Nie mam tu pretensji do Bonnie, raczej do twórców, że nie dali jej pola do popisu.

Coś w stylu "lepiej, żeby nasza przyjaźń na tym ucierpiała, niż żeby tobie stała się krzywda". Ja to naliczam na plus.

Co do wsparcia - przecież nie musi jej zaraz strzelać porad psychologicznych. Wystarczy, jak - tak jak w filmie - usiądzie z nią na schodach i da jej się wyżalić, po prostu będzie przy niej.

Ja bym to rozegrała mniej więcej tak: "słuchaj, lubię X, to mój przyjaciel, ale w stosunku do ciebie zachował się jak dupek". Czy coś w tym stylu. No i wyżej wspomniany dupek dowiedziałby się też ode mnie co o tym myślę.

Z tego co wiem, w tej akurat scenie on wybiegł za nią z pokoju wspólnego, znalazł ją w sali i chciał ją jakoś pocieszyć - tylko nie zdążył.
Jak Ron faktycznie zachował się jak dupek na jakiejś lekcji, to też zabrał jej rzeczy i jej szukał.

Ale oni przecież nie przestali się do niej odzywać na zawsze. Po prostu się wściekli, no i ja też bym się wściekła.

Z kolei na miejscu Hermiony sama bym do nich podeszła i jakoś starała się ich udobruchać ; )

Z resztą spróbuj się postawić na jego miejscu... ja byłam w takiej sytuacji. Jak ma pocieszyć przyjaciółkę, która została zraniona przez jego przyjaciela? Przecież musi się jakoś wyśrodkować... Poza tą sytuacją nie przypominam sobie, by Hermiona potrzebowała jakiegoś szczególnego wsparcia, bo niby kiedy?

Wiele osób nie potraci pocieszać, ja z resztą też nie. Mogę słuchać, udzielić rady, ale bycie emocjonalnym wsparciem mnie przerasta. Sama nie znoszę, jak ktoś mnie obejmuje, więc taka forma pomocy mnie drażni. Czy to czyni ze mnie pierdołę?

Jak stracił różdżkę z winy Hermiony, to zachował się jak mały dzieciak, uczucia którego zostały urażone i tylko to się liczy. Hermiona wzięła na siebie całą winę, ale czy on jej powiedział, żeby się nie dołowała, nie martwiła, czy coś? Nie, on wyładowywał na niej swoją głupią frustrację. A przecież gdyby nie ona i jej zaklęcie już dawno gryzłby ziemię.

Ale w książce przecież Harry powiedział Hermionie, że uratowała mu tym życie, że nie jest na nią zły i że to był wypadek. Nie było tam żadnego wyładowania frustracji, właśnie o dziwo wręcz przeciwnie.

- Dalej jesteś na mnie wściekły, prawda? - spytała Hermiona. Harry spojrzał na nią i dostrzegł świeże łzy w kącikach jej oczu. Zdał sobie sprawę, że gniew musiał odbić się na jego twarzy.
- Nie - odparł cicho. - Nie, Hermiono. Wiem, że to był wypadek. Próbowałaś
przecież wyciągnąć mnie stamtąd żywego i byłaś wspaniała. Już bym nie żył, gdybyś mi nie pomogła.

Dlatego żenowało mnie, że scenarzyści często przypisywali jego kestie/ czyny Hermionie. Tak samo z Harrym. Przez jakiś czas mialam wrażenie, że Hermiona jest główną postacią- przepraszam Emma, bo Hermionę to ona mi nie przypomina, a Harry i Ron to takie obiboki o towarzystwa.

Dobra, znalazłem to w e-booku, i może jej to powiedział, ale nie wierzę, że jego słowa były szczere

losiek13 napisał(a):


Ale tak właśnie było. Ron i Harry to dwa obiboki, bo na pewno nie głupki, których zawsze ratowała Hermiona.

Tyle że ta wściekłość dość długo ich trzymała, jak na zwykłą kłótnię.

Słońce wstawało - czysty, bezbarwny ogrom nieba rozciągał się nad Harrym, pozostając obojętnym na niego i jego cierpienia. Harry usiadł w wejściu do namiotu i odetchnął głęboko. Wiedział, że powinien docenić to, iż jeszcze żyje i może podziwiać, jak roztańczone promienie wschodzącego słońca błyszczą na zaśnieżonym zboczu wzgórza. Ale nie mógł; utrata różdżki za bardzo nim wstrząsnęła. Spoglądał więc po prostu na pokrytą śniegiem dolinę, słuchając dobiegającego z oddali bicia dzwonów. Bezwiednie zaczął dotykać świeżych ran, tak jakby to miało powstrzymać ból. Był ranny więcej razy, niż mógł zliczyć. Kiedyś stracił nawet wszystkie kości prawej ręki. Podczas tej podróży zdążył już do kolekcji blizn dodać dwie nowe: na ramionach i klatce piersiowej, które dołączyły do dwóch pierwszych: na dłoni i czole. Nigdy jednak nie czuł się tak osłabiony, wystawiony na atak i zwyczajnie nagi, jak teraz. Jakby ktoś wyrwał z niego część magii. Doskonale zdawał sobie sprawę, co powiedziałaby Hermiona, gdyby usłyszała jego słowa: różdżka jest tylko tak dobra, jak jej czarodziej. Ale tym razem nie miała racji. W jego sytuacji było inaczej. Hermiona nie czuła, jak różdżka obraca się w dłoni niczym igła kompasu, strzelając złotym promieniem w jej wrogów. To on stracił ochronę, jaką dawały bliźniacze rdzenie. I dopiero teraz, gdy już jej nie miał, zdał sobie sprawę, jak bardzo na nią liczył.
Chłopak wyciągnął z kieszeni to, co zostało z różdżki i nie patrząc na nią ani sekundy, schował ją do sakiewki. Była tak przepełniona zniszczonymi i bezużytecznymi rzeczami, że nie dało się wcisnąć tam nic więcej. Harry dotknął znicza przez skórę wsiąkiewki. Przez chwilę musiał walczyć ze sobą, żeby nie wyciągnąć go i nie wyrzucić jak najdalej się da. Niezgłębiony, bezużyteczny jak wszystko, co pozostawił po sobie Dumbledore...
Złość i furia na Dumbledore'a eksplodowała w nim jak lawa, wypalając od środka każde inne uczucie, jakie napotkała na swojej drodze. Prowadzeni czystą desperacją, wmówili sobie, że w Dolinie Godryka czekają na nich odpowiedzi, że muszą tam wrócić i
podążać jakąś sekretną ścieżką, którą wyznaczył dla nich dyrektor. Nie zostawił jednak mapy. Dumbledore opuścił ich, zmuszając do błądzenia w ciemności, do walki z nieznanym i niewyobrażalnym. Zostawił ich samych, bez perspektywy jakiejkolwiek pomocy. Niczego im nie wyjaśniono, żadnych rozwiązań nie podano na tacy. Nie mieli miecza, a teraz Harry nie miał nawet różdżki. Co gorsza, zgubił w Dolinie Godryka zdjęcie złodzieja, więc Voldemort nie będzie mieć problemów z odkryciem jego tożsamości. Voldemort ma teraz wszystkie niezbędne informacje...
- Harry?
Hermiona wyglądała na wystraszoną. Jakby bała się, że Harry rzuci na nią klątwę przy użyciu jej własnej różdżki. Przysiadła się obok niego; na twarzy miała ślady łez. W dłoniach trzymała dwa kubki parującej herbaty, a pod pachą coś bardzo nieporęcznego.
- Dzięki - powiedział chłopak, biorąc od niej jeden z kubków.
- Możemy zamienić słówko?
- Jasne - odparł, nie chcąc zranić jej uczuć.
- Chciałeś wiedzieć Harry, kim jest ten człowiek ze zdjęcia - wyjaśniła. - Więc... Mam tę książkę - mówiąc to, trwożnie położyła mu na kolanach nieużywany egzemplarz Życia i Kłamstw Albusa Dumbledore'a.
- Ale jak... skąd...?
- Była w salonie u Bathildy. Zwyczajnie tam leżała... Wystawał z niej ten liścik. - Hermiona odczytała na głos kilka linijek tekstu zapisanego jadowicie zielonym atramentem: - rDroga Batty. Przyjmij tę książkę jako podziękowanie za pomoc. Mam nadzieję, że ci się spodoba. Powiedziałaś mi wszystko, czego potrzebowałam. Nawet jeśli tego nie pamiętasz. Ritar1;. Sądzę, że książka musiała dojść, gdy prawdziwa Bathilda jeszcze żyła, ale może nie była w stanie jej przeczytać?
- Tak, pewnie masz rację.
Harry spojrzał na okładkę ze zdjęciem, z której zerkał na niego Dumbledore. Chłopak poczuł falę dzikiej radości: teraz będzie mógł w końcu dowiedzieć się tego, o czym Dumbledore nigdy nie chciał mówić. Bez względu na to, czy dyrektor chciał tego, czy nie.
- Dalej jesteś na mnie wściekły, prawda? - spytała Hermiona. Harry spojrzał na nią i dostrzegł świeże łzy w kącikach jej oczu. Zdał sobie sprawę, że gniew musiał odbić się na jego twarzy.
- Nie - odparł cicho. - Nie, Hermiono. Wiem, że to był wypadek. Próbowałaś przecież wyciągnąć mnie stamtąd żywego i byłaś wspaniała. Już bym nie żył, gdybyś mi nie pomogła.
Obdarzył ją słabym uśmiechem i skierował całą swoją uwagę na książkę.

Ron rozegrał partię szachów, rozbroił Bellstriks, pononał wspólnie z Nevillem Greybacka, itd.
Harry natomiast w większości wypadków sam stawiał czoła niebezpieczeństwom i to on prowadził zajęcia dla Gwardii Dumbledore'a. moge wymieniać długo, ale też trzeba pamiętać, że Ron i Harry to przecież przez większość część tomów to dzieciaki, trudno jest mieć do nich pretensje, że zachowują się niedojrzale czasami.

Ciemku, nie będę cytować twojej wypowiedzi, ale dziękuję ci bardzo. To super, że jestem życiową pierdołą, bo nie służę ramieniem do płaczu drugiej osobie... Cóż... w takim razie jakoś muszę z tym żyć. Pozostanę więc sobą (pierdołą) i wciąż zamiast wspierać innych w użalaniu się nad sobą, będę po prostu szukać rozwiązania dla ich problemu.

Nie przypominam sobie, by Hermiona choć raz okazała mu, że tego wsparcia potrzebuje. Zazwyczaj gdzieś się chowała albo udawała, że nic się nie dzieje.

Jego też nikt nie pytał, czy on za Ginny tęskni, czy się w kimś zakochał, czy czegoś oczekuje.

Czy on na nią wyładowywał swoją frustrację? Czasami tak. A ty na nikim nigdy nie wyładowałeś swojej złości?

No i chyba warto też wziąć pod uwagę to, że wrażliwość chłopców i dziewczyn w nastoletnim wieku jednak się różni dość diametralnie w większości przypadków.

Powiedziała mu wtedy wprost o tym, że wie i coś mu tam doradziła.

losiek13 napisał(a):

Potter nigdy nie sam nie rozwiązałby tej logicznej zagadki Snape'a z eliksirami, taka jest prawda. To Hermiona wymyśliła zajęcia GD, to ona rozszyfrowała bazyliszka szybciej niż ktokolwiek inny i sama wymyśliła jak się porusza po zamku, to ona korzystała ze zmieniacza czasu chcąc zaliczyć wszystkie zajęcia, to ona pomagała Harry'emu w nauce zaklęcia "Accio!", to ona goniła do rozszyfrowywania zagadki z jaja, to ona przekonywała, go że niemożliwym jest by Syriusz był torturowanym w MM itd. Ja mogę wymieniać równie długo.
Wiek 16-17 lat to już tzw. "starsza młodzież" i myślę, że można oczekiwać po jej zachowaniu czegoś z dorosłości. Nie mówię, że zawsze, ale jednak.

Nie przypominam sobie, by Hermiona choć raz okazała mu, że tego wsparcia potrzebuje