ o niej jak najwiĂŞcej. Ku ogĂłlnej zgodzie pierwszy miaÂł byĂŚ James. Zaraz po lekcji zielarstwa nadÂąsany Potter podchodzi do siedzÂącej na uboczu dziewczyny.
- Ehm... Hej - zaczyna niepewnie i zerka na Akane. Ta uÂśmiecha siĂŞ do niego promiennie i wstaje z miejsca.
- CzeœÌ. Wszystko w porz¹dku? - pyta z trosk¹ i k³adzie d³où na ramieniu ch³opaka. - Coœ siê sta³o?
- Nie, wszystko okej. Ja tylko tak... - próbuje znowu James, kiedy przerywa mu t³uczona na drugim koùcu cieplarni doniczka. Oboje patrz¹ w tamt¹ stronê. Dwójka uczniów k³oci siê o niewielki przedmiot, zawiniêty w b³êkitny woreczek. Nagle zawini¹tko wypada im z r¹k, a raczej jeden z uczniów rzuca przedmiotem prosto w stronê Akane. James ju¿ na krzykn¹Ì, ¿eby siê uchyli³a. Dziewczyna jednak bez mrugniêcia okiem chwyta woreczek w praw¹ d³où i podrzuca go na niewielk¹ wysokoœÌ.
- NieÂźle - wykrztusza Potter i patrzy na Akane z podziwem. - Dlaczego nie mamy ciĂŞ w druÂżynie Quidditcha? JesteÂś Âświetna!
- Wiesz, nie krĂŞcÂą mnie takie rzeczy - odpowiada dziewczyna i odrzuca uczniom ich zgubĂŞ. - Gra zespoÂłowa to raczej nie moja broÂżka.
James pod¹¿a wzrokiem za wychodz¹c¹ na dziedziniec dziewczyn¹ i zamyœla siê na chwilê. Dlaczego jest taka zamkniêta w sobie? Jest zra¿ona do ludzi? A mo¿e coœ ukrywa?
NastĂŞpny w kolejce byÂł Syriusz. Podczas przerwy miĂŞdzy zajĂŞciami podchodzi do niej z uÂśmiechem i siada obok przy stole Gryffindoru. Dziewczyna podnosi na niego zdziwione spojrzenie.
- Witaj, Syriuszu - mĂłwi i nakÂłada sobie na talerz pokaÂźnÂą porcjĂŞ ziemniakĂłw. - Gdzie twoi koledzy?
- ZgubiÂłem ich - odpowiada bez wahania, choĂŚ doskonale wie, Âże chowajÂą siĂŞ tuÂż przy wejÂściu do Wielkiej Sali. - PorwaÂł ich tÂłum.
Akane unosi brwi, ale nic nie mĂłwi. Black juÂż ma o coÂś spytaĂŚ, kiedy podchodzÂą do niego uczniowie Hufflepuffu.
- Ty cholerny oszuÂście! - zaczyna jeden z uczniĂłw, chwytajÂąc Syriusza za koÂłnierz i podciÂągajÂąc go do gĂłry. - MĂłwiÂłeÂś, Âże Filch nie pilnuje IV piĂŞtra. ÂŻe nie wpadniemy, jeÂśli uciekniemy z dormitorium w nocy. Przez ciebie mam szlaban, Black!
- Ale po co od razu tak gniewnie, moÂżemy przecieÂż to obgadaĂŚ na spokojnie - proponuje Syriusz, unoszÂąc dÂłonie w geÂście kapitulacji.
- Sami jesteÂście sobie winni.
Wszyscy zerkajÂą na popijajÂącÂą sok dyniowy Akane.
- Co? - pyta jeden z mniej rozgarniĂŞtych PuchonĂłw. Dziewczyna wzdycha cicho.
- To nie wina Syriusza, tylko wasza. Co za pó³g³ówek wybra³by siê dobrowolnie na nocny spacer po zamku, kiedy nie ma stu procentowej pewnoœci, ¿e nie zostanie z³apany. Poza tym to jest Syriusz, jemu nigdy nie nale¿y ufaÌ.
Po dÂłuÂższej dyskusji Puchoni w koĂącu odpuszczajÂą.
- MyÂślaÂłem, Âże nie dadzÂą mi spokoju - mĂłwi z ulgÂą Black. - UratowaÂłaÂś mi skĂłrĂŞ, dziĂŞki.
- Nie ma za co - odpowiada radoœnie dziewczyna, dokaùcza obiad i pospiesznie opuszcza Wielk¹ Salê. Black natomiast siedzi wpatrzony w jej talerz. Prawie nic nie zjad³a. Ch³opak marszczy brwi. Ju¿ od d³u¿szego czasu zauwa¿y³, ¿e Akane doœÌ ma³o je. Jest szczup³a, wiêc raczej siê nie odchudza. O co wiêc mo¿e chodziÌ?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?