Co ludzie chcą usłyszeć? "Nie bójcie się, jesteście bezpieczni. Dostaniecie, co chcecie". To trochę takie populistyczna hasła, którymi raczy nas obecny rząd. Chcecie 500+? Zagłosujcie na nas. Bo przecież gdyby tylko lud zyskał, to ten, kto rozgłasza hasła, jedynie by stracił, a polityka nie jest znana z bezinteresowności, sprawiedliwości i dobroci. Kiedy ktoś obiecuje Ci dostatek do końca życia, a życie długie i nieskończone, zapominasz powoli o rozsądku i logice... Nie dostrzegasz pułapki. A Hycel-Kościół właśnie zastawił sidła i czeka na pierwsze ofiary. To jest opium dla ludu. Ułuda wiecznego raju. Nawet się nie obejrzysz, a już wrzucasz na tacę, myśląc: tak, tak, chcę rozgrzeszenia, chcę być w Niebie, chcę nie umierać i nie cierpieć w Piekle. W sumie religia opiera się właśnie na takich mechanizmach psychologicznych i na pierwotnych instynktach. Pozorna obietnica bezpieczeństwa przyćmiewa niekiedy wątpliwości umysłu. Po co zastanawiać się nad sensem, gdy można od razu mieć zapewniony raj? A jeśli śmierci faktycznie nie ma? A może, a może...? Tysiące "a może, a jeśli" są odpowiedzią na nieprawdopodobność. Bo prawda czasem jest zbyt surowa, zbyt niesprawiedliwa, zbyt złożona lub wręcz zbyt prosta, zbyt okrutna, żeby była prawdziwa. Nie zyskamy nigdy stuprocentowej pewności, co dzieje się z nami po śmierci, jednak na dzień dzisiejszy są jasne dowody, które trudno podważyć, szczególnie, że autorzy takich hipotez/potwierdzonych faktów odkryli wiele więcej udowodnionych prawd. Prawd, popieranych przez nie tylko ateistów, ale również ludzi wierzących. Dlaczego tylko część z tego, co mówią ci autorzy, ma być rzeczywistością? Czy to jest za ostateczne i za przerażające, żeby uwierzyć i się pogodzić? Ja nie boję się śmierci na przykład, chociaż żal mi trochę tego, że w końcu życie się skończy i że zostawię tu bliskich. Ale każdy ma jedną szansę i trzeba ją po prostu wykorzystać. Carpe diem, czyż nie? Chyba nie istnieje ktoś, kto nie znałby tego hasła po łacinie lub po polsku, czyli: chwytaj dzień. Chodzi tu właśnie o radość z tego, co mamy. Strach trzeba przezwyciężyć, gdyż tylko nas ogranicza. Ograniczenia zamykają nasz umysł szczelniej na logiczne argumenty. Jeżeli pogodzimy się z nieuniknionym, zobaczymy, że świat jest piękny, dlatego, bo wciąż się zmienia. Bo idzie do przodu. Bo nie zna lęku i ryzykuje. Żyje pokojowo, myśli, zanim coś zrobi. Po prostu cieszy się życiem, zamiast wciąż się martwić! A jeśli wierzymy, że po śmierci jest drugie życie... Czy to znaczy, że "to ziemskie" jest nic nie warte? Cały dorobek ludzkości pójdzie w niepamięć? Wtedy wszyscy powinniśmy płakać nad bezsesnem. I nic nie robić. A przecież nie o to chodzi. Ja wierzę w miłość, szczęście, sprawiedliwość, zaufanie, altruizm, empatię, pracę, zdrowie, rodzinę, mądrość, otwartość, odwagę... Dwanaście wartości niczym olimpijska dwunastka z mitologii greckiej. Tych "bogów i bogiń" nie zobaczę, nie poczuję, nie spotkam, ale wszystkich mogę nazwać jednym słowem: ŻYCIE. Wartości jest dużo więcej i to one powinny mieć najwięcej wyznawców. Szkoda, że nie każdy lubi tę "mono/politeistyczną religię"...

Niech to, kolejny raz trochę odeszłam od tematu. Moja wada, przepraszam Wracając.

Naiwność i strach to nasi najwięksi wrogowie w tym wypadku. Gdy się boimy, pochopnie podążamy najłatwiejszą i najprzyjemniejszą z pozoru dla nas drogą, której celem nie jest cmentarz, a drzwi do kolejnego, lepszego życia. Trzeba pamiętać, że niestety wszystko ma swoją cenę. A czy ci, którzy nam obiecują to wszystko, przestrzegają nas o kosztach? Oprócz szczerego wyznawania religii według określonych zasad? Nie? To trochę dziwne. A Kościół w jakiś sposób bogaci się od kilku tysięcy lat...

To tylko moje zdanie. Proszę nie brać tego do siebie. Odpowiedziałam jedynie, co moim zdaniem oznacza opium dla ludu w odniesieniu do religii. Dziękuję za poświęcenie czasu na przeczytanie tegoż i za pogodzenie się z odmiennym poglądem. Osobiście respektuję Twoje spojrzenie na świat i niczego nie neguję personalnie Gdyby każdy myślał tak samo, w końcu byłoby nudno. A, że jestem z domu lwa, bronię zdania innych i własnego. Kolejna moja wad/niewada Po prostu mam taki odruch, że muszę uargumentować. I tak, wiem, że prawdopodobnie jest to nieznośne i niekiedy może niedelikatne. Więc przepraszam bardzo, jeżeli uraziłam kogoś, gdyż zrobiłam to pewnie nieświadomie i niechcący.