Usłyszałem dźwięk, który niemalże rozerwał mi czaszkę od środka. Nie wiedziałem gdzie jestem, co się stało i dlaczego się tak źle czuję. Spróbowałem otworzyć oczy, ale powieki miałem jak z ołowiu. Po kilku minutach udało mi się je uchylić i zorientowałem się, że jestem we własnym pokoju, a ten hałas to dźwięk otwieranego okna, gdyż powiew wiatru omiótł mi twarz, a gdy wychodziłem ostatnio, z całą pewnością było zamknięte. W tejże chwili ujrzałem nad moją głową jasną plamę barw, po kilku sekundach dostrzegłem rozmazaną twarz mojej matki, patrzącą na mnie z lekkim niepokojem.
- No, nareszcie się obudziłeś - powiedziała z ulgą. - Ale ja mam teraz do załatwienia pewną... sprawę. Może nie być mnie przez kilka godzin. - Głos lekko jej drżał, ale gdy kiwnąłem głową, ułożyła z ust coś w rodzaju krzywego uśmiechu i wyszła z pokoju. Chwilę potem usłyszałem szczęk zamka i cichy trzask, świadczący o tym, że matka się deportowała.
Leżałem z zamkniętymi oczami, a przez mój umysł zaczęły przepływać wspomnienia zeszłego wieczoru Zeszłego... A może minęło więcej czasu?
Zobaczyłem ponownie płaską twarz z czerwonymi oczami, krąg Śmierciożerców, inicjację, ból, morderstwo... Stop - nakazałem sobie. Teraz trzeba obmyślić plan... Plan morderstwa... Morderstwa... Na wydźwięk tego słowa w mojej głowie zrobiło mi się niedobrze i ucieszyłem się w duchu, że nic nie jadłem - zresztą i tak nie byłbym w stanie nic przełknąć. Mając wielką gulę w gardle, wygramoliłem się z pod koców i postawiłem stopy na podłodze. Próbowałem stanąć, ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Po kilku próbach udało mi się i ruszyłem chwiejnym krokiem po schodach w dół, do salonu. Gdy się tam znalazłem, mój wzrok przyciągnął jakiś ruch, odwróciłem się przerażony, co wywołało zawroty głowy i ujrzałem, że to po prostu fotografia ślubna rodziców. Była nieco zakurzona. Przetarłem ją z grubsza i uśmiechnąłem się smutno. Matka wyglądała prawie tak jak zawsze. Wyniosła i dumna, jednak na jej twarzy nie gościł smutek, przygnębienie, lęk czy strach, tylko subtelny uśmiech, wyrażający radość. Na twarzy ojca również można było wyczuć zadowolenie, chociaż nie aż tak jak u matki. No i wyglądał znacznie młodziej. Przyjrzałem się innym fotografiom na kominku i moją uwagę przyciągnęła ta, która została wykonana w dniu mojego przyjęcia do Hogwartu. Mały blondyn machał listem do aparatu ze szczęściem wypisanym na twarzy, jasnowłosa kobieta trzymała mu dłoń na ramieniu z wyniosłym uśmiechem, a wysoki mężczyzna stał nieco z tyłu, sprawiając wrażenie zadowolonego opiekuna lub stróża. W niczym nie przypominali rodziny, którą znałem z ostatnich miesięcy. Matka nie miała zmartwionego i wystraszonego wyrazu twarzy, ojciec nie wydawał się skurczony w sobie i napięty, a na mnie... Na mnie nie wisiała konieczność morderstwa... Morderstwa... Znów to słowo. W tej chwili zdjęcie zaczęło się zmieniać. Twarz ojca stała się wychudzona, brudna, wykrzywiona bólem, a oczodoły puste... Matka była krwawiąca, przerażona, krzycząca z bólu. Cruciatus... "Zobaczysz konających w męczarniach rodziców". Mały Draco chciał im pomóc, jednak w tym momencie między nimi wyrosła ściana ognia i dał się słyszeć śmiech Czarnego Pana... Fotografię rozświetliło zielone światło i rodzice spadli bez życia w ciemną otchłań... Wokół chłopca zaczął się zacieśniać krąg ognia, po chwili płomienie zaczęły trawić jego ciało... Moje ciało - uświadomiłem sobie. Pożoga pochłonęła całą fotografię, a na pierwszym planie widniały czarne, zwęglone szczątki małego chłopca, który już nie istnieje. Który zginął dawno temu...
Zamknąłem oczy i spojrzałem ponownie na ramkę. Zdjęcie wyglądało jak zawsze, szczęśliwa rodzina bez Czarnego Pana i groźby śmierci. Żadnych śladów wypalenia. Wariuję... Ja naprawdę wariuję - pomyślałem z przerażeniem. Dotknąłem swojej twarzy i poczułem na niej łzy. To się stanie naprawdę, jeśli nie wypełnię zadania... To przepowiednia... - uświadomiłem sobie, ale w głębi duszy wiedziałem, że projekcja mojego mózgu nie była nawet w połowie tak okrutna, jak ewentualna przyszłość. Ewentualna... Zobaczyłem Dumbledora trawionego ogniem, tak jak ja na fotografii, tylko zamiast śmiechu Voldemorta, brzmiał tam mój śmiech... Zacząłem płakać.
Muszę to zrobić... Muszę go... Z-Zabić... Muszę. Zrobię to.
- Ja. Zabiję. Zabiję Dumbledore'a - powiedziałem na głos, aby uczynić to bardziej prawdziwym. Żeby to do mnie dotarło. Nagle uderzyła mnie fala dziwnego uczucia i zacząłem się chorobliwie śmiać. Był to śmiech szaleńca. Nienaturalny. Przerażający. Śmiech urwał się tak nagle jak się zaczął, ale nadal wypełniała mnie dziwna euforia. Już wiedziałem co zrobić.