Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan patrzyÂła oniemiaÂła na drzwi i stojÂącego w nich Dumbledore’a. BiÂła od niego moc. Nie byÂł to juÂż Âłagodny i miÂły staruszek, ktĂłrego Dajan znaÂła, ale potĂŞÂżny czarodziej. TuÂż za nim staÂło jeszcze dwĂłch mĂŞÂżczyzn, prawdopodobnie aurorĂłw. Wszyscy w sali skierowali ró¿dÂżki w ich stronĂŞ, dziewczyna widziaÂła strach na ich twarzach. Nagle, bez Âżadnego ostrzeÂżenia, zaczĂŞÂła siĂŞ bitwa. Dyrektor Hogwartu machaÂł ró¿dÂżkÂą tak szybko, Âże ledwie moÂżna byÂło jÂą dostrzec. WalczyÂł z Sofie i mĂŞÂżczyznÂą o nieznanym jej imieniu. Marcel i druga kobieta pojedynkowali siĂŞ z pozosta³¹ dwĂłjkÂą. ZaklĂŞcia lataÂły nieustannie, demolujÂąc wszystko na swojej drodze. Jedynie cudem Âżadne nie trafiÂło w Dajan. Walka byÂła wyrĂłwnana i nie moÂżna byÂło odgadn¹Ì kto zwyciĂŞÂży. Dziewczyna pragnĂŞÂła jakoÂś pomĂłc, ale ledwie mogÂła siĂŞ poruszaĂŚ. ZaczĂŞÂła peÂłznÂąc w stronĂŞ wybawicieli, starajÂąc siĂŞ jak najbardziej przycisn¹Ì do podÂłogi, aby omin¹Ì hulajÂące nad niÂą zaklĂŞcia. Jej ruch przyciÂągn¹³ uwagĂŞ Sofie, krzyknĂŞÂła coÂś niezrozumiaÂłego do walczÂącego obok niej mĂŞÂżczyzny i obydwoje na raz odskoczyli w przeciwne strony, aby zaskoczyĂŚ przeciwnika. Sofie zÂłapaÂła Dajan, postawiÂła jÂą na nogi i przyÂłoÂżyÂła ró¿dÂżkĂŞ do gardÂła. MĂŞÂżczyzna do³¹czyÂł do Marcela i razem obezwÂładnili jednego z aurorĂłw. W tym samym momencie do pomieszczenie weszÂła matka dziewczyny, rozbrajajÂąc drugiego aurora. Obydwoje leÂżeli na ziemi nieprzytomni. CaÂłoœÌ trwaÂła krĂłtka chwilĂŞ. Z ró¿dÂżkÂą w rĂŞku pozostaÂł tylko Dumbledore, ktĂłry wymierzyÂł zaklĂŞcie w Marcela, obezwÂładniajÂąc go.

- DosyĂŚ! – krzyknĂŞÂła Sofie, mierzÂąc w dyrektora Hogwartu. Cisza, jaka wypeÂłniÂła salĂŞ, po szale walki, wydawaÂła siĂŞ bolesna. SÂłychaĂŚ byÂło jedynie oddechy wypeÂłniajÂących salĂŞ ludzi. – Od³ó¿ ró¿dÂżkĂŞ Dumbledore, mamy przewagĂŞ liczebnÂą.
- MyÂślisz, Âże jesteÂście mnie w stanie pokonaĂŚ? – zapytaÂł spokojnie dyrektor i przyglÂądn¹³ siĂŞ mĂŞÂżczyÂźnie i kobiecie, ktĂłrzy jeszcze stali na nogach. Wszyscy wyglÂądali na zmĂŞczonych i rannych, nie zauwaÂżyÂł jednak Nikki, ktĂłra po obezwÂładnieniu aurora znĂłw wyszÂła z pomieszczenia. Dajan chciaÂła go ostrzec, ale Sofie ÂściskaÂła jej gardÂło tak, Âże nie mogÂła wydaĂŚ z siebie Âżadnego gÂłosu. Kobieta rozeÂśmiaÂła siĂŞ gÂłoÂśno, wiedzÂąc, Âże ma przewagĂŞ zaskoczenia.
- MoÂże i jesteÂś jednym z najlepszych czarodziejĂłw naszych czasĂłw, ale to nie wystarczy, by nas pokonaĂŚ. – Z jakiegoÂś powodu graÂła na czas. Dajan nie do koĂąca rozumiaÂła, co dziaÂło siĂŞ dookoÂła niej. BrakowaÂło jej siÂł, zaczĂŞÂła traciĂŚ ÂświadomoœÌ. ChciaÂła wzi¹Ì g³êboki wdech, ale jej gardÂło byÂło zbyt mocno ÂściÂśniĂŞte, wiĂŞc braÂła tylko pÂłytkie oddechy. ZrobiÂło jej siĂŞ ciemno przed oczami, kolana zaczĂŞÂły siĂŞ uginaĂŚ.

Nagle poczuÂła tuÂż obok siebie pulsujÂącÂą moc, wyczuÂła jÂą, choĂŚ nie miaÂła pojĂŞcia w jaki sposĂłb. „PotrzebujĂŞ siÂły, dlaczego by nie zaczerpn¹Ì z tego ÂźrĂłdÂła?” PomyÂślaÂła i wysÂłaÂła czÂąstkĂŞ siebie, tak jak przy uzdrawianiu, w tamto miejsce, przyjmujÂąc energiĂŞ zamiast cierpienia. To byÂło takie proste. PoczuÂła euforie tak ogromnÂą, Âże mogÂłaby wyczarowaĂŚ stado patronusĂłw za jednym razem. Nigdy nie czuÂła czegoÂś takiego. CaÂłe jej ciaÂło nabraÂło siÂł, a ona sama czuÂła siĂŞ jak w jakimÂś amoku radoÂści i siÂły. Nie miaÂła pojĂŞcia ile to trwaÂło, ale gdy otworzyÂła oczy, sytuacja na sali wyglÂądaÂła caÂłkiem inaczej. Dajan staÂła na Âśrodku sali, a Dumbledore przyglÂądaÂł siĂŞ jej z niedowierzaniem. Tylko on oprĂłcz niej byÂł nadal przytomny. Dyrektor musiaÂł obezwÂładniĂŚ mĂŞÂżczyznĂŞ i kobietĂŞ poniewaÂż wyglÂądali jakby dostali drĂŞtwotÂą. Potem Dajan spojrzaÂła na Sofie, ktĂłra byÂła tuÂż pod jej nogami, i krzyknĂŞÂła z przeraÂżenia, odskakujÂąc od niej. Kobieta leÂżaÂła na podÂłodze z otwartymi, pustymi oczami. ByÂła caÂła biaÂła, nie liczÂąc czarnych linii na jej ciele, ktĂłre ukÂładaÂły siĂŞ w ksztaÂłt ÂżyÂł. WyglÂądaÂła tak jakby jej krew pociemniaÂła i zatrzymaÂła siĂŞ uwydatniajÂąc czarne naczynia krwionoÂśne na nieznoÂśnie biaÂłej skĂłrze. Dziewczyna przyglÂądaÂła siĂŞ jej szeroko otwartymi oczami, byÂła zszokowana. Nadal czuÂła w sobie pobranÂą moc, szalaÂła w niej, wprawiajÂąc w euforii, ktĂłrej nawet szok nie mĂłgÂł zmniejszyĂŚ. „Czy to ja jej to zrobiÂłam? A zresztÂą, czy to waÂżne? Poczuj tĂŞ moc! Czy Sofie nie ÂżyjĂŞ? Moje ciaÂło przepeÂłnia coÂś tak wspaniaÂłego, Âże przeszywa mnie dreszcz przyjemnoÂści.” Jej myÂśli nie mogÂły skupiĂŚ siĂŞ dÂłuÂżej na niczym innym niÂż to wspaniaÂłe odczucie po przejĂŞciu mocy.

Z trwogÂą na twarzy spojrzaÂła na Dumbledore’a i szepnĂŞÂła:
- Co jej siĂŞ staÂło? – Niebieskie oczy dyrektora drgnĂŞÂły po tych sÂłowach, jednak nadal wpatrywaÂł siĂŞ w dziewczynĂŞ przenikliwym spojrzeniem. Jego emocje byÂły ukryte, Dajan nie mogÂła ich odczytaĂŚ z jego twarzy. Po chwili Dumbledore ruszyÂł siĂŞ z miejsca, nie spuszczajÂąc oczu z uczennicy. PodszedÂł do Sofie, przyglÂądn¹³ siĂŞ i zamkn¹³ jej otwarte powieki, po czym nic nie mĂłwiÂąc podszedÂł do aurorĂłw, sprawdzajÂąc ich stan. Dajan dalej staÂła oniemiaÂła, nie wiedzÂąc co o tym wszystkim myÂśleĂŚ. RozglÂądnĂŞÂła siĂŞ po sali, caÂłe pomieszczenie byÂło zdemolowane, na podÂłodze gdzieniegdzie byÂła krew. Dziewczyna spojrzawszy na drzwi, przypomniaÂła sobie o matce.
- Panie profesorze… - zaczĂŞÂła cicho. – Moja mama, ona tu byÂła, zdradziÂła mnie i pokonaÂła jednego z paĂąskich towarzyszy, pomagaÂła Sofie, a potem uciekÂła, trzeba jÂą znaleŸÌ.
Dyrektor patrzy³ na ni¹ milcz¹co, bez s³owa podszed³ do niej, chwyci³ za ramiona i spojrza³ prosto w oczy. Po chwili wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê, a Dajan straci³a przytomnoœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.