Mimo wszystko nie winiłabym jej, że szukała sposobu na to, żeby zapomnieć o Harrym. Być może sama nie definiowała swojego uczucia jako miłości, ale wiadomo było, że na pierwszym miejscu jest Harry (dla nas wiadomo, dla niej samej być może niekoniecznie). Zgadzam się, że to nie do końca w porządku, być w związku z kimś, kto jest zastępstwem, czy po prostu zawsze będzie "drugi". Tylko, że, być może, wydawało jej się, że zakocha się w Deanie, czy w tym Michaelu. Może miała poczucie, że nie chce czekać wiecznie na Harry'ego, bo jaką miała gwarancję, że on czuje do niej to samo? Więc skoro chłopcy zaczęli się nią interesować, to ona odwzajemniała to zainteresowanie (jeśli chciała i coś też czuła, wiadomo). Poza tym, jej rozstania z tymi chłopakami nie wynikały chyba stricte z wielkiej miłości do Harry'ego, tylko prędzej czy później, któryś okazywał się kretynem, albo po prostu coś nie grało i tyle. Nie ma, moim zdaniem, niczego złego w próbowaniu. Nigdy nie ma się gwarancji, że dany związek będzie na całe życie i nic się nigdy nie spieprzy. I wtedy nie ma znaczenia, czy się kocha kogoś innego, czy coś się po prostu wypala. Zwłaszcza, że ona z Harrym nie była, mogła sobie robić co chciała i próbować wchodzić w relacje z kim chciała. Nie sądzę, żeby miała jakieś złe intencje. Pewnie naprawdę wierzyła, że coś z tych związków wyjdzie.