Rozdziały: [1], [2], [3].

DwĂłr MalfoyĂłw.

Us³ysza³em dŸwiêk, który niemal¿e rozerwa³ mi czaszkê od œrodka. Nie wiedzia³em gdzie jestem, co siê sta³o i dlaczego siê tak Ÿle czujê. Spróbowa³em otworzyÌ oczy, ale powieki mia³em jak z o³owiu. Po kilku minutach uda³o mi siê je uchyliÌ i zorientowa³em siê, ¿e jestem we w³asnym pokoju, a ten ha³as to dŸwiêk otwieranego okna, gdy¿ powiew wiatru omiót³ mi twarz, a gdy wychodzi³em ostatnio, z ca³¹ pewnoœci¹ by³o zamkniête. W tej¿e chwili ujrza³em nad moj¹ g³ow¹ jasn¹ plamê barw, po kilku sekundach dostrzeg³em rozmazan¹ twarz mojej matki, patrz¹c¹ na mnie z lekkim niepokojem.
- No, nareszcie siê obudzi³eœ - powiedzia³a z ulg¹. - Ale ja mam teraz do za³atwienia pewn¹... sprawê. Mo¿e nie byÌ mnie przez kilka godzin. - G³os lekko jej dr¿a³, ale gdy kiwn¹³em g³ow¹, u³o¿y³a z ust coœ w rodzaju krzywego uœmiechu i wysz³a z pokoju. Chwilê potem us³ysza³em szczêk zamka i cichy trzask, œwiadcz¹cy o tym, ¿e matka siê deportowa³a.
LeÂżaÂłem z zamkniĂŞtymi oczami, a przez mĂłj umysÂł zaczĂŞÂły przepÂływaĂŚ wspomnienia zeszÂłego wieczoru ZeszÂłego... A moÂże minĂŞÂło wiĂŞcej czasu?
Zobaczy³em ponownie p³ask¹ twarz z czerwonymi oczami, kr¹g Œmiercio¿erców, inicjacjê, ból, morderstwo... Stop - nakaza³em sobie. Teraz trzeba obmyœliÌ plan... Plan morderstwa... Morderstwa... Na wydŸwiêk tego s³owa w mojej g³owie zrobi³o mi siê niedobrze i ucieszy³em siê w duchu, ¿e nic nie jad³em - zreszt¹ i tak nie by³bym w stanie nic prze³kn¹Ì. Maj¹c wielk¹ gulê w gardle, wygramoli³em siê z pod koców i postawi³em stopy na pod³odze. Próbowa³em stan¹Ì, ale nogi odmówi³y mi pos³uszeùstwa. Po kilku próbach uda³o mi siê i ruszy³em chwiejnym krokiem po schodach w dó³, do salonu. Gdy siê tam znalaz³em, mój wzrok przyci¹gn¹³ jakiœ ruch, odwróci³em siê przera¿ony, co wywo³a³o zawroty g³owy i ujrza³em, ¿e to po prostu fotografia œlubna rodziców. By³a nieco zakurzona. Przetar³em j¹ z grubsza i uœmiechn¹³em siê smutno. Matka wygl¹da³a prawie tak jak zawsze. Wynios³a i dumna, jednak na jej twarzy nie goœci³ smutek, przygnêbienie, lêk czy strach, tylko subtelny uœmiech, wyra¿aj¹cy radoœÌ. Na twarzy ojca równie¿ mo¿na by³o wyczuÌ zadowolenie, chocia¿ nie a¿ tak jak u matki. No i wygl¹da³ znacznie m³odziej. Przyjrza³em siê innym fotografiom na kominku i moj¹ uwagê przyci¹gnê³a ta, która zosta³a wykonana w dniu mojego przyjêcia do Hogwartu. Ma³y blondyn macha³ listem do aparatu ze szczêœciem wypisanym na twarzy, jasnow³osa kobieta trzyma³a mu d³où na ramieniu z wynios³ym uœmiechem, a wysoki mê¿czyzna sta³ nieco z ty³u, sprawiaj¹c wra¿enie zadowolonego opiekuna lub stró¿a. W niczym nie przypominali rodziny, któr¹ zna³em z ostatnich miesiêcy. Matka nie mia³a zmartwionego i wystraszonego wyrazu twarzy, ojciec nie wydawa³ siê skurczony w sobie i napiêty, a na mnie... Na mnie nie wisia³a koniecznoœÌ morderstwa... Morderstwa... Znów to s³owo. W tej chwili zdjêcie zaczê³o siê zmieniaÌ. Twarz ojca sta³a siê wychudzona, brudna, wykrzywiona bólem, a oczodo³y puste... Matka by³a krwawi¹ca, przera¿ona, krzycz¹ca z bólu. Cruciatus... "Zobaczysz konaj¹cych w mêczarniach rodziców". Ma³y Draco chcia³ im pomóc, jednak w tym momencie miêdzy nimi wyros³a œciana ognia i da³ siê s³yszeÌ œmiech Czarnego Pana... Fotografiê rozœwietli³o zielone œwiat³o i rodzice spadli bez ¿ycia w ciemn¹ otch³aù... Wokó³ ch³opca zacz¹³ siê zacieœniaÌ kr¹g ognia, po chwili p³omienie zaczê³y trawiÌ jego cia³o... Moje cia³o - uœwiadomi³em sobie. Po¿oga poch³onê³a ca³¹ fotografiê, a na pierwszym planie widnia³y czarne, zwêglone szcz¹tki ma³ego ch³opca, który ju¿ nie istnieje. Który zgin¹³ dawno temu...
Zamkn¹³em oczy i spojrza³em ponownie na ramkê. Zdjêcie wygl¹da³o jak zawsze, szczêœliwa rodzina bez Czarnego Pana i groŸby œmierci. ¯adnych œladów wypalenia. Wariujê... Ja naprawdê wariujê - pomyœla³em z przera¿eniem. Dotkn¹³em swojej twarzy i poczu³em na niej ³zy. To siê stanie naprawdê, jeœli nie wype³niê zadania... To przepowiednia... - uœwiadomi³em sobie, ale w g³êbi duszy wiedzia³em, ¿e projekcja mojego mózgu nie by³a nawet w po³owie tak okrutna, jak ewentualna przysz³oœÌ. Ewentualna... Zobaczy³em Dumbledora trawionego ogniem, tak jak ja na fotografii, tylko zamiast œmiechu Voldemorta, brzmia³ tam mój œmiech... Zacz¹³em p³akaÌ.
MuszĂŞ to zrobiĂŚ... MuszĂŞ go... Z-ZabiĂŚ... MuszĂŞ. ZrobiĂŞ to.
- Ja. Zabijê. Zabijê Dumbledore'a - powiedzia³em na g³os, aby uczyniÌ to bardziej prawdziwym. ¯eby to do mnie dotar³o. Nagle uderzy³a mnie fala dziwnego uczucia i zacz¹³em siê chorobliwie œmiaÌ. By³ to œmiech szaleùca. Nienaturalny. Przera¿aj¹cy. Œmiech urwa³ siê tak nagle jak siê zacz¹³, ale nadal wype³nia³a mnie dziwna euforia. Ju¿ wiedzia³em co zrobiÌ.

***

Otworzy³em oczy. Zegar na œcianie wskazywa³ pierwsz¹ w nocy. Czyli matka spa³a. A ja mia³em niepowtarzaln¹ okazjê, aby zrobiÌ to, co mia³em zrobiÌ. Wysun¹³em siê z ³ó¿ka, cicho podszed³em do drzwi pokoju i uchyli³em je. Na szczêœcie otworzy³y siê bezg³oœnie. Na korytarzu o tej porze by³o trochê strasznie. Meble rzuca³y d³ugie cienie, a plamy ksiê¿ycowego œwiat³a wygl¹da³y jak rozchlapana krew... Przestaù. To Ci w niczym nie pomo¿e. Przechodz¹c ko³o sypialni matki, us³ysza³em niespokojny oddech. Przypomnia³ mi jej g³os, jej wieczne przypominanie i zakazy. Mia³em ochotê zawróciÌ, ale nie mog³em. Ju¿ podj¹³em decyzjê. Skrêci³em i zobaczy³em majacz¹ce w koùcu korytarza drzwi. Wzdrygn¹³em siê. To by³y zakazane drzwi. Czu³em, ¿e za nimi jest to, czego szukam. Podszed³em do niech jak w transie. Wyci¹gn¹³em rêkê ku klamce, ale nie oœmieli³em siê jej dotkn¹Ì. WeŸ siê w garœÌ. To tylko parê cali. Wzi¹³em kilka g³êbokich wdechów i przesun¹³em d³où. Opad³a na klamkê.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.