Tak w celu odświeżenia tematu...

Mnie osobiście bardzo mierzi stosunek młodzieży do osób dorosłych, starszych po prostu. Najprościej jest to chyba zaobserwować w szkole, widząc jak uczniowie odnoszą się do starszych kolegów, czy w końcu - do nauczycieli. Przypadki zakładania kosza na głowę były już słyszalne w momencie, kiedy ja sama byłam w gimnazjum, czy nawet w podstawówce. I o ile w czasach, kiedy nasi rodzice chodzili do szkoły sprzeciwienie się nauczycielowi było nie do pomyślenia, to teraz uczeń może właściwie wszystko.

Kwestia tego sprzeciwu wobec nauczyciela, jeżeli chodzi o sprawy światopoglądowe, czy historyczne: kiedy nie zgadzamy się z tymi pierwszymi, albo wiemy, że historia kształtowała się odrobinę inaczej, jest dla mnie jak najbardziej dopuszczalna. Natomiast jeżeli chodzi o wtrącanie się w decyzje nauczyciela, niepozwalanie mu na przeprowadzenie tej nieszczęsnej lekcji, rzucanie wyzwiskami w jego stronę, jest dla mnie nie do pomyślenia.

Zmierzam do tego, że dzisiejsza młodzież (chociaż to jest także domena 20 i 30 latków, ale nie o nich temat) nie wykazuje jakiegokolwiek szacunku dla starszych. Świetnie, że istnieją jeszcze wyjątki, które potrafią rozróżnić rozmowę z rówieśnikiem, a rozmowę z nauczycielem. I chociaż to się przecież wydaje oczywiste i ogólnie uznane, to w rzeczywistości tak nie jest.
Nie mówiąc już o skrajnych przypadkach, które w rozmowie z nauczycielem uważają słów wulgarnych, niejednokrotnie zapominając o formie zwracania się per "proszę pana/i".

Czasami mam wrażenie, że nasze pokolenie (już 20latków) było ostatnim, które jeszcze zachowywało jakiekolwiek normy zachowania się w stosunku do osób starszych. Samo odzywanie się do swoich rówieśników budzi wiele zastrzeżeń, natomiast przenoszenie tego języka na relacje młodzież-dorosły jest po prostu przerażające.

Też miałam w liceum historyka, który bardzo cenił sobie nasze zdanie i jakby nie ukrywał też swoich sympatii, czy swojej oceny faktów, które w książce były przedstawione sucho lub wręcz wybielone. Natomiast właśnie w tym rzecz, na jego lekcjach dyskusje prowadzone były w sposób kulturalny, chociaż to może bardziej dotyczyły lekcji WOSu, które prowadził, bo tam jest więcej tematów społecznych. I naprawdę za takimi dyskusjami podpisuję się w pełni, bo to nas rozwija. Ale z kolei przytoczę przykład języka polskiego, czy wychowawczej, kiedy każda dyskusja dotycząca czy postaci z książki, czy spraw załatwienia Wigilii klasowej kończyła się głupimi tekstami moich koleżanek, czy kolegów. I jakby o żadnej kulturalnej dyskusji nie było mowy, a co najgorsze - nauczyciela niespecjalnie reagowała na to, że zaczynamy po prostu po sobie jechać.



Oczywiście, że są, ale właśnie teraz kultura jest wyśmiewana, uznawana za coś dziwnego. Bo zmieszanie nauczyciela z błotem, czy chamskie odezwanie się stało się jakimś wyznacznikiem lansu wśród znajomych.

Chciałabym jeszcze przytoczyć sytuację, która nie spotkała bezpośrednio mnie, ale moją babcię.
Babcia, jak wielu starszych ludzi, czuje się w obowiązku zwracać uwagę każdemu, kto zachowuje się niestosownie, czy to według niej, czy ogólnie. Mieszka naprzeciw gimnazjum, więc często uczniowie stoją niedaleko bloku i palą papierosy. Kiedyś, jak to babcia, zwróciła uwagę jakiemuś chłopakowi, żeby tutaj nie palił, żeby w ogóle nie palił, bo to szkodliwe, a on jest jeszcze młody. Co usłyszała w odpowiedzi? Przyjemne i kulturalne spierdalaj, stara kurwo. Nic, tylko człowiek dębieje. Poszła więc do dyrektora tego gimnazjum i zgłosiła mu po pierwsze to, że połowa szkoły jara fajki na potęgę przed blokami, a po drugie napomknęła o tym, jak ów chłopak zareagował na to, że zwróciła mu uwagę. Co na to dyrektor? Niech pani ich nie zaczepia, bo są niepezpieczni. Jeszcze panią pobiją i będzie nieszczęście. Niech pani nie reaguje.
Nie opadają ręce w takim momencie? Skoro dorosły facet, który w dodatku jest dyrektorem szkoły nie potrafi z pomocą nauczycieli zapanować nad taką liczbą uczniów? Owszem, nie zakaże im palenia, ale nawet nie podejmuje próby egzekwowania takiego nagannego zachowania, boi się własnych uczniów.

Nie wiem, czy wina leży w tym, że rodzice, którzy chcą mieć koleżeńskie relacje ze swoimi dziećmi zapominają wpoić im podstawowych zasad odnoszenia się do siebie nawzajem, czy po prostu ten sposób bezstresowego wychowania jest brany zbyt na serio.

Dorośli teraz nie mają żadnego autorytetu, młodzi mogą wejść im na głowę, skopać i zmieszać z błotem. Żadnego strachu przed karą, bo się starszy sami młodych boją. I to jest przerażające. Nie jestem za bezwzględną dyscypliną, natomiast to, co teraz dzieje się wśród młodzieży mogłabym nazwać zwyczajnie rozpasaniem.