Mnie się ogólnie wydaje, że obecnie oryginalność, to jest bardziej stan umysłu niż tego, że ktoś ma jakieś dziwne włosy, ciuchy czy zainteresowania. Chodzi mi o to, że my w dużej części jesteśmy tak przekonani o swojej wspaniałości i, że jesteśmy super, a wszyscy inni są beznadziejni, że nam się to zaczęło mylić z byciem oryginalnym.
Dlatego tak naprawdę wiele zależy od subiektywnej opinii każdego z nas. Poza tym, w byciu oryginalnym trzeba też być dobrym i ciągle sprawdzać, czy już przypadkiem wszyscy nie są tacy sami jak ty. Także nie wiem, czy to w ogóle ma jakiś sens, haha.

No i ogólnie wydaje mi się, że jeśli ktoś jest naprawdę oryginalny, to wszyscy inni ludzie to widzą, a on sam w ogóle o tym nie mówi i nie chodzi z tabliczką na czole "jestem ****isty i oryginalny". Pewnie się to w jakiś sposób wiąże po prostu z byciem sobą i nie oglądanie się na innych. Przy czym to niekoniecznie musi oznaczać, że ktoś nie będzie podobny do innych, czy to pod względem charakteru, wyglądu, czy zainteresowań. Bo to, że np. podobają mi się hipsterskie ciuchy i kupie je sobie właśnie dlatego, że mi się podobają, a nie dlatego, że chcę wyglądać jak ktoś tam sławny, oznacza, że dalej zostaję sobą. Mimo że wyglądam jak tysiące innych na ulicach. Nie wiem, namieszałam, ale z tym bym łączyła oryginalność. Konkluzja jest taka, że można być podobnym do innych, ale być oryginalnym, o.