Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan sta³a, wpatruj¹c siê w nauczyciela i nie wiedz¹c co powiedzieÌ. Orion uœmiechn¹³ siê lekko i zaprosi³ j¹ do swojego gabinetu. Dziewczyna wci¹¿ w szoku wywo³anym udanym zaklêciem patronusa i s³owom profesora, usiad³a na pierwszym krzeœle, martwo wpatruj¹c siê w jeden punkt. Orion poda³ jej jakiœ gor¹cy trunek do wypicia. Wziê³a go do rêki i upi³y ma³y ³yk. By³ s³odki, ciep³y i gêsty.
- GorÂąca czekolada, pomaga odzyskaĂŚ siÂły.
- Tak, dziĂŞkujĂŞ. – Nagle jakby oprzytomniaÂła. – WiĂŞc co chciaÂł mi pan powiedzieĂŚ?
Profesor spuœci³ wzrok, patrzy³ teraz na swój kubek tak intensywnie jakby chcia³ go opró¿niÌ si³¹ woli. Dajan wpatrywa³a siê w niego, milcz¹c i daj¹c mu chwilê do namys³u.
- Otó¿ zaskoczy³ mnie wygl¹d twojego patronusa.
- To juÂż ustaliliÂśmy, ale mĂłwiÂł pan, Âże ma to jakiÂś zwiÂązek z mojÂą mocÂą uzdrawiania. O co chodzi?
- Dowiedzia³em siê od Dumbledora, ¿e jest mo¿liwoœÌ pozbawienia ciê twojej mocy. Mia³aœ siê nad tym zastanowiÌ tak?
- Tak. –Dajan wci¹¿ nie mogÂła zrozumieĂŚ o co tutaj chodzi.
- Czy mogĂŞ zadaĂŚ ci osobiste pytanie?
- A czy bĂŞdĂŞ musiaÂł na nie odpowiadaĂŚ?
- Nie, oczywiÂście, Âże nie. ChciaÂłem tylko zapytaĂŚ czy podjĂŞÂłaÂś juÂż decyzjĂŞ.
Tak myÂślaÂła, wiĂŞc on rĂłwnieÂż bĂŞdzie prĂłbowaÂł pozbawiĂŚ jÂą samodzielnego wyboru. Nagle straciÂła ochotĂŞ na rozmowĂŞ. Nie chciaÂła juÂż sÂłuchaĂŚ tego, co ma jej do powiedzenia Orion.
- Nie, nie podjĂŞÂłam! – MĂłwiÂąc to wstaÂła gwaÂłtownie, rozlewajÂąc swojÂą czekoladĂŞ. – I to nie pana interes! Nie bĂŞdĂŞ sÂłuchaÂła kolejnej osoby, ktĂłra wszystko wie najlepiej! Nie macie pojĂŞcia co czujĂŞ! I w ogĂłle was to nie obchodzi. Przepraszam, ale muszĂŞ juÂż iœÌ.
Wysz³a z gabinetu i prawie biegn¹c pokonywa³a korytarz. Us³ysza³a za sob¹ szybkie kroki i nawo³ywania, ale siê nie zatrzymywa³a. Nagle wyros³a przed ni¹ niewidzialna œciana. Nie mog³a zrobiÌ ani jednego kroku dalej. Obróci³a siê gwa³townie z gniewnym wzrokiem. Orion Black sta³ spokojnie z ró¿d¿k¹ w rêku i patrzy³ na ni¹. Po d³u¿szej chwili nauczyciel zacz¹³ mówiÌ:
- Wiem Âże jesteÂś zÂła i masz do tego peÂłne prawo. Ja proszĂŞ tylko o jedno: wysÂłuchaj mnie. Potem zdecydujesz, czy warto mi zaufaĂŚ czy nie.
Dajan sta³a na œrodku korytarza, oddychaj¹c ciê¿ko. Nie wiedzia³a co ma zrobiÌ. Jedna czêœÌ mówi³a jej ¿eby go wys³ucha³a. Druga chcia³a rzuciÌ na niego jakieœ zaklêcie i uciec. Tego drugiego zrobiÌ nie mog³a, wiêc powiedzia³a:
- Dobrze, wysÂłucham pana.
Ruszy³a korytarzem w stronê gabinetu Blacka. Mijaj¹c nauczyciela nie zaszczyci³a go nawet jednym spojrzeniem. Dotar³a na miejsce i usiad³a na tym samym krzeœle co przedtem. Orion wszed³ chwilê póŸniej, jednym zaklêciem posprz¹ta³ rozlany napój i równie¿ usiad³. Patrzy³ na ni¹ d³ugo, prosto w oczy. Dajan odwzajemni³a spojrzenie. Znów dostrzeg³a w jego oczach tê dziwn¹ iskierkê. Zaczê³a trochê siê uspokajaÌ, z³oœÌ w niej wygasa³a, a kiedy by³a ju¿ ca³kiem spokojna, spuœci³a wzrok. Chcia³a przeprosiÌ za swoje zachowanie, ale Black odezwa³ siê pierwszy.
- Nie musisz przepraszaĂŚ, wiem Âże jest ci ciĂŞÂżko. ZresztÂą nie, nie wiem. Nie mam pojĂŞcia co czujesz ani jak sobie z tym radzisz. – Zaskoczona Dajan znĂłw spojrzaÂła na nauczyciela. PatrzyÂł na niÂą z dziwnym wyrazem twarzy. Po chwili dodaÂł niepewnie. – MoÂże mi opowiesz?
Ju¿ mia³a powiedzieÌ nie, gdy zda³a sobie sprawê, ¿e chce to powiedzieÌ i to w³aœnie jemu. Wzbudza³ w niej jakieœ dziwne uczucia, czu³a, ¿e mo¿e mu zaufaÌ, u niego jej sekrety by³y bezpieczne. Wziê³a g³êboki oddech i zaczê³a mówiÌ:
- CzujĂŞ siĂŞ strasznie. ChcĂŞ ÂżyĂŚ, a czujĂŞ Âże z moim darem nie jest to moÂżliwe. CzujĂŞ bĂłl za kaÂżdym razem, kiedy o tym pomyÂślĂŞ. Z czystego egoizmu chcĂŞ siĂŞ pozbyĂŚ tego daru, ale przecieÂż nie mogĂŞ, prawda? Bo gdyby ktoÂś kogo kocham Âśmiertelnie zachorowaÂł, nie mogÂłabym sobie tego wybaczyĂŚ. Z drugiej strony przez ten dar nie mogĂŞ nikogo pokochaĂŚ, bo siĂŞ bojĂŞ, Âże ktoÂś zbliÂża siĂŞ do mnie tylko po to by mnie wykorzystaĂŚ. To jest cholerne b³êdne koÂło i jakoÂś nie potrafiĂŞ siĂŞ z niego wyrwaĂŚ! – ÂŁzy zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ w jej oczach. Nie potrafiÂła ich powstrzymaĂŚ, mimo iÂż tak bardzo chciaÂła. – Nawet moja wÂłasna matka chce tylko tego, mojej cholernej mocy, dziĂŞki temu moÂże zarobiĂŚ i czuĂŚ siĂŞ waÂżna. Ale ja tak nie mogĂŞ ÂżyĂŚ, ale nie mogĂŞ ÂżyĂŚ teÂż inaczej. Dlaczego? Dlaczego wÂłaÂśnie ja? – ZapadÂła gÂłucha cisza. Nikt nie odwaÂżyÂł siĂŞ jej przerwaĂŚ. W koĂącu cicho i nieÂśmiaÂło odezwaÂł siĂŞ Orion:
- Musi byĂŚ jakiÂś powĂłd. MoÂże tylko ty jesteÂś w stanie unieœÌ to brzemiĂŞ? – NiemoÂżliwe, powiedziaÂł dokÂładnie to, co sama myÂślaÂła na ten temat. Nagle poczuÂła siĂŞ jakby ktoÂś jÂą rozumiaÂł, juÂż nie byÂła sama na tym Âświecie. Powie mu, powie mu wszystko:
- To nie jest proste, tak jak inna magia. ÂŻeby kogoÂś uzdrowiĂŚ muszĂŞ wyprzeĂŚ siĂŞ samej siebie. – Dajan zamknĂŞÂła oczy, wszystkie wspomnienia napÂłynĂŞÂły do niej wielkÂą falÂą. – Przez dotyk wysyÂłam czÂąstkĂŞ samej siebie do osoby chorej, przyjmujĂŞ jej bĂłl na siebie, ale dla mnie jest to bĂłl dziesiĂŞciokrotnie wiĂŞkszy. MuszĂŞ z nim walczyĂŚ i przyj¹Ì go dobrowolnie. Po takiej terapii chory zdrowieje, a ja jestem wyczerpana bĂłlem. – SpojrzaÂła prosto w jego ciemne oczy i dostrzegÂła w nich strach i jak¹œ dziwnÂą mieszaninĂŞ wspó³czucia i bĂłlu. – Raz nie odzyskaÂłam przytomnoÂści przez tydzieĂą. Podobno skrĂŞcaÂłam siĂŞ z bĂłlu przez dwa dni. OdkÂąd pamiĂŞtam, mama zmuszaÂła mnie do uzdrawiana. SpostrzegÂłam u siebie ten dar, gdy miaÂłam piĂŞĂŚ lat. MĂłj pies zostaÂł wtedy potrÂącony przez mugolski samochĂłd… Nie mogÂłam pozwoliĂŚ mu odejœÌ, chciaÂłam mu jakoÂś pomĂłc i… udaÂło siĂŞ. Po powrocie do domu opowiedziaÂłam wszystko mamie, a ona kazaÂła sprĂłbowaĂŚ mi uzdrowiĂŚ jej reumatyzm. To teÂż siĂŞ udaÂło. Jeden jedyny raz nie udaÂło mi siĂŞ kogoÂś uratowaĂŚ, po prostu nie zd¹¿yÂłam… Do dziÂś nie mogĂŞ sobie tego wybaczyĂŚ, to byÂła osoba ktĂłrÂą kochaÂłam. – Dajan nagle zrobiÂła siĂŞ dziwnie powaÂżna. ÂŁzy przestaÂły lecieĂŚ jej z oczu. PopatrzyÂła Orionowi w oczy, szukajÂąc w nich pocieszenia. WidziaÂła w nich wspó³czucie, bĂłl, troskĂŞ i coÂś jeszcze, iskierkĂŞ ktĂłrej nie rozumiaÂła. Po wypowiedzianych sÂłowach, cisza jaka zapadÂła byÂła nieznoÂśna. Pierwszy odezwaÂł siĂŞ Black:
- Nie wiedziaÂłem, Âże to tak wyglÂąda. Jestem w szoku i… dziĂŞkujĂŞ, Âże mi o tym powiedziaÂłaÂś.
- To ja dziĂŞkujĂŞ, Âże mnie pan wysÂłuchaÂł i… Âże nie pozwoliÂł mi pan odejœÌ.
- CieszĂŞ siĂŞ, Âże sprawiÂło ci to ulgĂŞ. Trzymanie w sobie emocji nie jest dobre, trzeba je z siebie wyrzuciĂŚ. – MĂłwiÂąc to uÂśmiechn¹³ siĂŞ serdecznie, tak Âże Dajanie poprawiÂł siĂŞ humor. ChwilĂŞ póŸniej zrobiÂł siĂŞ jednak powaÂżny i zacz¹³ mĂłwiĂŚ:
- Co do zwiÂązku twojego daru i patronusa, to co wiesz o jednoroÂżcach?
- Bardzo rzadko siê je spotyka, w³osy z ich ogona u¿ywa siê jako rdzeù ró¿d¿ki, zazwyczaj s¹ bia³e.
- Dobrze, a co wiesz o mocy ich krwi?
- Yyy… Niestety chyba nic.
- Otó¿ krew jednoroÂżca zapewnia Âżycie kaÂżdemu, kto jÂą wypije, nawet jeÂśli bĂŞdzie cal od Âśmierci, ale za straszliwÂą cenĂŞ. Zabicie czegoÂś niewinnego bezbronnego to wielka zbrodnia. To podobnie jak ty, prawda? MoÂżesz uratowaĂŚ kogoÂś umierajÂącego, tylko Âże cenĂŞ za to ponosisz ty, a nie ktoÂś inny. – Dajan wpatrywaÂła siĂŞ w Oriona dziwnym, zamglonym wzrokiem, zaczynaÂła powoli wszystko rozumieĂŚ. – PostaĂŚ patronusa przybiera okreÂślonÂą postaĂŚ, skÂłada siĂŞ z naszych najszĂŞÂśliwszych wspomnieĂą, czyli jest to coÂś co kochamy. ByĂŚ moÂże jestem w b³êdzie, ale z tego wynika, Âże cenisz i w jakiÂś sposĂłb kochasz tĂŞ czêœÌ siebie, ktĂłra potrafi uzdrawiaĂŚ, mimo wÂłasnego bĂłlu…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.