Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan siedzia³a na parapecie okna w swoim dormitorium. Wpatrzona by³a na piêkny widok rozci¹gaj¹cy siê na terenach Hogwartu. Piêkny zachód s³oùca, kolorowa³ ca³y krajobraz na ró¿owo. Uwielbia³a to miejsce, tylko tu jej myœli przestawa³y galopowaÌ w g³owie i mog³a choÌ próbowaÌ jakoœ pouk³adaÌ swoje ¿ycie. Wiedzia³a, ¿e nikt od niej tego nie wymaga, a zarazem wiedzia³a, ¿e wszyscy w³aœnie tego oczekuj¹. Niby mia³a wybór, a jednak czu³a siê go pozbawiona. Nie chcia³a siê taka urodziÌ. Chcia³a byÌ najzwyklejsz¹ czarownic¹ na œwiecie, tak jak setki innych. Przez to kim by³a nie mog³a ¿yÌ normalnie, a przecie¿ ona równie¿ chcia³a po prostu kochaÌ, tak za nic, za to tylko ¿e ktoœ jest. Nikt jednak nie chcia³ byÌ z ni¹ wy³¹cznie dla niej, ka¿dy liczy³ na coœ wiêcej. Nie ufa³a nikomu i czu³¹ siê najbardziej samotn¹ osob¹ na œwiecie. Niby otoczona wieloma ludŸmi, którzy s¹ w ka¿dej chwili gotowi spe³niÌ ka¿d¹ jej zachciankê, byle tylko im pomog³a.
Z zamyœlenia wyrwa³o j¹ pukanie do drzwi. Spojrza³a w tamt¹ stronê. £zy stanê³y jej w oczach. To by³a jej mama. Przysz³a tu by j¹ pocieszyÌ, by pomóc podj¹Ì decyzjê, mimo i¿ nigdy nie zrozumie ciê¿aru jaki z³o¿ono na jej barkach. Wsta³a i podesz³a do jedynej osoby na œwiece, któr¹ odwa¿y³a siê pokochaÌ. Wiedzia³a, ¿e matka kocha³aby j¹ bez wzglêdu na jej dar, ale i dla niej nie by³ on obojêtny. Czasem nawet ona wymusza³a na niej korzystanie z niego. Spojrza³a za³zawionymi oczami w piêkne, zielone oczy, w które tak czêsto wpatrywa³a siê równie¿ w lustrze. Mama wziê³a j¹ w ramiona i mocno przytuli³a. Dajan s³ysza³a bicie jej serca, ws³ucha³a siê w nie, by ukoiÌ w³asne nerwy. Po chwili, która wydawa³a siê zarówno wiecznoœci¹, jak i zaledwie jedn¹ sekund¹, kobieta odsunê³a od siebie córkê i spojrza³a na ni¹ powa¿nie, mówi¹c:
- Kocham ciê. Wiedz, ¿e zawsze bêdê ciê kochaÌ bez wzglêdu na to co wybierzesz. Ale pomyœl ilu osob¹ mo¿esz pomóc zachowuj¹c swój dar. To jest czêœÌ ciebie myœlê, ¿e powinnaœ j¹ zachowaÌ.
- A co ze mnÂą?! – Emocje wybuchÂły w Dajan jak nigdy wczeÂśniej. MusiaÂła to wreszcie komuÂś wykrzyczeĂŚ. - Ja siĂŞ w tym wszystkim juÂż w ogĂłle nie liczĂŞ?! Czy wy wszyscy nie widzicie, Âże ten „dar”, jak to nazywacie , sprawia Âże moje Âżycie stajĂŞ siĂŞ udrĂŞkÂą? Chcecie bym poÂświĂŞciÂła wÂłasne Âżycie dla wiĂŞkszego dobra, a ja mimo iÂż mam juÂż 16 lat, nawet go nie zaznaÂłam! – wziĂŞÂła g³êboki oddech i juÂż spokojniej dodaÂła. – Nie mogĂŞ rezygnowaĂŚ z Âżycia, skoro nie wiem z czego rezygnujĂŞ.
- Kochanie moÂżesz mieĂŚ Âżycie takie, jakie tylko zapragniesz. TwĂłj dar w niczym ci nie przeszkadza, on jedy…
- Jak zwykle niczego nie rozumiesz.
- To mi wytÂłumacz!
Dajan miaÂła Âłzy w oczach, tym razem byÂły to Âłzy wÂściekÂłoÂści. Dlaczego nikt nie potrafiÂł jej zrozumieĂŚ? Czy to naprawdĂŞ tak trudno sobie wyobraziĂŚ? PatrzyÂła gniewnym wzrokiem na matkĂŞ i wiedzÂąc, Âże i tak niczego nie zrozumie zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ.
- Moje ¿ycie tak naprawdê nie nale¿y do mnie. Wy wszyscy uwa¿acie, ¿e ten dar który posiadam jest wy³¹cznie wasz i mo¿ecie o nim decydowaÌ jak siê wam ¿ywnie podoba. Mamo je¿eli ktoœ siê do mnie zbli¿a i próbuje zaprzyjaŸniÌ, to tylko po to, by na tym skorzystaÌ. Patrz¹c na mnie nikt nie widzi mnie! Wszyscy widz¹ we mnie tylko to, co potrafiê dla nich zrobiÌ! Mam tego doœÌ!
- Dajan wysÂłuchaj mnie, to nie jest tak, jak myÂślisz….
- WyjdÂź! Nie mam ochoty tego sÂłuchaĂŚ! Zostaw mnie samÂą.
- Ale…
- PowiedziaÂłam wyjdÂź, proszĂŞ.
Dajan stanê³a w drzwiach z groŸn¹ min¹. Patrz¹c jak wchodzi tu jej mama, naprawdê siê ucieszy³a. Mia³a nadziejê, ¿e przysz³a j¹ wspieraÌ, ¿e bêdzie dla niej pociech¹, ale ona jak zawsze chcia³a od niej tylko jednego: poœwiêcenia. Zreszt¹ jak wszyscy. Dajan jednak nie mia³a ju¿ na to si³. Nie potrafi³a tego zrobiÌ. Nikt by tego nie potrafi³. Oni wszyscy widz¹ tylko jedn¹ stronê medalu, tê lepsz¹, ³atwiejsz¹. Wszystko co trudne i bolesne, zostawiaj¹ tylko dla niej. Nikt nie móg³ znieœÌ takiego cierpienia, ¿aden cz³owiek by tego nie wytrzyma³.
Jedna myœl nie dawa³a jej jednak spokoju i nie pozwala³a podj¹Ì ostatecznej decyzji. Z jakiegoœ powodu ma ten dar i skoro zosta³a nim obdarowana, tylko ona mo¿e go unieœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.