Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Po wyjÂściu z gabinetu Oriona Dajan skierowaÂła siĂŞ od razu do biblioteki. ChciaÂła siĂŞ dowiedzieĂŚ jak najwiĂŞcej o jednoroÂżcach. Po drodze natknĂŞÂła siĂŞ jednak na Marcusa.

- O hej! WÂłaÂśnie zastanawiaÂłem siĂŞ czy nie znajdĂŞ ciĂŞ w bibliotece.

- Akurat tam zmierzaÂłam. - OdpowiedziaÂła dziewczyna, trochĂŞ zaskoczona nerwowym zachowaniem Marcusa.

- Bo wÂłaÂśnie tak sobie myÂślaÂłem, Âże na dworze piĂŞkna pogoda i Âże to pewnie ostatnie cieplejsze dni w tym roku... I Âże szkoda je marnowaĂŚ siedzÂąc w bibliotece... MoÂże pĂłjdziesz ze mnÂą na spacer?

Dajan odebraÂło mowĂŞ. Pierwszy raz w Âżyciu ktoÂś zaprosiÂł jÂą na spacer. Nie miaÂła pojĂŞcia co odpowiedzieĂŚ.

- Yyy... no wiĂŞc... Yyy... ChĂŞtnie. Chyba...

- To Âświetnie!- Marcus wyraÂźnie siĂŞ ucieszyÂł. - Co tam u ciebie? Bardzo was mĂŞczÂą zadaniami domowymi?

- O tak! A Snape jest najgorszy! Czy on na prawdĂŞ myÂśli, Âże nie mamy innych przedmiotĂłw?

- MyÂślĂŞ Âże tak. Ja na szczĂŞÂście nie chodzĂŞ juÂż na eliksiry i mam spokĂłj. Ale pamiĂŞtam jak...

Wyszli na b³onia ca³y czas rozmawiaj¹c. Dajan by³ zdziwiona jak swobodnie siê z nim rozmawia. Przez chwilê zapomnia³a nawet o swoich problemach. To co siê dzia³o poch³onê³o j¹ zupe³nie. Nie zauwa¿a³a nawet ciekawskich spojrzeù innych uczniów. Spaceruj¹c odeszli daleko od zamku. Zaczêli okr¹¿aÌ jezioro. Po chwili usiedli pod jednym z drzew w cieniu i ciszy.

- SÂłyszaÂłem, Âże wyczarowaÂłaÂś patronusa.

Nagle niechciane myÂśli powrĂłciÂły. Wszystkie wÂątpliwoÂści i to co powiedziaÂł profesor Orion. Nagle nie wiadomo dlaczego poczuÂła ciĂŞÂżar odpowiedzialnoÂści za swĂłj dar, bardziej niÂż dotychczas.

- Tak to prawda.- MĂłwiÂąc to wyraÂźnie posmutniaÂła.

- UraziÂłem ciĂŞ? Przepraszam nie chciaÂłem. - On rĂłwnieÂż przestaÂł siĂŞ uÂśmiechaĂŚ.

"Czar prysÂł" - pomyÂślaÂła Dajan.

- Nie, nic siê nie sta³o, po prostu coœ mi siê przypomnia³o. - Dziewczyna stara³a siê uœmiechn¹Ì, ale chyba nie bardzo jej to wysz³o.

- Chcesz juÂż wracaĂŚ do zamku? Kolacja pewnie siĂŞ juÂż zaczĂŞÂła.

Dajan spojrzaÂła w oczy Marcusowi. Po raz pierwszy siĂŞ im przyjrzaÂła. ByÂły niebieskie. Jasne i piĂŞkne. ZaczĂŞÂła siĂŞ w nich zatapiaĂŚ. Po chwili wyrwaÂła siĂŞ z tego stanu i uÂśmiechnĂŞÂła, ale tym razem szczerze.

- WÂłaÂściwie to nie jestem gÂłodna, ale chĂŞtnie ci potowarzyszĂŞ.

Marcus równie¿ siê uœmiechn¹³. Wsta³ i poda³ jej rêkê. Dziewczyna ujê³a j¹, a on pomóg³ jej wstaÌ. Stali tak przez chwile patrz¹c sobie w oczy. Po chwili ruszyli do zamku, trzymaj¹c siê za rêce. Szli w milczeniu. "Milczy siê z nim tak samo dobrze jak rozmawia." Pomyœla³a Dajan. "Jego d³où jest taka ciep³a i dobrze czuÌ j¹ w swojej d³oni." Id¹c tak myœla³a o tym jak dobrze siê czujê. Po raz pierwszy od bardzo d³ugiego czasu, albo nawet po raz pierwszy w ¿yciu. Dotar³szy do zamku usiedli z dala od innych Krukonów, ciesz¹c siê swoim towarzystwem. Znów rozmawiali swobodnie i o dziwo nikt im nie przeszkadza³. Raz tylko Dajan spojrza³a na stó³ nauczycielski i zobaczy³a Oriona wpatruj¹cego siê w ni¹ z t¹ dziwn¹ iskierk¹ w oku. Przez chwilê patrzyli sobie w oczy, po czym nauczyciel wyszed³ z sali. Reszta wieczoru minê³a im spokojnie i zdecydowanie za szybko. Kiedy nie zosta³ ju¿ prawie nikt w wielkiej sali i oni zdecydowali siê pójœÌ do pokoju wspólnego Ravenclow'u.

Czas pÂłynie szybko, czy wolno?

- Zagadka idealnie pasuje do naszego dzisiejszego dnia, nie sÂądzisz? A oto odpowiedÂź: czas zawsze pÂłynie tak samo, tylko ludzie odbierajÂą go inaczej. Jak siĂŞ nudzÂą, pÂłynie wolniej, jak siĂŞ dobrze bawiÂą, szybciej. Czyli tak jak my dzisiaj.- MĂłwiÂąc to Marcus patrzyÂł prosto w oczy Dajan.

ÂŚwietna odpowiedÂź

WchodzÂąc do pokoju wspĂłlnego puÂścili swoje dÂłonie. W Âśrodku panowaÂł chaos, jak zwykle o tej porze. Marcus odprowadziÂł Dajan pod drzwi dormitorium.

- DziĂŞki za miÂły wieczĂłr.- PowiedziaÂł chÂłopak, nie wiedzÂąc co ma dalej zrobiĂŚ.

- To ja dziĂŞkujĂŞ. RzeczywiÂście spĂŞdzenie tego dnia w bibliotece byÂłoby wielkÂą stratÂą czasu. MoÂże kiedyÂś to powtĂłrzymy?

- Bardzo chĂŞtnie nawet jutro.

- CieszĂŞ siĂŞ, w takim razie do zobaczenia jutro na Âśniadaniu. Dobranoc.

- Dobranoc.

Min¹³ tydzieù. Dajan i Marcus coraz lepiej siê dogadywali, nadal unikaj¹c trudnych tematów o jej darze. Jadali razem posi³ki, najczêœciej z Bill'em, Amadeuszem i Tom'em. Dziewczyna zaprzyjaŸni³a siê równie¿ z nimi. W³aœciwie stali siê nieroz³¹czni. Jak tylko nie by³o lekcji zawsze mo¿na ich by³o znaleŸÌ razem. Dajan zastanawia³a siê co to wszystko dla niej znaczy. Czy jest zakochana? A mo¿e to zwyk³a przyjaŸù? Przede wszystkim jednak zastanawia³a siê co o tym wszystkim myœli Marcus, jednak nie mia³a odwagi zapytaÌ. Od ich pierwszego spaceru nie zdarzy³o siê ju¿ nic romantycznego. Spêdzali ze sob¹ mnóstwo czasu, ale Dajan nie by³a pewna na czym stoi. Nie wiedzia³a co czuje Marcus. Przez ten tydzieù ani raz nie pomyœla³a o trudnym wyborze jakiego musia³a dokonaÌ. W³aœciwie prawie zapomnia³a o tym, ¿e jest inna ni¿ wszyscy, ¿e ma dar. Niestety nie dane jej by³o d³ugo cieszyÌ siê t¹ nieœwiadomoœci¹. Tydzieù po ich pierwszej rozmowie profesor Orion znów poprosi³, by zosta³a po lekcji na rozmowê.

- O czym tym razem chce pan ze mnÂą rozmawiaĂŚ?- Dajan nie byÂła zadowolona, Âże musi zostaĂŚ, miaÂła potkaĂŚ siĂŞ z Marcusem zaraz po lekcjach. Na szczĂŞÂście poprosiÂła koleÂżankĂŞ z klasy aby mu przekazaÂła, Âże coÂś jÂą zatrzymaÂło.

- O twoim darze oczywiÂście.

- Tylko o tym bĂŞdziemy rozmawiaĂŚ?

- Mo¿emy rozmawiaÌ o czym tylko zechcesz. - To by³a dziwna uwaga, pomyœla³a Dajan i spojrza³a nauczycielowi w oczy. Znów ta iskierka. "Muszê to rozgryŸÌ! Co w nim jest, ¿e mnie tak przyci¹ga?" Wpatrywali siê w siebie d³u¿sz¹ chwilê. Pierwszy odezwa³ siê Orion.

- Zaprosi³em ciê na rozmowê, poniewa¿ Dumbledore prosi³ abym ci coœ przekaza³. Mówi³, ¿e twój czas siê koùczy i ¿e musisz podj¹Ì decyzjê.

Serce jej zamar³o. Tak szybko? "Myœla³am, ¿e mam du¿o czasu? Jak mogê podj¹Ì tê decyzjê w tak krótkim czasie? Ale je¿eli sama tego nie zrobiê, czas zdecyduje za mnie."

- Ile mam czasu na podjĂŞcie decyzji?

- Masz czas do koĂąca miesiÂąca.

- Co? PrzecieÂż to niecaÂłe dwa tygodnie!

- Wiem, Âże to niewiele.

Dajan miaÂła Âłzy w oczach. NiecaÂłe dwa tygodnie i albo pozbĂŞdzie siĂŞ bĂłlu, albo zostanie juÂż z niÂą na zawsze, razem z pozostaÂłymi konsekwencjami. Orion podszedÂł do niej, ona jednak nawet tego nie zauwaÂżyÂła, bĂŞdÂąc zatopiona we wÂłasnych myÂślach. ChwyciÂł jÂą za ramiona i zmusiÂł, by spojrzaÂła na niego.

-Wiem, Âże to niewiele czasu, ale dasz...

Nie s³ysza³a jego s³ów. Widzia³a jedynie jego oczy... A w nich tê tajemnicz¹ iskierkê, wspó³czucie, ból i coœ jeszcze... Po chwili przesta³ mówiÌ, widz¹c ¿e go nie s³ucha. Wzi¹³ j¹ w ramiona i mocno przytuli³. Dajan s³ysza³a bicie jego serca. Ws³ucha³a siê w ten uspokajaj¹cy dŸwiêk. Wreszcie poczu³a siê bezpiecznie. Przez chwile uwierzy³a w to, ¿e wszystko bêdzie dobrze.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.