Co do tematu, który poruszyli Alette i blad logiczny...

Wydaje mi się, że ta cała akcja ze znęcaniem się nad Severusem miała jakiś wymiar wychowawczy ze strony Rowling. Wszyscy chyba doskonale wiemy, jak dzieci, czy nastolatkowie potrafią być okrutni. Rowling w roli tych okrutnych postawiła akurat Huncwotów, ale myślę, że o ile pewnie każdy z nas uważał, że ich zachowanie było słabe, to jednak nie wysnuwamy od razu wniosku, że Huncwoci byli złymi ludźmi. Pomijam Petera, ale w jego przypadku mamy trochę inne argumenty w kieszeni.
No i mając szerszy obraz relacji Huncwotów ze Snape'em wiemy, że ten drugi nie był bez winy.


Ja się właśnie też nie zgadzam z tym, że Remus nie potrafiłby być stanowczy. Trudno oceniać jego zachowanie przez pryzmat tego, jak traktował Harry'ego. Kiedy ma się własne dzieci, to chyba wygląda nieco inaczej. Uważam, że by się dystansował w tym sensie, że nie byłby może super wylewnym ojcem, nie uważam też, że byłby przesadnie surowy, ale stanowczy na pewno. Wbrew pozorom Remus wcale nie był taki miękki.

Oceniając sytuację z samego wspomnienia Snape'a, to uważam, że zachowanie Huncwotów było podłe. Biorąc całokształt relacji, to sytuacja już nie jest jednoznaczna. Natomiast mimo wszystko uważam, że zachowali się okropnie, tak samo zresztą jak Snape w stosunku do nich w innych sytuacjach. Natomiast mówię, sam ten fragment w książce nie spowodował, że uznałam Huncwotów za niereformowalne jednostki, które trzeba odizolować od społeczeństwa. Trudno mi jest jednak usprawiedliwiać dręczenie. Natomiast nie wymagałabym też od Remusa jakiejś heroicznej reakcji. Jeżeli byłby wtedy nauczycielem i nie zareagował, to inna sprawa. Ale miał 15 lat, nie zdawał sobie też do końca sprawy z tego, jak bardzo Snape'a wtedy upokorzyli.

Co do roli Remusa w Zakonie... Zastanawia mnie, czy my tak naprawdę znamy konkretne zasługi kogokolwiek, kto tam działał? Wiemy z grubsza co Zakon robił, ale chyba żadnych porażających konkretów. Dlatego z perspektywy tego co wiemy, to wydaje mi się, że zasłużył się raczej tak jak większość. Zawsze, kiedy nadchodziła walka ze śmierciożercami, to był na miejscu i walczył, aż wreszcie w tej walce zginął. Nie był to jego jednorazowy wyczyn, poświęcał się dla sprawy, miał duże umiejętności, "kontakty" wśród wilkołaków. Nie wiem, czy mógł zrobić więcej, ze względu na to, że centralną rolę w książce odgrywał Harry. To on miał być bohaterem, tym, który uratuje cały świat czarodziejów. Reszta postaci miała chyba raczej za zadanie robić swoje, ale wszyscy sobie zdawali sprawę z tego, że Voldemort nie spocznie, dopóki nie doprowadzi do ostatecznego starcia z Potterem. Nie wszyscy znali treść przepowiedni, ale cała fabuła układała się tak, jakby doskonale zdawali sobie sprawę, że czego by nie zrobili, to nic nie zmieni, bo Harry jest w centrum.
Ogólnie, wydaje mi się, że to, że zginął w walce mówi samo za siebie. Ale na temat samej śmierci Remusa i symboliki związanej z Huncwotami już się wypowiadałam w postach wyżej.