Rozumiem powyższe argumenty o odpowiedniej infrastrukturze i wykwalifikowanej kadrze, nie będę więc o tym dyskutować ani polemizować. Mam jednak wrażenie, że zapominacie o podstawowej rzeczy, jaką jest to, że najwiecej znajomości zawieramy w szkole, myśle, że z uwagi na to, że wtedy otaczają nas naprawdę różne dzieci, uczymy się o relacjach najwiecej. I mam w sobie jakiś wewnętrzny sprzeciw na to, że zamyka się niepełnosprawne dzieci tylko w środowisku osób niepełnosprawnych, tak samo zreszta jak zamyka się dzieci pełnosprawne w swoim środowisku. Mnie się takie całkowite oddzielanie, tworzenie aż osobnych szkół się po prostu najzwyczajniej w świecie zle kojarzy. I w tym, ze mamy tak mało klas czy szkół integracyjnych widzę właśnie nasze dzisiejsze podejście do osób niepełnosprawnych. Nie chodzi nawet o podejście jako do dziwnych czy gorszych, bo na szczęście nie każdy tak uważa, ale o to, ze my się kompletnie nie potrafimy zachować w towarzystwie osoby niepełnosprawnej.