Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Œwi­ta³o. Szare kon­tury mebli ciemno ryso­wa³y siê na tle kre­mo­wych œcian. Cisza jaka pano­wa³a wokó³ zda­wa³a siê byÌ taka b³oga. Sen­noœÌ powoli odcho­dzi³a, wypusz­cza­j¹c ze swych objêÌ ca³y œwiat. Seve­rus nie spa³ ju¿, le¿a³ tylko z zamkniê­tymi oczami, tul¹c w sobie ostat­nie ob³oczki snów. Oddy­cha³ powoli, mia­rowo, sta­ra­j¹c siê zebraÌ si³y na ca³y d³ugi dzieù. Sta­ra³ siê tak¿e nie myœleÌ nega­tyw­nie. To nie by³o ³atwe. Zaw­sze bowiem czu³ ci¹­¿¹cy na sobie przy­mus i obo­wi¹­zek, niemoc i koniecz­noœÌ. Odk¹d tylko siê­ga³ pamiê­ci¹ sta­ra³ siê, by ka¿dy jego krok, ka¿da decy­zja by³a prze­my­œlana, poparta logicz­nymi argumentami. Sta­ra³ siê zawsze kie­ro­waÌ rozu­mem, roz­s¹d­kiem. Nigdy nie pozwa­la³ by emo­cje w³a­da³y jego decy­zjami i ¿ycio­wymi wybo­rami. ¯yciowe wybory. Ech, mo¿e wcale - cho­cia¿ tak prze­my­œlane - nie bywa³y w jego przy­padku s³uszne? Seve­rus otwo­rzy³ oczy chc¹c odgo­niÌ k³ê­bi¹ce siê w g³o­wie nie­przy­jemne wspo­mnie­nia. Zupe³­nie przypadkowo zna­laz³ siê w œwie­cie pe³­nym mugoli i nie wie­dzia³, czy spotka tu kogo­kol­wiek czy­stej krwi. Albo cho­cia¿by pó³­krwi. A mo¿e w 2015 roku nie by³o ju¿ cza­ro­dzie­jów, a nie­w¹t­pli­wie zaszczytny zawód nauczy­ciela na Uni­wer­sy­te­cie Magii odszed³ do lamusa? Snape usiad³ na ³ó¿ku. Chora noga utrud­nia³a mu poru­sza­nie siê, nie zwyk³ do wiecz­nego le¿e­nia ani sie­dze­nia. Zaw­sze sta­ra³ siê byÌ w ruchu i na wszystko mieÌ oko. Sypial­nia Ivy, ma³a i wypo­sa­¿ona w bar­dzo pro­ste meble z ciemnego drewna pach­nia³a per­fu­mami. Seve­rus wyczu³ drzewo san­da³owe i cytrusy. Porann¹ sza­roœÌ powoli zastê­po­wa³o deli­katne œwiat³o, s¹cz¹ce siê przez firanki ozdo­bione gdzie­nie­gdzie poprzy­pi­nanymi, kolo­ro­wymi moty­lami. Na toa­letce sta³y ró¿ne fla­ko­niki, s³o­iczki i pude­³eczka, a przez róg lustra prze­wie­szone by³o kilka kolo­ro­wych apaszek.
– Ficus gin­seng – mruk­n¹³ Seve­rus zatrzy­mu­jÂąc wzrok na roÂśli­nie, ktĂłra przy­po­mi­naÂła mu Man­dra­gorĂŞ.
W sypialni wiê­cej by³o zreszt¹ roœlin donicz­ko­wych. Na para­pe­cie kilka kak­tu­sów walecz­nie stro­szy³o swe kolce. Seve­rus zauwa­¿y³ te¿ zmal­treto­wa­nego stor­czyka, który, powiêd³y jesz­cze dziel­nie bro­ni³ siê przed ca³­ko­wi­tym uschniê­ciem. Iva chyba nie mia³a rêki do roœlin. Seve­rus zreszt¹ te¿ nie, ale zna³ jedno ma³e zaklê­cie, które mog³o popra­wiÌ ich kon­dy­cjê. Jego czarny p³aszcz spo­koj­nie spo­czy­wa³, prze­wie­szony przez opar­cie fotela. Seve­rus siê­gn¹³ po niego z nie­ma­³ym tru­dem, ale jed­nak. Ze skrytki w wewnêtrz­nej kie­szeni wydo­by³ swoj¹ ró¿d¿kê. Tak, wiedzia³, ¿e nie wolno mu cza­ro­waÌ, ale z dru­giej strony nie by³ pewien, czy macki Mini­ster­stwa Magii siê­gaj¹ a¿ do roku 2015.
– I co mnie obcho­dzÂą zeschÂłe badyle? – zapy­taÂł sam sie­bie.
ChêÌ wypró­bo­wa­nia czaru by³a jed­nak sil­niej­sza. Zreszt¹, taki czar wzmac­nia­j¹cy roœliny nie by³ czymœ wyj¹t­ko­wym. Co innego posk³a­daÌ sobie nogê. Za ka¿dy wiêk­szy czar kara muro­wana! Wzi¹³ g³ê­boki oddech. Wyce­lo­wa³ koniec ró¿d¿ki na nie­szczê­snego stor­czyka.
– Plan­tus vitae – wyszep­taÂł, pra­wie bez­gÂło­œnie.
£odyga roœliny zatrzê­s³a siê leciutko, potem natych­miast nabra³a ¿ywo-zie­lo­nej barwy. Snape uœmiech­n¹³ siê z satys­fak­cj¹. Jesz­cze jeden ruch ró¿d¿k¹ i na szczy­cie ³odygi poja­wi³ siê spo­rej wiel­ko­œci p¹k, który po chwili zamie­ni³ siê w œnie¿­no­bia³y kwiat. Snape pierw­szy raz w ¿yciu wycza­ro­wa³ coœ takiego. Nie, ¿eby nie potra­fi³, ale ni­gdy wcze­œniej nie chcia³ i nie mie­wa³ takiego nastroju. Teraz jed­nak zama­cha³ ró¿d¿k¹ tu¿ nad swoj¹ g³ow¹, zata­cza­j¹c ni¹ w powie­trzu kilka kó³ek.
– Plan­tus vitae – powie­dziaÂł po raz kolejny i wszyst­kie roÂśliny, ktĂłre byÂły w pokoju nagle zakwi­tÂły. ZakwitÂł nawet fikus gin­seng, ktĂłry z natury nie kwit­nie. Snape rozej­rzaÂł siĂŞ z satys­fak­cjÂą. Potem szybko schowaÂł ró¿dÂżkĂŞ i spró­bo­waÂł wstaĂŚ. Kwiatki i magiczne zaklê­cia? On i kwiatki? No moÂże i nie, ale caÂłe swoje dotych­cza­sowe Âżycie poÂświê­ciÂł jakimÂś mrocz­nym zajê­ciom, wiĂŞc raz w Âżyciu mĂłgÂł prze­cieÂż spra­wiĂŚ, Âże kwiaty zakwi­tÂły. Teraz miaÂł wiĂŞk­sze zmar­twie­nia niÂż kwit­nÂące kak­tusy. Teraz jego pĂŞcherz roz­pacz­li­wie doma­gaÂł siĂŞ wizyty w wc, a on miaÂł problem z przej­œciem cho­ciaÂżby metra. W koĂącu klnÂąc na czym Âświat stoi i syczÂąc pod nosem jakieÂś wyszu­kane, brzyd­kie wyrazy, zdo­³aÂł dostaĂŚ siĂŞ do toa­lety. Ska­kaÂł przy tym na jed­nej nodze. Naro­biÂł takiego rumoru, Âże Iva wyrwana nagle ze snu sta­nĂŞÂła w przed­po­koju. Twarz miaÂła zaspanÂą, wÂłosy roz­czo­ch­rane.
– Wszystko okej? – zawo­³aÂła w stronĂŞ Âłazienki.
– Oczy­wi­œcie! – usÂły­szaÂła g³ê­boki gÂłos Snape’a.
Oj, coœ jej siê nie wyda­wa³o, ¿e jest okej, no ale có¿. Jak mu siê chcia³o spa­daÌ z nieba, to teraz niech troszkê siê pomê­czy.
Iva wesz³a do kuchni, nala³a wody do elek­trycz­nego czaj­nika, a s³y­sz¹c, ¿e pro­fe­sor znów roz­bija siê w toa­le­cie, uœmiech­nê³a siê pod nosem.
£ubu dubu, gruch! Nasi­la­j¹cy siê rumor spra­wi³, ¿e zanie­po­ko­jona wpad³a do przed­po­koju i zastu­ka³a w drzwi wc.
– ÂŻyjesz? – zapy­taÂła.
Drzwi gwa³­tow­nie otwo­rzy³y siê. Sta­n¹³ w nich wzbu­rzony Seve­rus, w³osy mia³ zmierz­wione, a spoj­rze­nie co nieco ob³¹­kane. By³ tak bli­sko, ¿e nie­mal doty­ka³ swoim nosem jej nosa. Omiót³ wzro­kiem jej twarz, potem ca³¹ resztê. Kusa koszulka siê­ga­j¹ca do po³owy udamwiê­cej ods³a­nia³a ni¿ zas³a­nia³a, a burza rudych w³o­sów nie dawa³a wcale siê poskro­miÌ, gdy Iva, nagle bar­dzo zawsty­dzona poczê³a w zdenerwowaniu je przy­g³a­dzaÌ.
– BywaÂło gorzej – odpowie­dziaÂł w koĂącu. Tembr jego gÂłosu, niski i zmysÂłowy spra­wiÂł, Âże zadrÂżaÂła. Potem odsu­nĂŞÂła siĂŞ chcÂąc go prze­pu­œciĂŚ, chciaÂł ruszyĂŚ do przodu, zachwiaÂł siĂŞ, a potem chwy­ciÂł kur­czowo jej ramie­nia. Ten gest spra­wiÂł, Âże go pod­trzy­maÂła, a potem pomo­gÂła dojœÌ do ³ó¿ka.
Opad³ na nie z ciê¿­kim wes­tchnie­niem ulgi.
– Pie­przona noga! - wyrwaÂło mu siĂŞ, ale Iva juÂż na niego nie patrzyÂła.
Jej wzrok pad³ dok³ad­nie na Fikusa gin­seng, a œci­œlej mówi¹c na jego niebie­skie kwia­tuszki.
– Prze­cieÂż ta roÂślina nie kwit­nie – zauwa­¿yÂła. – Nigdy, ni­gdy nie kwit­nie.
Snape uniós³ brwi i mil­cza³.
– A ten stor­czyk, jesz­cze wczo­raj nada­waÂł siĂŞ do wyrzu­ce­nia. – Iva prze­szÂła przez sypial­niĂŞ by wzi¹Ì doniczkĂŞ ze stor­czy­kiem w obie dÂło­nie i obej­rzeĂŚ dokÂład­nie, cudem zre­ge­ne­ro­wanÂą roÂślinĂŞ – A kak­tusy! Kak­tusy tez zakwi­tÂły?!
Gdzieœ wewn¹trz sie­bie Seve­rus uœmie­cha³ siê sze­roko, widz¹c Ivê stoj¹c¹ poœrodku sypialni w kusej koszulce, bos¹ i zdzi­wion¹. Wci¹¿ nie dowie­rza³a, sta­ra³a siê dociec jakim cudem i kiedy, i jak to w ogóle mo¿liwe.
– To miÂłe, Âże nagle zakwi­tÂły, prawda? – zagad­n¹³ w koĂącu. - Nie­waÂżne jak, widaĂŚ miaÂły taki kaprys. Cza­sem rze­czy nie sÂą takie, jakimi siĂŞ wydajÂą. Ale zawsze trzeba siĂŞ cie­szyĂŚ, gdy coÂś pĂłj­dzie dobrze, nieprawdaÂż?
Mówi³ cichym, melo­dyj­nym g³o­sem, sta­ran­nie dobie­ra­j¹c s³owa. Iva nie mog³a pozbyÌ siê wra­¿e­nia, ¿e ten dziwny mê¿­czy­zna ma wiele wspólnego z jej roz­kwi­t³ymi nagle kak­tu­sami.
– Nie wiem jak to zro­bi­³eÂś, ale spra­wi­³eÂś mi wielkÂą radoœÌ – powie­dziaÂła uÂśmie­cha­jÂąc siĂŞ do niego.
– Nie wiem o czym mĂłwisz, ja nawet nie lubiĂŞ kwia­tĂłw – odparÂł sza­le­nie powa¿­nie. – A juÂż na pewno nie mam takich mocy by ukwie­caĂŚ kak­tusy – dodaÂł.
Nagle przy­po­mnia³o mu siê, ¿e poprzed­niego dnia jakoœ jej nie podziêkowa³ za pomoc. Co prawda gdzieœ w trak­cie roz­mów mruk­n¹³ ze dwa razy dziê­kujê, ale by³o to nie­mal nie­zau­wa­¿alne. Dziê­ko­waÌ nie lubi³ bar­dzo, tak samo jak nie lubi³ byÌ od kogo­kol­wiek zale¿­nym.
Jeœli kwit­n¹ce doniczki spra­wi³y jej radoœÌ, to dobrze. Niech to bêdzie w takim razie wyraz wdziêcz­no­œci.
– MoÂże masz jak¹œ dobrÂą aurĂŞ. – Iva, mĂłwiÂąc to nie­spo­dzie­wa­nie podeszÂła do niego, pochy­liÂła siĂŞ i deli­kat­nie poca­³o­waÂła go w poli­czek. Rude wÂłosy poÂła­sko­taÂły jego twarz, a sam ten drobny, niby nie­winny gest zro­biÂł na nim pio­ru­nu­jÂące wra­¿e­nie.

Kobieta...

Seve­rus nie zna³ takich gestów, kobiety nie obca­³o­wy­wa³y go i nie wzdy­cha³y na jego widok. Rola love­lasa wœród nauczy­cieli Hogwartu by³a zarezer­wo­wana dla Gil­de­roya Loc­khe­arta. A i poza uczel­ni¹ Gil­de­roy stale gwiaz­do­rzy³, roz­da­wa³ wokó³ swoje s³od­kie uœmieszki i tanie opowie­œci.
Od cza­sów Lily Seve­rus nie polu­bi³, nie poko­cha³ ¿ad­nej kobiety. I wcale nie zamie­rza³ tego zmie­niaÌ. By³ bar­dzo uparty i zatwar­dzia³y w uczuciach.
I mimo ¿e dotyk ust Ivy spra­wi³ mu przy­jem­noœÌ, nie poka­za³ tego. Na jego twa­rzy nie zago­œci³ ¿aden, nawet prze­lotny uœmiech.
– Uznaj, Âże to tylko takie czary – mruk­n¹³ wymi­ja­jÂąco i niby od Âżartu.
Iva, zawie­szona nad nim, ci¹­gle bêd¹ca bar­dzo bli­sko, spoj­rza³a mu w oczy. Czu³ jej cie­p³y oddech, gdzieœ na swo­jej szyi.
– Czary powia­dasz? – spy­taÂła.
Mia³ nie­mi³e wra­¿e­nie, ¿e t¹ bli­skoœci¹ i tym spoj­rze­niem Iva pró­buje wedrzeÌ mu siê w umys³.
Nie móg³ wie­dzieÌ, ¿e by³a to tylko zwy­k³a kokie­te­ria. Zupe³­nie siê na tym nie zna³ i by³o to dla niego tak nowe, jak podró¿ do jakiejœ nieznanej kra­iny, albo wyp³y­niê­cie na nie­znany ocean.
Wytrzy­ma³ jed­nak jej spoj­rze­nie, a nawet zdo­³a³ j¹ zawsty­dziÌ przenosz¹c wzrok na jej usta. Iva wypro­sto­wa³a siê, a potem oznajmiaj¹c, ¿e idzie zro­biÌ kawê wysz³a w poœpie­chu. Seve­rus popra­wi³ siê zado­wo­lony na podu­chach.
Jeden zero dla niego, za kwiatki i opa­no­wa­nie emo­cji.

***

– WÂła­œnie tak myÂśla­³am, Âże ciĂŞ tutaj spo­tkam. – Monika nie­mal staranowaÂła swoim skle­po­wym wĂłz­kiem wĂłzek Ivy. Poranne, sobot­nie spo­tkanie w Bie­dronce bar­dzo ucie­szyÂło MonikĂŞ. IvĂŞ za to spe­szyÂło.
– Och, czeœÌ. – UÂśmiech­nĂŞÂła siĂŞ.
– Jak widzĂŞ Âżyjesz, wiĂŞc ciĂŞ nie zabiÂł, ale za to roz­³¹­cza­nie siĂŞ bez mojej zgody masz u mnie minus jak stÂąd aÂż do pó³ki z majo­ne­zem. – Monika zama­chaÂła rĂŞkami by poka­zaĂŚ jaka to odle­gÂłoœÌ. Jej ciemne wÂłosy, obciĂŞte zgrab­nie do ramion byÂły jak zwy­kle sta­ran­nie uÂło­¿one, a niebieskie oczy dys­kret­nie pod­kre­œlone czarnÂą kredkÂą.
– Nie, nie zabiÂł i skoĂącz juÂż z insy­nu­acjami, bo on jest nie­groÂźny. – Iva zauwa­¿yÂła, Âże przy­ja­ció³ka wzro­kiem tak­suje zawar­toœÌ jej wĂłzka.
– Oooo i co ja widzĂŞ. Maszynki jed­no­ra­zowe do gole­nia i Âżel dla mĂŞÂżczyzn, hmmm... JakiÂś egzo­tyczny zapach, haha. - Monika aÂż kla­snĂŞÂła w dÂło­nie.
– Prze­staĂą! – Iva poczer­wie­niaÂła, tro­chĂŞ ze zÂło­œci, a tro­chĂŞ ze wstydu. – Wcale mi nie uÂła­twiasz, powin­naÂś mnie wspie­raĂŚ, bo poma­gam, a Ty siĂŞ nabi­jasz!
Monika wzru­szy³a ramio­nami.
– Oj tam, oj tam, od razu nabi­jasz – powie­dziaÂła ze Âśmie­chem. – ÂŻar­tujĂŞ sobie tylko, a Ty siĂŞ stro­szysz. Znam ciĂŞ i wiem, Âże wcale byÂś siĂŞ nie stro­szyÂła, gdyby on ci siĂŞ nie spodo­baÂł. Poza tym, Âżeby wzi¹Ì do domu jakie­goÂś podej­rza­nego typa w Âśrodku nocy i jesz­cze tro­skli­wie siĂŞ nim zaopie­ko­waĂŚ, trzeba mieĂŚ co naj­mniej jakiÂś jeden, mocny argu­ment.
Nie by³o sensu siê spie­raÌ i Iva ska­pi­tu­lo­wa³a.
– Jest dziwny i nie­sa­mo­wity, ma piĂŞkny gÂłos, a ja kom­plet­nie go nie intere­sujĂŞ– wyrzu­ciÂła z sie­bie.
– WiĂŞc juÂż pró­bo­wa­³aÂś? – Monika uÂśmiech­nĂŞÂła siĂŞ try­um­fal­nie, bo jed­nak wyszÂło, Âże ma racjĂŞ.
– TroszkĂŞ. – Iva zro­biÂła nie­zde­cy­do­wanÂą minĂŞ. – Tak ciut, ciut...
– A teraz zosta­wi­³aÂś go samego w domu, gra­tu­luje roz­wagi. – Monika nie byÂła tak emo­cjo­nalna jak jej ruda przy­ja­ció³ka i zawsze Âści¹­gaÂła IvĂŞ na zie­miĂŞ swoim zdro­wo­roz­sÂąd­ko­wym myÂśle­niem. – MoÂże i ten zimny draĂą potrze­buje pomocy, ale to nie zna­czy, Âże Ty masz tra­ciĂŚ czuj­noœÌ. Nooo a teraz lecĂŞ do kasy, zadzwo­niĂŞ do cie­bie póŸ­niej, jak tylko wyÂślĂŞ Radka do pracy. - Monika ele­gancko poma­chaÂła Ivie, a potem znik­nĂŞÂła miê­dzy skle­po­wymi rzê­dami pó­³ek. Zosta­wiÂła po sobie tylko deli­katny zapach per­fum. I zasianÂą dopiero co w przy­ja­ció³ce iskrĂŞ nie­po­koju.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.