Bohaterowie: Bellatrix Lestrange , Inne, James Potter , Lily Evans , Lord Voldemort , Lucjusz Malfoy , Minerwa MacGonagall , Peter Patigrew , Remus Lupin , Severus Snape, Syriusz Black .

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Autork¹ rozdzia³u jest Takoizu, zaœ z czeluœci jej twórczoœÌ kolejne rozdzia³y wykopuje dla nas Inga Clinton

Sobotni ranek przywita³ uczniów Hogwartu bezchmurnym niebem i piêknym s³oùcem. Laura podekscytowana jad³a œniadanie, obok niej sta³a oparta o stó³ miot³a o ciemnej r¹czce. Brunetka zwi¹za³a w³osy w gruby warkocz, ¿eby nie przeszkadza³y jej podczas sprawdzianu. Mia³a nadziejê, ¿e dostanie siê do dru¿yny. Nigdy nie mia³a odwagi siê zg³osiÌ, ale teraz kapitanem jest James, wiêc on na pewno jej nie wyœmieje, gdyby nie okaza³a siê dostatecznie dobra.
- O ktĂłrej zaczyna siĂŞ sprawdzian? - zagadnĂŞÂła Dorcas, siedzÂąca po drugiej tronie stoÂłu.
Ona i Lily ubrane by³y w grube swetry i ciep³e spodnie, aby nie zmarzn¹Ì na trybunach.
- O dziewi¹tej - powiedzia³a Norton zerkaj¹c na swój zegarek. - Chyba pora ju¿ iœÌ.
Trzy Gryfonki wstaÂły i ruszyÂły wolnym krokiem do wyjÂścia. To byÂł wielki dzieĂą Laury, wiĂŞc dziewczĂŞta trzymaÂły za niÂą kciuki.
Na stadionie zebraÂło siĂŞ okoÂło trzydziestu chĂŞtnych. James staÂł w pewnym oddaleniu, obserwujÂąc potencjalnych czÂłonkĂłw druÂżyny.
Ju¿ wiedzia³, ¿e kilka paù przysz³o tutaj tylko z jego powodu. Uœmiechn¹³ siê z politowaniem pod nosem.
- Uwaga! - krzykn¹³ donoœnym g³osem. Wszyscy umilkli wbijaj¹c w niego wzrok. - Na pocz¹tek proszê, aby osoby, które nie s¹ z Gryffindoru b¹dŸ nie umiej¹ lataÌ na miotle, opuœci³y boisko.
Przez chwilê nic siê nie dzia³o. Pierwsza z t³umy wy³ama³a siê jakaœ niska Puchonka, a za ni¹ biegiem ruszy³o osiem innych osób. Brunet odetchn¹³ i klasn¹³ w d³onie.
- To teraz wszyscy na miot³y! - rozkaza³ z uœmiechem. - I zróbcie trzy okr¹¿enia dooko³a boiska.
Wszyscy odbili siê od ziemi i wzbili siê w powietrze. Kilka osób z drugiego roku mia³o trudnoœci z zapanowaniem nad miot³ami. Potter œci¹ga³ takich delikwentów na dó³ za pomoc¹ ró¿d¿ki i odsy³a³ na trybuny.
Laura byÂła zestresowana, widzÂąc tyle utalentowanych osĂłb dookoÂła siebie. JuÂż po samym lataniu widziaÂła, kto pewnie trzyma siĂŞ w powietrzu.
- W tym roku szukamy dwóch œcigaj¹cych, pa³karza i obroùcy - zakomunikowa³ ch³opak podchodz¹c bli¿ej zgromadzonych. - Proszê chêtnych na pozycjê œcigaj¹cego, aby zostali. Reszta na bok. - James uœmiechn¹³ siê pokrzepiaj¹co do brunetki, która kurczowo œciska³a swoj¹ miot³ê. Mi³o zaskoczy³o go to, ¿e Laura zg³osi³a siê do dru¿yny.
- Dobra, to teraz w powietrze i zobaczymy jak radzicie sobie z podaniami! - oznajmi³ ch³opak i sam dosiad³ swojej miot³y. Kandydaci chêtni do grania w ataku rzucali do siebie kafla. Ka¿dy stara³ siê wypaœÌ jak najlepiej, podaj¹c dalej z du¿¹ si³¹. Laura z³apa³a kafla czubkami palców, poniewa¿ Tamara Anderson chytrze go podkrêci³a.
Lily i Dorcas siedzia³y jak na szpilkach, mru¿¹c oczy, aby widzieÌ popisy swojej przyjació³ki.
- Jak myÂślisz, dostanie siĂŞ? - zapytaÂła zmartwiona Dorcas, zaciskajÂąc mocno dÂłonie na Âławce.
Evans wzruszyÂła ramionami.
- Nie mam pojĂŞcia - odparÂła, przygryzajÂąc wargĂŞ. - Kompletnie siĂŞ na tym nie znam.
- Mam nadziejĂŞ, Âże tak! - Dorcas nagle jĂŞknĂŞÂła, kiedy jedna z postaci oberwaÂła kaflem w nos, po czym sfrunĂŞÂła zygzakiem na ziemiĂŞ. - MusiaÂło boleĂŚ.
- Oj tak. - Evans skrzywiÂła siĂŞ nieznacznie.
James zabra³ kafla i gestem rêki przywo³a³ do siebie osoby na miot³ach. Wœród nich widzia³ tylko cztery potencjalne osoby, które mog³yby znaleŸÌ siê w dru¿ynie, ale jak na razie postanowi³ odrzuciÌ dwie.
- Peterson i Smith, wam ju¿ dziêkuje - powiedzia³ g³oœno, wskazuj¹c kolejno g³ow¹ na wysokiego bruneta i piegowatego ch³opaka o rudych w³osach. Kapitan spojrza³ na pozosta³¹ pi¹tkê osób. - Teraz bêdziecie strzelaÌ gole na pust¹ bramkê. - Okularnik rzuci³ kafla do wysokiej dziewczyny o br¹zowych w³osach. - Zaczynasz, Betty!
Laura obserwowaÂła jak rywalka zgrabnie przerzuca raz za razem piÂłkĂŞ przez pĂŞtle.
- Dobra! - krzykn¹³ Potter z uœmiechem. - Teraz Laura.
Norton odetchnê³a g³êboko i wziê³a do r¹k kafel. Nie myœla³a nad tym, co robi, po prostu zda³a siê na instynkt. Trafi³a celnie szeœÌ razy, kiedy us³ysza³a gwizdek swojego przyjaciela.
- ÂŚwietnie, Laura! - ChÂłopak posÂłaÂł w jej stronĂŞ radosny uÂśmiech i wywoÂłaÂł kolejnÂą osobĂŞ.

Brunetka juÂż nie zwracaÂła uwagi na to, co siĂŞ dzieje. StanĂŞÂła niepewnie na boisku. I wbiÂła wzrok w swoje stopy.
„-Na pewno nie przejdĂŞ!” - myÂślaÂła zgnĂŞbiona dziewczyna, przygryzajÂąc wargĂŞ, kiedy James wylÂądowaÂł na boisku.
- Nie mam Âżadnych wÂątpliwoÂści, co do tego, kto ma talent - powiedziaÂł okularnik z szerokim uÂśmiechem. - W druÂżynie witam Betty i LaurĂŞ.
Brunetka otworzyÂła szeroko usta i zamrugaÂła kilka razy, po czym doskoczyÂła do swojego przyjaciela i uÂściskaÂła go mocno.
- DziĂŞkujĂŞ! - wyszeptaÂła mu do ucha, a w jej oczach zalÂśniÂły Âłzy.
- Obie macie potencjaÂł - powiedziaÂł kapitan, wzruszajÂąc ramionami. - Ale czeka was ciĂŞÂżka praca.
Dziewczyny spojrzaÂły na siebie uradowane.
- Nie zawiedziemy CiĂŞ, kapitanie! - rzekÂła uroczyÂście Betty Gilbert.
UniosÂła rĂŞkĂŞ w poÂżegnalnym geÂście do Laury i reszty druÂżyny, po czym odwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i ruszyÂła w kierunku trybun.
- Teraz chêtni na pozycjê pa³karza! - krzykn¹³ ch³opak, Norton odetchnê³a z ulg¹ czuj¹c, ¿e ca³e napiêcie ja opuszcza. W oddali zobaczy³a, ¿e jej dwie przyjació³ki biegn¹ przez boisko.
- UdaÂło Ci siĂŞ! - wykrzyknĂŞÂła Meadowes obejmujÂąc LaurĂŞ. - ByÂłaÂś cudowna!
- Nie znam siĂŞ na tej grze - zaczĂŞÂła Lily, kiedy we trzy ruszyÂły w stronĂŞ zamku - ale lataÂłaÂś Âświetnie.
Nowa ÂścigajÂąca druÂżyny GryfonĂłw zarumieniÂła siĂŞ lekko.
- Uwielbiam to robiĂŚ - wyznaÂła cicho patrzÂąc w ziemiĂŞ. - Od dziecka graÂłam z bratem.
- Teraz bêdê musia³a chodziÌ na mecze? - zapyta³a Evans, bior¹c przyjació³kê pod ramiê.
Laura rozeÂśmiaÂła siĂŞ i poÂłoÂżyÂła gÂłowĂŞ na ramieniu rudej.
- Chyba nie masz wyjÂścia.

~*~

- Nie wierzê, ¿e to zrobi³aœ - stwierdzi³a Anna le¿¹ca na swoim ³ó¿ku w dormitorium.
Laura i Lily siedziaÂły na ziemi i relacjonowaÂły przebieg naboru do druÂżyny.
- Przestaù! - przerwa³a przyjació³ce Evans, mierz¹c j¹ wzrokiem. - To jej pasja.
- MaÂło kobieca pasja - mruknĂŞÂła blondynka wydymajÂąc usta. - Ale skoro ciebie to krĂŞci...
Laura wbiÂła wzrok w kolorowy dywan i zaczĂŞÂła go skubaĂŚ. WidaĂŚ byÂło, Âże sÂłowa Anny bardzo jÂą zraniÂły. ZresztÂą tak byÂło czĂŞsto, Laura wydaje siĂŞ byĂŚ silna i zawsze uÂśmiechniĂŞta, ale tak naprawdĂŞ bardzo zaleÂży jej na akceptacji i zdaniu innych. Ma to coÂś wspĂłlnego z tym, Âże jej mama bardzo ja krytykowaÂła i zawsze wymagaÂła wiĂŞcej niÂż od brata.
- Ma³o kobieca? - Rudow³osa dziewczyna unios³a wysoko brodê i wbi³a wœciek³e spojrzenie w swoj¹ wspó³lokatorkê. - S¹ nawet ¿eùskie dru¿yny Quidditcha!
Anna wzruszyÂła ramionami.
- PrzecieÂż ty nie znosisz tego sportu - zauwaÂżyÂła trafnie, uÂśmiechajÂąc siĂŞ kÂącikiem ust.
- No i co z tego? - zapytaÂła Lily zakÂładajÂąc rĂŞce na piersi. - Ostatnio jesteÂś jakaÂś dziwna, Berns.
Dziewczyna uœmiechnê³a siê s³odko i wyci¹gnê³a spod ³ó¿ka ksi¹¿kê.
- Wydaje Ci siĂŞ, Evans.
- No nie wiem - mruknê³a ruda mru¿¹c oczy. - Powinnaœ znaleŸÌ sobie ch³opaka, bo jak nikogo nie masz, to jesteœ nie do ¿ycia.
Anna podparÂła dÂłoniÂą policzek i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ znaczÂąco.
- WÂłaÂśnie mam kogoÂś na oku - wyznaÂła. - Ale powiem coÂś wiĂŞcej, jak bĂŞdĂŞ juÂż bliska speÂłnienia swego celu!

~*~

- Nie mogĂŞ uwierzyĂŚ, Âże tak szybko doszedÂłeÂś do siebie, Luniu - mĂłwiÂł Black, wracajÂąc wraz z Remusem ze SkrzydÂła Szpitalnego, gdzie prefekt spĂŞdziÂł ostatni dzieĂą. - To twĂłj rekord!
- TeÂż jestem zdziwiony - stwierdziÂł blondyn, faktycznie jeszcze nigdy nie czuÂł siĂŞ tak dobrze po peÂłni. - Ale przynajmniej bĂŞdĂŞ miaÂł czas napisaĂŚ esej dla McGonagall.
Syriusz jêkn¹³ cicho. Remus by³ jego przyjacielem i by³ w stanie zrozumieÌ wszelakie jego dziwactwa, tylko nie zami³owanie do nauki.
- JuÂż myÂślaÂłem, Âże zrobimy jakiÂś numer.
- Jak chcecie to beze mnie - odpar³ Lupin. - I tak straci³em ju¿ ca³¹ sobotê.
- I tak bĂŞdziesz miaÂł same W na Âświadectwie.
Remus wzruszy³ ramionami. Nauka by³a dla niego bardzo wa¿na, nie chcia³ zawieœÌ swoich rodziców. Ch³opcy szli przez chwile w milczeniu, zatopieni we w³asnych myœlach. Gdy przechodzili przez skrzy¿owanie korytarzy, Lunatyk odruchowo rozejrza³ siê na boki i a¿ stan¹³ zdziwiony. Pod jedn¹ ze œcian le¿a³a nieprzytomna dziewczyna. Blondyn bez chwili zastanowienia ruszy³ w jej stronê. Syriusz nie od razu zorientowa³ siê, ¿e nie ma z nim towarzysza. Gdy w koùcu zda³ sobie z tego sprawê, rozejrza³ siê dooko³a i do³¹czy³ do przyjaciela.
Remus klĂŞczaÂł juÂż przy uczennicy i staraÂł siĂŞ jÂą ocuciĂŚ, barwy jej krawatu wskazywaÂły na to, Âże jest z Huffelpufu. MiaÂła jasne, krĂŞcone wÂłosy i nie mogÂła byĂŚ wyÂżej niÂż w czwartej klasie.
- Nie mogê jej docuciÌ - powiedzia³ blondyn, dotykaj¹c policzka dziewczyny. - Musimy j¹ zanieœÌ do Skrzyd³a Szpitalnego.
- Ja jÂą wezmĂŞ - zaoferowaÂł siĂŞ od razu Black. - Ty jesteÂś jeszcze sÂłaby.
Na miejsce dotarli bardzo szybko,. Kiedy pielêgniarka zrozumia³a z czym przychodz¹, wskaza³a ³ó¿ko i bez s³owa zajê³a siê pacjentk¹.
- IdÂźcie do Dyrektora i opowiedzcie, co siĂŞ staÂło! - rozkazaÂła kobieta w fartuchu, nie podnoszÂąc wzroku znad dziewczyny.
- Ale my w sumie nic nie wiemy - stwierdziÂł Remus, przyglÂądajÂąc siĂŞ poczynaniom kobiety.
- Panie Lupin, czy mĂłgÂłby pan zastosowaĂŚ siĂŞ do mojego polecenia? - zapytaÂła pielĂŞgniarka, tym razem rzucajÂąc mu surowe spojrzenie.
- Oczywiœcie! - mrukn¹³ huncwot i razem z Syriuszem opuœcili skrzyd³o szpitalne.

Dyrektor by³ bardzo zdziwiony ich wizyt¹, ale z uœmiechem wskaza³ im fotele stoj¹ce przed jego biurkiem. Huncwoci spojrzeli po sobie. Remus kiwn¹³ g³ow¹ w stronê przyjaciela na znak, aby ten zacz¹³ mówiÌ.
- Przys³a³a nas pani Pomfrey - zacz¹³ niepewnie, nie wiedz¹c za bardzo, co ma powiedzieÌ - Remus i ja znaleŸliœmy nieprzytomn¹ Puchonkê na czwartym piêtrze, nie uda³o siê nam jej docuciÌ i zanieœliœmy j¹ do skrzyd³a szpitalnego.
- Tak naprawdĂŞ to nic nie widzieliÂśmy, nikogo nie byÂło wĂłwczas na korytarzu, nikogo teÂż nie mijaliÂśmy - dopowiedziaÂł Lupin.
Dumbledore milczaÂł przez caÂły czas, kiedy chÂłopcy relacjonowali zdarzenie. Gdy skoĂączyli, pokiwaÂł w zamyÂśleniu gÂłowÂą i potarÂł czubkami palcĂłw skronie.
- Dziêkujê wam ch³opcy, za to, ¿e przyszliœcie i mi o tym powiedzieliœcie - rzek³ po chwili mê¿czyzna. - Za wasze zachowanie Gryffindor otrzymuje za ka¿dego z was po piêtnaœcie punktów. A teraz - uœmiechn¹³ siê do huncwotów dobrotliwie - wracajcie do wie¿y.
Remus i Syriusz pokiwali gÂłowami i wolnym krokiem opuÂścili gabinet dyrektora.
- CoÂś siĂŞ dzieje - zauwaÂżyÂł Lupin, kiedy byli juÂż dostatecznie daleko. - Dyrektor byÂł przybity.
- MyÂślisz, Âże to sprawka ÂśmiercioÂżercĂłw? - interesowaÂł siĂŞ Black. - PosunĂŞliby siĂŞ aÂż tak daleko?
- Nie wiem. - Remus wzruszyÂł ramionami. - Chyba nie moÂżna tego wykluczyĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?