Voldemorcie,Czarny Panie,
Wielką władający mocą,
Nikt nie zdoła Cię pokonać,
Nic nie umknie Twoim oczom.

Nawet śmierć cię nie zwycięży,
Tyś największym czarodziejem,
Niech się lęka każdy kogo,
Nazwiesz swym nieprzyjacielem.

Z różdżką co chcesz to uczynisz,
Wielkie znasz zaklęcia Panie,
Sprytny jesteś niczym wąż,
I potężny niesłychanie.

Piękne całe twe oblicze,
Mądrość twa jest niezrównana,
Nie ma w świecie Czarodzieja,
Co Czarnego nie zna Pana.

Lord Voldemort odporny na ból,
pan mój śmierciożerców król.
Bezlitosny Czarny Pan,
szacunek wielki do niego mam.
Bez skrupółów Cię zabije,
przyjemność sprawia mu jak któś się z bólu wije.
Moc ma wielką, nie ograniczoną,
stojąc po jego stronie nigdy wojny nie nazwiesz skończoną.
Każda szlama,zdrajca krwi,
zamknięte ma ucieczki drzwi.
I gdzy światem zawładniemy,
wtedy dopiero odetchniemy.

Człowiek blady i bez nosa
Na głowie ni jednego włosa
Każdy zna tegoż maga
Wszak znana jego jest odwaga.

Czarnym Panem go zowiemy
Za nim ciągle wędrujemy
Toż to mentor nasz w zasadzie
Na czarną magię nacisk kładzie.

My śmierciożercy- jego sługi
Staż u niego mamy długi
Odejść od niego nie sposób
Sami-Wiecie-Kto nie cierpi takich osób.

Mimo wszystko... Jest on doskonały
(Chociaż ten nosek taki mały)
Silny, potężny, z magią obeznany
Nie odnosi żadnej rany.

W czarnych szatach wszędzie chodzi
Atmosferę wokół chłodzi
Nie znosi jak mu się sprzeciwiamy
Na szczęście- zbyt się tego lękamy.

Życie za niego oddamy
(Chyba, że olej w głowie mamy)
Warto być po jego stronie
Nie straszne mu nawet słonie.

Ten krótki poemacik końca dobiega
Jak nie poeta, ot, zwykły lebiega.
Opisałem Czarnego Pana jak potrafię
Liczę, że w serca wasze trafię.

O nasz panie
Ty na zawołanie
zniszczysz każdego kto stanie Ci na drodze
Twoja siła i spryt sieje strach i grozę.
Ten jedyny chłopiec nie jest dla Ciebie przeszkodą
powinien się Tobie panie kłaniac się do stóp
i szykowac się do grobu.
Boś Ty najsilniejszy,boś Ty najmądrzejszy
niech Hogwrat się nawet nie męczy
nie usiłuje Ciebie pokonac
niech poumieraja ta zgraja Pottera
i odda Ci pokłon
który do Twojego uszanowania dociera.

Drogi Panie nasz i Mistrzu jesteś dla nas nader wszystko,
My z ochotą ci służymy, za przewinienia zawsze płacimy.
Jeśli ktoś ci się narazi, oj słono za to zapłaci.
I już różdżka idzie w ruch
i już martwy pada ktoś u twych stóp.
My nigdy pretensji nie mamy,
zawsze Cię wychwalamy.
Na pierwszym roku Pottera w szkole- to nie twoja wina, nikt łajać Cię za to nie może.
Na drugim- to przez Lucjusza.
A gdy ukryłeś się w puszczy w Albanii znalazł Cię Peter ten tchórz niemały,
ale to Twoja była zasługa gdy powróciłeś do nas, a wszyscy myśleli ze wyzionąłeś ducha.
Aż w końcu nadszedł 5 rok kiedy w Hogwarcie wybuchnął szok.
Wszyscy czarodzieje myśleli -co to za brednie?
gdy w międzyczasie Potter stłukł Twoją przepowiednie.
Lecz na tym się kończą Twoje niepowodzenia,
bo wszystko od tego miejsca zupełnie się zmienia.
Powiększyłeś całą armię, kolejny sukces Ci wpadł,
gdy w międzyczasie Dumbledore z wieży spadł.
To tylko przypieczętowało wszystkie te zdarzenia,
lecz oto znowu Potter się do Ciebie dobiera.