Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan obudzi³a siê ca³a odrêtwia³a. Musia³a usn¹Ì na parapecie i teraz bola³a j¹ ka¿da, nawet najmniejsza kosteczka. Wsta³a i zaczê³a siê rozci¹gaÌ, by choÌ trochê zmniejszyÌ ból. Spojrza³a za okno, by³o ju¿ jasno. Rozmasowa³a sobie kark, który bola³ j¹ niemi³osiernie, po nocy spêdzonej w niezbyt wygodnej pozycji. Nawet nie pamiêta³a kiedy uda³o jej siê zasn¹Ì. Na zegarku by³a godzina 8:10, co oznacza, ¿e jest spóŸniona na transmutacje.
- McGonagall mnie zabije. – powiedziaÂła gÂłoÂśno, szybko ubraÂła siĂŞ w swoje szaty, zabraÂła ksi¹¿ki potrzebne na lekcje i pobiegÂła do sali.
Nauczycielka przywitaÂła jÂą z bardzo powaÂżnÂą minÂą. Przez chwile wydawaÂło siĂŞ, Âże zamierza coÂś powiedzieĂŚ, pokrĂŞciÂła jednak tylko gÂłowÂą i wskazaÂła ÂławkĂŞ, w ktĂłrej miaÂła usi¹œÌ. Po chwili znĂłw zaczĂŞÂła prowadziĂŚ wykÂład, na temat transmutacji. Dajan nie mogÂła skupiĂŚ na lekcji, dlatego pod koniec, tylko ona nie zmieniÂła swojego szczura w maÂłego krĂłlika. ByÂła tym faktem po prostu zdruzgotana, jeszcze nigdy coÂś takiego siĂŞ jej nie przydarzyÂło. Zawsze miaÂła bardzo duÂżo czasu wolnego, gdyÂż przez swĂłj dar nie posiadaÂła przyjació³. Z powodu nudy caÂły ten czas poÂświĂŞcaÂła nauce. NajczĂŞÂściej moÂżna ja byÂło spotkaĂŚ w bibliotece lub w jakieÂś pustej sali, gdzie ĂŚwiczyÂła zaklĂŞcia. Do wieÂży Ravenclaw’u wracaÂła jedynie na noc. ZadzwoniÂł dzwonek i Dajan zaczĂŞÂła siĂŞ pakowaĂŚ, w jeszcze gorszym humorze niÂż byÂła rano, a wydawaÂło jej siĂŞ to niemoÂżliwe. JuÂż miaÂła wychodziĂŚ z sali, kiedy usÂłyszaÂła za sobÂą szorstki gÂłos McGonagall:
- Dajan poczekaj chwile.- Dziewczyna niechĂŞtnie odwrĂłciÂła siĂŞ w stronĂŞ nauczycielki. Czyli jednak nie ominie jÂą kara za spóŸnienie. – Wiem, Âże miaÂłaÂś wczoraj trudny wieczĂłr, ale to nie oznacza, Âże moÂżesz siĂŞ spóŸniaĂŚ. Do tego przez ca³¹ lekcjĂŞ nie uwaÂżaÂłaÂś, przez co nie udaÂło ci siĂŞ wykonaĂŚ zadania, o ktĂłre prosiÂłam. Co siĂŞ z TobÂą dzieje?
- Ja… eee… Przepraszam…- Nie miaÂła pojĂŞcia co jej odpowiedzieĂŚ. Jak wytÂłumaczyĂŚ to, co siĂŞ w niej dziaÂło. TĂŞ wojnĂŞ toczÂącÂą siĂŞ w jej umyÂśle, wyrzuty sumienia i chĂŞĂŚ, by choĂŚ raz zrobiĂŚ coÂś z czystego egoizmu i w koĂącu pozbyĂŚ siĂŞ bĂłlu. Co chwile otwieraÂła buziĂŞ i jÂą zamykaÂła. W koĂącu dodaÂła tylko - to siĂŞ juÂż nie powtĂłrzy - i spuÂściÂła wzrok na podÂłogĂŞ.
- Niestety muszĂŞ odj¹Ì dziesiĂŞĂŚ punktĂłw twojemu domowi za spóŸnienie. Do tego napiszesz dodatkowÂą pracĂŞ domowÂą na temat transmutacji maÂłych zwierzÂąt i to juÂż na nastĂŞpnÂą lekcjĂŞ. – O nie, w tym tygodniu i tak miaÂła wiele zadane, a jeszcze teraz nie potrafiÂła siĂŞ na niczym skupiĂŚ. Chyba bĂŞdzie zmuszona przesiedzieĂŚ caÂły wieczĂłr w bibliotece i zrezygnowaĂŚ z ĂŚwiczenia zaklĂŞcia patronusa. Bardzo byÂła ciekawa jakÂą formĂŞ przybierze. Chyba po prostu nie miaÂła wystarczajÂąco wesoÂłych wspomnieĂą, by go wyczarowaĂŚ, poniewaÂż do tej pory siĂŞ jej to nie udaÂło, a ĂŚwiczyÂła juÂż od poÂłowy poprzedniej klasy. SpojrzaÂła z lekkim wyrzutem na McGonagall, ale powiedziaÂła tylko:
- Tak jest, pani profesor.

Wychodz¹c sali Dajan myœla³a tylko o tym, ¿e ma pusty ¿o³¹dek i nagle zda³a sobie sprawê, ¿e nie jad³a nic od prawie dwóch dni. Dlatego te¿ schodz¹c do lochów na eliksiry, wst¹pi³a jeszcze do wielkiej sali, porwa³a jednego tosta i zbieg³a na dó³. Na szczêœcie uda³o jej siê nie spóŸniÌ. Snape by³ dzisiaj chyba w wyj¹tkowo dobrym nastroju. Zaraz po wejœciu do sali kaza³ im sporz¹dziÌ wyj¹tkowo ³atwy eliksir i usiad³ przy swoim biurku. Dajan uda³o siê wykonaÌ to zadanie w rekordowym czasie. Ju¿ piêtnaœcie minut przed dzwonkiem skoùczy³a. Podnios³a rêkê bardzo wysoko, aby poinformowaÌ o tym nauczyciela. By³a dumna, ¿e pomimo katastrofy na poprzedniej lekcji, teraz uda³o jej siê skupiÌ. Snape przez d³u¿sz¹ chwilê ignorowa³ jej wyci¹gniêt¹ do góry rêkê. Dopiero po dwóch minutach spyta³:
- Tak panno Canavan?
- SkoĂączyÂłam juÂż swĂłj eliksir, czy mĂłgÂłby pan na niego spojrzeĂŚ?
- A co boisz siĂŞ, Âże do koĂąca lekcji moÂże siĂŞ zepsuĂŚ?
- Nie, ale…
- To naucz siĂŞ trochĂŞ cierpliwoÂści i poczekaj, aÂż reszta klasy skoĂączy. Zawsze musisz zwracaĂŚ na siebie uwagĂŞ i przeszkadzaĂŚ?
Dajan zrobiÂła siĂŞ czerwona jak burak. StaÂła przed swoim kocioÂłkiem i wbijaÂła w niego wzrok, majÂąc nadziejĂŞ, Âże jeÂżeli juÂż siĂŞ nie odezwie Snape przestanie siĂŞ na niej wyÂżywaĂŚ.
Po piĂŞciu minutach Snape kazaÂł im zostawiĂŚ mu prĂłbki sporzÂądzonych przez nich eliksirĂłw, podpisane imieniem i nazwiskiem, po czym zadaÂł im mnĂłstwo pracy domowej. To byÂł dopiero drugi tydzieĂą nauki, a nauczyciele dowalili im juÂż tyle zadania, Âże Dajan nie wiedziaÂła, czy wszystkiemu podoÂła. WychodzÂąc z lochĂłw i zmierzajÂąc do wielkiej sali na obiad, myÂślaÂła o nastĂŞpnej lekcji i ich nowym nauczycielu obrony przed czarna magiÂą. Dlaczego nie byÂło go w pierwszym tygodniu roku szkolnego? To raczej dziwne zachowanie jak na nauczyciela. No có¿ moÂże wszystkiego uda siĂŞ jej dowiedzieĂŚ na tej dzisiejszej, popoÂłudniowej lekcji. DochodzÂąc do wielkiej sali natchnĂŞÂła siĂŞ na kilku chÂłopakĂłw z siĂłdmej klasy. Dziwnie siĂŞ jej przyglÂądali i szeptali nerwowo. Dajan postanowiÂła nie zwracaĂŚ na nich uwagi i udawaĂŚ, Âże nikogo nie widzi. Niestety nie byÂło to moÂżliwe, gdyÂż jeden z nich, najwyÂższy i wedÂług niej najprzystojniejszy z tej grupki, zastÂąpiÂł jej drogĂŞ. PopatrzyÂła na niego majÂąc nadzieje, Âże jej wzrok mĂłwi: „ zejdÂź mi z drogi nie mam ochoty z nikim rozmawiaĂŚ”. ChÂłopak jednak nie przej¹³ siĂŞ jej groÂźnÂą minÂą i zapytaÂł beztroskim tonem:
- Hej, tak sobie pomyÂślaÂłem, Âże moÂże masz ochotĂŞ zjeœÌ z nami obiad? Zawsze jesz sama, a osobiÂście uwaÂżam, Âże o wiele lepiej smakuje w towarzystwie. – MĂłwiÂąc to uÂśmiechaÂł siĂŞ szelmowsko. Dajan miaÂła jednak tylko jedna myÂśl w gÂłowie: „Ciekawe czego ode mnie chce. ZaÂło¿ê siĂŞ, Âże nie jest nic nieznaczÂący gest.” UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ jednak do niego i dziwiÂąc siĂŞ samej sobie, odpowiedziaÂła:
- ChĂŞtnie.
- Yyy… no to… super! W takim razie chodÂźmy usi¹œÌ przy stole KrukonĂłw. – UÂśmiechaÂł siĂŞ do niej i chyba sam byÂł rĂłwnie zaskoczony. PomachaÂł kolegom aby do nich do³¹czyli i zacz¹³ wszystkich przedstawiaĂŚ.
- To jest Bill Dunstar – powiedziaÂł wskazujÂąc na niskiego rudego chÂłopaka. Bill uÂśmiechn¹³ siĂŞ do niej, a ona nieÂśmiaÂło odwzajemniÂła uÂśmiech, kiwajÂąc gÂłowÂą.
- A to jest Amadeusz Johnson – kapitan naszej druÂżyny Quidditch’a – ciÂągn¹³ dalej, szczerzÂąc do niej zĂŞby i wskazujÂąc na smukÂłego, ciemnowÂłosego chÂłopaka. Dajan widziaÂła go po raz pierwszy w Âżyciu, poniewaÂż nigdy nie chodziÂła na mecze Quidditch’a. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ jednak uprzejmie i spojrzaÂła na wielkiego, umiĂŞÂśnionego chÂłopaka, ktĂłry wyglÂądaÂł jej na tĂŞpego osiÂłka. Po chwili dowiedziaÂła siĂŞ, Âże nazywa siĂŞ on Tom Nott i rĂłwnieÂż gra w Quidditch’a na pozycji paÂłkarza. WÂłaÂśnie dochodzili do stoÂłu KrukonĂłw, gdy Dajan zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże Ăłw wysoki chÂłopak, ktĂłry do niej podszedÂł zapomniaÂł siĂŞ przedstawiĂŚ. SpojrzaÂła wiĂŞc na niego i powiedziaÂła:
- A ty jak siĂŞ nazywasz?
- Marcus Flint.

Obiad min¹³ jej nawet przyjemnie. Wszyscy rozmawiali o zbliÂżajÂącym siĂŞ meczu Quidditch’u, w ktĂłrym mieli zagraĂŚ Krukowi z Gryfonami. Dajan nie znaÂła siĂŞ na tym sporcie, wiĂŞc nie za wiele mĂłwiÂła, ale przyjemnie siĂŞ ich sÂłuchaÂło. DowiedziaÂła siĂŞ, Âże Bill ma Âświetne poczucie humoru, a Tom okazaÂł siĂŞ byĂŚ bardzo inteligentny. Jedynie Marcus nie wiele mĂłwiÂł. SpoglÂądaÂł tylko co jakiÂś czas na Dajan lekko siĂŞ rumieniÂąc. Kiedy wreszcie zadzwoniÂł dzwonek, nikt nie cieszyÂł siĂŞ, Âże musi opuÂściĂŚ wielkÂą salĂŞ i iœÌ na lekcje. Dajan szybko popĂŞdziÂła do sali, Âżeby nie spóŸniĂŚ siĂŞ na pierwszÂą lekcjĂŞ z nowym nauczycielem. Przed klasÂą obrony przed czarnÂą magiÂą staÂła juÂż wiĂŞkszoœÌ uczniĂłw. Wszyscy byli ciekawi, kto ich bĂŞdzie uczyÂł w tym roku i gorÂąco o tym dyskutowali:
- SÂłyszaÂłam, Âże ma byĂŚ to ktoÂś mÂłody, zaraz po ukoĂączeniu Hogwartu. MyÂślicie, Âże juÂż go znamy? – PowiedziaÂła Kate Bundy do ustawionych obok niej uczniĂłw z Hufflepuff’u. Po jej sÂłowach wszystkie dziewczyny miaÂły jakiÂś dziwny rozmarzony wzrok. Dajan patrzyÂła na to z zaÂżenowaniem. Po chwili drzwi do sali siĂŞ otwarÂły i stan¹³ w nich wysoki mĂŞÂżczyzna, z dÂługimi, potarganymi, pÂłowo- czarnymi wÂłosami. ByÂł bardzo przystojny. MiaÂł na sobie dÂługÂą czarnÂą szatĂŞ czarodzieja. WydawaÂł siĂŞ mroczny i tajemniczy, ale rĂłwnieÂż przyjazny. W jego ciemnych oczach Dajan dostrzegÂła jak¹œ dziwnÂą iskierkĂŞ. ByÂł mÂłody, choĂŚ nie aÂż tak jak mĂłwiÂły Puchonki. Na oko Dajan mĂłgÂł mieĂŚ najwyÂżej dwadzieÂścia piĂŞĂŚ lat, ale nie mniej niÂż dwadzieÂścia dwa. Nauczyciel omiĂłtÂł wszystkich szybkich spojrzeniem i gestem rĂŞki zaprosiÂł do Âśrodka. Wszyscy zaczĂŞli siadaĂŚ do Âławek. Owe dziewczyny rozmawiajÂące wczeÂśniej na korytarzu k³óciÂły siĂŞ cicho o to, ktĂłra usiÂądzie w pierwszej Âławce. Dajan powstrzymaÂła wybuch Âśmiechu. Usiada w ostatniej wolnej Âławce i zaczĂŞÂła wyciÂągaĂŚ ksi¹¿ki. Kidy juÂż wszystkim uczniom udaÂło siĂŞ zaj¹Ì miejsca, mÂłody nauczyciel odkaszln¹³ i zacz¹³ mĂłwiĂŚ:
- Nazywam siĂŞ Orion Black i bĂŞdĂŞ was w tym roku uczuĂŚ obrony przed czarnÂą magiÂą. Z racji tego, Âże niestety jesteÂśmy juÂż tydzieĂą do tyÂłu z materiaÂłem, nie bĂŞdzie Âżadnych nudnych wstĂŞpĂłw z mojej strony. A wiĂŞc czy ktoÂś z was prĂłbowaÂł juÂż kiedyÂś wyczarowaĂŚ patronusa?
W Sali zapad³a g³ucha cisza. Dajan nieœmia³o podnios³a rêkê do góry. Pan Black patrzy³ prosto w jej zielone oczy. ¯o³¹dek dziewczyny nagle podniós³ siê do gard³a. Prze³knê³a g³oœno œlinê, boj¹c siê, ¿e za chwilê zwymiotuje.
- ÂŚwietnie, panno?
- Dajan Canavan .
- A wiĂŞc na pewno znasz zaklĂŞcie.
- Tak, Expecto patronum.
- ÂŚwietnie! PiĂŞĂŚ punktĂłw dla Ravenclaw’u. – UÂśmiechn¹³ siĂŞ do niej i zacz¹³ o tym opowiadaĂŚ. Pod koniec lekcji zadaÂł im zadanie domowe na temat ró¿nych funkcji patronusĂłw. ZostaÂło jeszcze kilka minut lekcji. Profesor Orion zapytaÂł wiĂŞc:
- MoÂże jest jakaÂś osoba ktĂłra chciaÂłaby teraz sprĂłbowaĂŚ tego zaklĂŞcia?
Nikt siĂŞ nie zgÂłosiÂł. Po chwili wszyscy patrzyli juÂż tylko na Dajan, a pan Black mĂłwiÂł:
- Dajan moÂże ty sprĂłbujesz? W koĂącu juÂż to robiÂłaÂś? – PatrzyÂła na niego z szeroko otwartymi oczami. Jak ma mu wytÂłumaczyĂŚ, Âże nie ma wyjÂątkowo szczĂŞÂśliwego wspomnienia. Nie uda jej… I wtedy przypomniaÂła sobie dzisiejszy obiad. MoÂże przecieÂż sprĂłbowaĂŚ. WstaÂła, wyciÂągnĂŞÂła ró¿dÂżkĂŞ i stanĂŞÂła na Âśrodku klasy. Orion Black dotkn¹³ jej ramion i kazaÂł siĂŞ jej rozluÂźniĂŚ.
- Zamknij oczy i pomyÂśl o wspomnieniu, niech ciĂŞ caÂłkowicie wypeÂłni, a potem wypowiedz zaklĂŞcie.
Dajan myÂślaÂła o dzisiejszym popoÂłudniu spĂŞdzonym w wielkiej sali, ale po chwili inne wspomnienie wypeÂłniÂło jej myÂśli. Blask oczu profesora Oriona, to w nich widziaÂła szczĂŞÂście. SkupiÂła siĂŞ na tym.
- Expecto patronum – powiedziaÂła niemal szeptem, a z jej ró¿dÂżki wyskoczyÂł srebrny jednoroÂżec. PatrzyÂła na niego oniemiaÂła, aÂż w koĂącu zadzwoniÂł dzwonek i w tym momencie klasa zrobiÂła siĂŞ dziwnie ciemna, po znikniĂŞciu jej patronusa. Po chwili wszyscy zaczĂŞli zbieraĂŚ siĂŞ do wyjÂścia. Dajan po chwili otĂŞpienia teÂż ruszyÂła do swojej Âławki po rzeczy. Nauczyciel ciÂągle jej siĂŞ przyglÂądaÂł z wyrazem dziwnej determinacji na twarzy.
- Dajan czy mogÂłabyÂś chwile zostaĂŚ po lekcji? ChciaÂłbym z tobÂą porozmawiaĂŚ.
- O czym? – PowiedziaÂła niezbyt miÂło, myÂślÂąc, Âże znĂłw ktoÂś bĂŞdzie chciaÂł jÂą namawiaĂŚ, aby nie rezygnowaÂła ze swojego daru. A to przecieÂż nie oni decydujÂą o jej Âżyciu! Profesor Orion jakby czytajÂąc w jej myÂślach powiedziaÂł:
- Tak chciaÂłbym porozmawiaĂŚ o twoim darze. Ale nie martw siĂŞ nie mam nikogo kogo chciaÂłbym uzdrowiĂŚ, a ja teÂż jestem caÂłkowicie zdrowy.
Jasne wszyscy na poczÂątku tak mĂłwiÂą. Dajan popatrzyÂła gniewnie w oczy swojego nauczyciela i o dziwo nie zobaczyÂła tam kÂłamstwa, a szczerÂą troskĂŞ.
- Nie zastanawiaÂłaÂś siĂŞ dlaczego twĂłj patronus przybraÂł takÂą postaĂŚ? Ja myÂślĂŞ, Âże obie te sprawy majÂą ÂścisÂły zwiÂązek.
Patrzy³ na ni¹ wyczekuj¹co, jakby ba³ siê jakiegoœ wybuchu z jej strony, uœmiechn¹³ siê lekko. Dajan jeszcze raz spojrza³a w jego oczy, widzia³a w nich coœ dziwnego, jak¹œ iskierkê, której nie rozumia³a. Zobaczy³a równie¿ troskê wypisan¹ na jego twarzy i po raz pierwszy w ¿yciu pomyœla³a, ¿e ktoœ siê o ni¹ troszczy.
- A wiĂŞc tu nie chodzi o wykorzystanie mojego daru?
- Nie, tu chodzi tylko i wy³¹cznie o ciebie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.