Mnie się w ogóle wydaje, że to zaklęcie było chyba najtrudniejsze do opanowania ze wszystkich niewybaczalnych. Żeby rzucić skuteczną Avadę oprócz podstawowych umiejętności magicznych trzeba było bardzo chcieć śmierci danej osoby. Żeby rzucić Cruciatusa, trzeba było bardzo mocno chcieć zadać komuś cierpienie - pamiętamy, jak Harry rzucał klątwę na Bellatrix. No, a przy Imperiusie... Wydaje mi się, że chęć kontroli nie jest aż tak silnym... nie wiem, pragnieniem? Przy poprzednich dwóch zaklęciach w grę wchodzą silne emocje, a tutaj właściwie bardzo chcemy kogoś kontrolować, no ale nie do końca czaję, jak to działa. Większe znaczenie mają chyba w tym wypadku umiejętności magiczne niż sama chęć, czy silne emocje.

A co do tego, czy trzeba było kontrolować swoją ofiarę cały czas, to nie wiem. Crouch Junior rzucał na zajęciach Imperiusa na Harry'ego, który się zaklęciu nie poddał i trwało to zaledwie moment. Berta Jorkins była tak długo poddawana zaklęciu, że postradała zmysły, ze starym Crouchem też zaczynało dziać się podobnie. Wydaje mi się, że jeśli ktoś był długo pod wpływem zaklęcia, to po prostu na tyle mieszało mu się w głowie, że nie był w stanie sensownie komuś przekazać, że ktoś go kontroluje. Harry po spotkaniu Croucha w Zakazanym Lesie nie rozumiał kompletnie, co stary ma mu do przekazania.

I tak ogólnie, odnosząc do reszty niewybaczalnych, to myślę, że Imperius nie tylko zasługuje na to, żeby się w tej grupie znaleźć, ale też sądzę, że to chyba najgorsze z tych zaklęć. Niby fizycznie nie wyrządza żadnej krzywdy, nie pozbawia też ofiary życia, ale jednak mieszanie komuś w mózgu jest straszne i nawet na przykładzie niektórych postaci z HP widać, że ci ludzie już nigdy później nie byli tacy sami i zmiany były nieodwracalne.