On chce zemsty i nie cofnie siĂŞ przed niczym. On chce mnie.
RozejrzaÂłem siĂŞ dyskretnie i stwierdziÂłem, Âże wszyscy majÂą we mnie wlepiony wzrok. NapotkaÂłem oczy matki. ZaÂłzawione oczy. Mimo ogromnego strachu zauwaÂżyÂłem, Âże kiwnĂŞÂła lekko gÂłowÂą. WiĂŞc mam siĂŞ zgodziĂŚ...
SpojrzaÂłem prosto w tÂą zimnÂą twarz i mimo ogromnego przeraÂżenia, zdoÂłaÂłem powiedzieĂŚ lekko trzĂŞsÂącym siĂŞ gÂłosem.
- Tak, Panie. - Stwierdzi³em, ¿e nie mogê na niego patrzeÌ, napawa³ strachem, nienawiœÌ z niego emanowa³a.
Uœmiechn¹³ siê, choÌ nie by³o w tym uœmiechu nic z weso³oœci. By³ zimny. Bezwzglêdny. On nie jest cz³owiekiem... Ma coœ z wê¿a... Przerazi³em siê.
Voldemort rozerwa³ jednym machniêciem ró¿d¿ki mój lewy rêkaw, a nastêpnie popchn¹³ mnie na kolana.
- Wystaw rêkê - sykn¹³.
Wyci¹gn¹³em trzês¹c¹ siê rêkê, staraj¹c siê j¹ uspokoiÌ. Wiêc zaraz zostanê naznaczony... - pomyœla³em, staraj¹c siê nie wpadaÌ w panikê. Prostuj¹c plecy spojrza³em na lewe przedramiê. Chcia³em zapamiêtaÌ jego wygl¹d dopóki jest jeszcze nieskalane czarn¹ magi¹, jednak nie by³o mi to dane, bo w tej chwili Czarny Pan przytkn¹³ swoj¹ ró¿d¿kê w miejsce, w które w³aœnie siê wpatrywa³em.
Sykn¹³em z bólu i mimo woli spojrza³em na to, co Lord robi z moj¹ rêk¹ - widok mnie przerazi³ i zrobi³o mi siê s³abo.
Ró¿d¿ka Voldemorta by³a wbita tak mocno, ¿e dziwi³em siê, ¿e nie przebi³a mi skóry. On sam mrucza³ pod nosem jakieœ ³aciùskie formu³y. Piek³o niemi³osiernie i ³zy nap³ynê³y mi do oczu, lecz je powstrzyma³em. Muszê wytrzymaÌ... Nie mogê okazaÌ s³aboœci...
Na moim przedramieniu zaczê³y wiÌ siê ró¿ne czarne linie, przypominaj¹ce wê¿e, a ka¿d¹ z nich czu³em tak jakby by³a z szataùskiej po¿ogi. Jakby diab³y zamieni³y siê w ogniste wê¿e i wype³z³y z otch³ani piekie³. Jakby setki inferiusów z³apa³y mnie za rêkê i próbowa³y wci¹gn¹Ì do krainy cierpienia.
On chce mnie zabiÌ... ZamordowaÌ... To s¹ jakieœ tortury... - jêkn¹³em w myœlach, przygryzaj¹c sobie jêzyk i zaciskaj¹c usta, aby nie krzykn¹Ì. Zacz¹³em w g³êbi duszy przygotowywaÌ siê na najgorsze, na œmierÌ...
Wê¿e powoli zaczê³y siê formowaÌ. Wi³y siê tak dobre kilka minut, wypalaj¹c skórê i przybieraj¹c najró¿niejsze wzory. W koùcu kilka z nich splot³o siê w czaszkê, a ostatni pope³zn¹³ jakby pod spodem i wyszed³ przez otwart¹ szczêkê.
Czarny Pan siĂŞ wyprostowaÂł i spojrzaÂł zadowolony na swoje dzieÂło z bÂłyskiem w czerwonych oczach.
- Dokona³o siê - szepn¹³ zadowolony.
StaÂłem siĂŞ ÂŚmiercioÂżercÂą. Mam byĂŚ dumny? WÂściekÂły? PrzeraÂżony? Chyba dumny... - pomyÂślaÂłem, co nie zmieniaÂło faktu, Âże byÂłem przeraÂżony jak nigdy dotÂąd i... czuÂłem, Âże zaraz utnĂŞ sobie rĂŞkĂŞ.
Kikut boli mniej niÂż ten Znak. ByÂłem tego pewny.
- A wiĂŞc, Draconie Lucjuszu Malfoyu, wstÂąpiÂłeÂś w me szeregi, stajÂąc siĂŞ dobrowolnie ÂŚmiercioÂżercÂą. - PrzerwaÂł, oczekujÂąc zapewne aprobaty.
- Tak, Panie - odparÂłem sÂłuÂżalczo.
- Po pierwsze wiêc... - Machn¹³ ró¿d¿k¹ jakby od niechcenia, narzucaj¹c na mnie znik¹d szatê Œmiercio¿erców.
Twarz Voldemorta przechadzajÂącego siĂŞ przede mnÂą wykazywaÂła chÂłodne zadowolenie, lecz chwilowo na mnie nie patrzyÂł.
- PowstaĂą z kolan.
WstaÂłem, odsuwajÂąc siĂŞ niezauwaÂżalnie lekko do tyÂłu, dalej od niego.
- Tak, nadasz siê idealnie... - mrukn¹³ do siebie, obchodz¹c mnie dooko³a i przygl¹daj¹c mi siê bacznie.
WstrzÂąsnĂŞÂły mnÂą dreszcze. Do czego siĂŞ nadam?
Czarny Pan zatrzymaÂł siĂŞ przede mnÂą, patrzÂąc mi prosto w oczy. Wytrzymam ten wzrok... Nie wytrzymaÂłem.
- Taki mierny... Taki podobny do ojca... Taki tchórzliwy... - szepn¹³, gdy to zobaczy³. Popatrzy³ na mnie ze wstrêtem, uj¹³ moj¹ twarz w swoje bia³e d³onie z d³ugimi palcami. Jego dotyk by³ jak dotyk samej œmierci, paznokcie wbi³y siê w moje policzki.
- Patrz na mnie jak do ciebie mówiê! - wrzasn¹³ piskliwie, uderzaj¹c mnie w policzek, spojrza³em na jego wykrzywion¹ furi¹ twarz. - Bardzo dobrze, Draco - rzek³ ze z³owieszczym spokojem - jesteœ o wiele bardziej pos³uszny ni¿ twój ojciec. - Pchn¹³ mnie nagle na œcianê, Œmiercio¿ercy szybko odeszli od tego miejsca, kiedy Czarny Pan podszed³ tam i zbli¿y³ swoj¹ wê¿owa twarz do mojej, bladej i przera¿onej.
- Gdy wrócisz do Hogwartu - zacz¹³ tak cichym g³osem, ¿e ledwo go s³ysza³em - zabijesz Albusa Dumbledore'a. - Osun¹³em siê kilka cali w dó³ po œcianie. Co... - Jeœli nie - doda³ jeszcze bardziej z³owieszczym szeptem przypominaj¹cym syk wê¿a - zobaczysz konaj¹cych w mêczarniach rodziców, zanim zabijê ciebie.
Puœci³ mnie, choÌ wcale tego nie czu³em, w g³owie ko³ata³y mi siê wypowiedziane s³owa: Zabijesz... Zobaczysz konaj¹cych w mêkach rodziców... Zanim umrzesz... Osun¹³em siê na pod³ogê, s³ysz¹c jakieœ g³osy, czyjœ krzyk, widz¹c rozmazane kolory, a¿ to wszystko zla³o siê w jedn¹ mieszaninê barw i dŸwiêków, a po mojej g³owie t³uk³o siê w kó³ko to s³owo: Zabijesz...

Wtedy ca³kowicie straci³em przytomnoœÌ.