On chce zemsty i nie cofnie się przed niczym. On chce mnie.
Rozejrzałem się dyskretnie i stwierdziłem, że wszyscy mają we mnie wlepiony wzrok. Napotkałem oczy matki. Załzawione oczy. Mimo ogromnego strachu zauważyłem, że kiwnęła lekko głową. Więc mam się zgodzić...
Spojrzałem prosto w tą zimną twarz i mimo ogromnego przerażenia, zdołałem powiedzieć lekko trzęsącym się głosem.
- Tak, Panie. - Stwierdziłem, że nie mogę na niego patrzeć, napawał strachem, nienawiść z niego emanowała.
Uśmiechnął się, choć nie było w tym uśmiechu nic z wesołości. Był zimny. Bezwzględny. On nie jest człowiekiem... Ma coś z węża... Przeraziłem się.
Voldemort rozerwał jednym machnięciem różdżki mój lewy rękaw, a następnie popchnął mnie na kolana.
- Wystaw rękę - syknął.
Wyciągnąłem trzęsącą się rękę, starając się ją uspokoić. Więc zaraz zostanę naznaczony... - pomyślałem, starając się nie wpadać w panikę. Prostując plecy spojrzałem na lewe przedramię. Chciałem zapamiętać jego wygląd dopóki jest jeszcze nieskalane czarną magią, jednak nie było mi to dane, bo w tej chwili Czarny Pan przytknął swoją różdżkę w miejsce, w które właśnie się wpatrywałem.
Syknąłem z bólu i mimo woli spojrzałem na to, co Lord robi z moją ręką - widok mnie przeraził i zrobiło mi się słabo.
Różdżka Voldemorta była wbita tak mocno, że dziwiłem się, że nie przebiła mi skóry. On sam mruczał pod nosem jakieś łacińskie formuły. Piekło niemiłosiernie i łzy napłynęły mi do oczu, lecz je powstrzymałem. Muszę wytrzymać... Nie mogę okazać słabości...
Na moim przedramieniu zaczęły wić się różne czarne linie, przypominające węże, a każdą z nich czułem tak jakby była z szatańskiej pożogi. Jakby diabły zamieniły się w ogniste węże i wypełzły z otchłani piekieł. Jakby setki inferiusów złapały mnie za rękę i próbowały wciągnąć do krainy cierpienia.
On chce mnie zabić... Zamordować... To są jakieś tortury... - jęknąłem w myślach, przygryzając sobie język i zaciskając usta, aby nie krzyknąć. Zacząłem w głębi duszy przygotowywać się na najgorsze, na śmierć...
Węże powoli zaczęły się formować. Wiły się tak dobre kilka minut, wypalając skórę i przybierając najróżniejsze wzory. W końcu kilka z nich splotło się w czaszkę, a ostatni popełznął jakby pod spodem i wyszedł przez otwartą szczękę.
Czarny Pan się wyprostował i spojrzał zadowolony na swoje dzieło z błyskiem w czerwonych oczach.
- Dokonało się - szepnął zadowolony.
Stałem się Śmierciożercą. Mam być dumny? Wściekły? Przerażony? Chyba dumny... - pomyślałem, co nie zmieniało faktu, że byłem przerażony jak nigdy dotąd i... czułem, że zaraz utnę sobie rękę.
Kikut boli mniej niż ten Znak. Byłem tego pewny.
- A więc, Draconie Lucjuszu Malfoyu, wstąpiłeś w me szeregi, stając się dobrowolnie Śmierciożercą. - Przerwał, oczekując zapewne aprobaty.
- Tak, Panie - odparłem służalczo.
- Po pierwsze więc... - Machnął różdżką jakby od niechcenia, narzucając na mnie znikąd szatę Śmierciożerców.
Twarz Voldemorta przechadzającego się przede mną wykazywała chłodne zadowolenie, lecz chwilowo na mnie nie patrzył.
- Powstań z kolan.
Wstałem, odsuwając się niezauważalnie lekko do tyłu, dalej od niego.
- Tak, nadasz się idealnie... - mruknął do siebie, obchodząc mnie dookoła i przyglądając mi się bacznie.
Wstrząsnęły mną dreszcze. Do czego się nadam?
Czarny Pan zatrzymał się przede mną, patrząc mi prosto w oczy. Wytrzymam ten wzrok... Nie wytrzymałem.
- Taki mierny... Taki podobny do ojca... Taki tchórzliwy... - szepnął, gdy to zobaczył. Popatrzył na mnie ze wstrętem, ujął moją twarz w swoje białe dłonie z długimi palcami. Jego dotyk był jak dotyk samej śmierci, paznokcie wbiły się w moje policzki.
- Patrz na mnie jak do ciebie mówię! - wrzasnął piskliwie, uderzając mnie w policzek, spojrzałem na jego wykrzywioną furią twarz. - Bardzo dobrze, Draco - rzekł ze złowieszczym spokojem - jesteś o wiele bardziej posłuszny niż twój ojciec. - Pchnął mnie nagle na ścianę, Śmierciożercy szybko odeszli od tego miejsca, kiedy Czarny Pan podszedł tam i zbliżył swoją wężowa twarz do mojej, bladej i przerażonej.
- Gdy wrócisz do Hogwartu - zaczął tak cichym głosem, że ledwo go słyszałem - zabijesz Albusa Dumbledore'a. - Osunąłem się kilka cali w dół po ścianie. Co... - Jeśli nie - dodał jeszcze bardziej złowieszczym szeptem przypominającym syk węża - zobaczysz konających w męczarniach rodziców, zanim zabiję ciebie.
Puścił mnie, choć wcale tego nie czułem, w głowie kołatały mi się wypowiedziane słowa: Zabijesz... Zobaczysz konających w mękach rodziców... Zanim umrzesz... Osunąłem się na podłogę, słysząc jakieś głosy, czyjś krzyk, widząc rozmazane kolory, aż to wszystko zlało się w jedną mieszaninę barw i dźwięków, a po mojej głowie tłukło się w kółko to słowo: Zabijesz...

Wtedy całkowicie straciłem przytomność.