Właściwie temat chodził mi po głowie już dawno, nie z jakiś szczególnych powodów, natomiast pomyślałam, że może warto podyskutować i skonfrontować opinie. Dodatkowo dzisiaj, wchodząc na rozmaite portale przeczytałam newsa, który tego dyskryminowania dotyczy być może w małym stopniu, ale opinia publiczna podkręca to jako seksizm, więc jestem ciekawa, czy też tak uważacie d;

Najpierw przedstawię sytuację, a później jakieś tam jeszcze moje przemyślenia dojdą do głosu.
Cała sprawa dotyczy jednej z audycji w radiu TOK FM, podczas której zaproszony profesor zwracał się do swojej koleżanki - niższej stopniem, bo pani doktor - per "pani Kasiu". Całą sytuację skomentowała Wanda Nowicka, sugerując, że do mężczyzny o tym samym tytule, co "pani Kasia" profesor nie zwróciłby się w ten sposób, ale zapewne panowałaby forma oficjalna, czyli "panie doktorze" chociażby.
Profesor tłumaczył się, że z "panią Kasią" zna się od lat i dlatego takiej formy używał, zamiast doktorowania jej. No i rozgorzała dyskusja, która dotyczyła już nie tylko konkretnego profesora, ale problemu ogólnie.

Pojawiły się głosy, że takie sytuacje mają miejsce często; że osoby o tych samych tytułach, czy stanowiskach, są traktowane ze względu na płeć inaczej. Mężczyźni zwracają się do siebie oficjalnie, używając sformułowań "panie dyrektorze, panie kierowniku" itd, a do kobiet zaczyna używać się form luźnych, zwracając się po imieniu, czy w ogóle zdrobniając je.

Dlatego mam pytanie, czy spotykacie się z tego typu sprawami? I czy przeszkadza Wam takie traktowanie? Bo z jednej strony to wydaje się jakaś błahostka, ale z drugiej... Dwójka ludzi odmiennej płci jest traktowana na dwóch innych poziomach, i w jakiś sposób pozycje kobiety się marginalizuje.

Teraz chciałabym przejść do niego poważniejszych kwestii. Chodzi mi głównie o różnicę w zarobkach, czyli o sytuacje, kiedy kobieta zajmująca to samo stanowisko, co mężczyzna zarabia mniej. Wiem, że raczej niewiele osób tutaj czynnie pracuje, bo jest szkoła, studia, itd. Ale może kiedyś spotkaliście się z czymś takim, albo słyszeliście o podobnych sytuacjach od Waszych znajomych. To samo tyczy się postrzegania kobiet w kategoriach "matka, żona" i nie traktowania jej w kontaktach zawodowych jako równej sobie.

Zmierzając już do końca mojej chaotycznej wypowiedzi... Czy zauważacie w ogóle w swoim środowisku jakieś przejawy dyskryminacji ze względu na płeć? Jakich zachowań nie uważacie za dyskryminację, czy seksizm? Bo jak wiadomo media lubią podkręcać sytuację i niektóre sprawy koloryzować.

Mam nadzieję, że coś z tej dyskusji wyjdzie, zapraszam!

No na dobrą sprawę trudno wyrobić jakiś jeden schemat. Chociaż szczerze mówiąc to, że na kobiety nakłada się więcej obowiązków jest już samo w sobie irytujące. Samo założenie, że kobieta ma się zajmować tysiącem spraw, bo "facet ma ważny projekt". A to, że dają (czy dajemy) na siebie nałożyć tyle obowiązków znowu wynika z tego, że mimo wszystko jesteśmy niedoceniane. Bo kobieta musi coś udowodnić. Bo musi się bardziej postarać w pracy, żeby dostać podwyżkę, albo awans. Miałam kiedyś takiego profesora, jeszcze na starej uczelni, który zdanie kobiet miał za nic. I kobiety miał za nic. Miałyśmy jednego faceta w grupie, i on się ze wszystkimi pytaniami i sprawami zwracał do niego. A jak któraś z nas odpowiedziała na pytanie, które zadawał odnośnie tematu zajęć, to był wręcz rozczarowany. Wkurzała mnie ta jego pogarda strasznie, bo wysłuchiwał naszego zdania na zasadzie "tak, tak, pogadaj sobie, mnie interesuje, co kolega ma do powiedzenia".
No i właśnie odnośnie tych sytuacji, że i kobieta i mężczyzna są na tym samym szczeblu kariery, a jednak ona zarabia mniej i jest traktowana mniej profesjonalnie. Kumam, że wszystkie tytuły i stanowiska nie są najważniejsze, ale do cholery, jak się zwracamy do faceta "panie profesorze" czy "panie prezesie" to nie pojmuję, dlaczego do kobiety wypala się na "pani Kasiu/Basiu/wstawcochcesz".

Jeszcze odnośnie tej dyskusji przeze mnie wspomnianej, to oczywiście pojawiły się ironiczne teksty, pojazd, że się feministki odzywają i nie mają co robić. I o ile jedni uznali, że problem istnieje i jest istotny, to drudzy zupełnie wyśmiali sprawę. Jakby kobiety nie miały prawa być traktowane na równi z mężczyznami.

Nie wiem, w jakim kontekście się kobiety wypowiadają w ten sposób, ale jeżeli w tym, co myślę, to jestem całym sercem za nimi. Chodzi mi mianowicie o to, że nie chcę być jako kobieta sprowadzona TYLKO do roli matki. Nie chcę i koniec. To mnie zresztą strasznie wkurza, jak kobieta rodzi dziecko, to ma być tylko matką i koniec kropka. Ma się nie rozwijać w żaden sposób, nie wychodzić ze znajomymi, nie mieć zainteresować, bo dzieciak. Co to w ogóle za traktowanie? Wiadomo, że dziecko staje się wtedy niejako priorytetem i najwięcej czasu poświęca się jemu, ale sorry, też bym chciała, żeby ojciec dziecka się nim zajął. A w większości przypadków jest tak, że to on spełnia się zawodowo, wraca do domu wieczorem i spoko, pobawi się z dzieciakiem, ale ogólnie to ma to w nosie. A matka zamiast siedzieć kilka miesięcy na macierzyńskim, siedzi rok albo dwa lata. Bo mąż ma wyrzut, że jak to tak, dziecko zostawić i opiekunkę wynająć, a żona ma wrócić do pracy.
Zgadzam się, że to się powoli zmienia, ale ogólnie rzecz biorąc nadal jesteśmy w... dupie. Ja się nie zgadzam na sprowadzenie kobiet do jednej roli i jeżeli ktoś mnie będzie próbował do niej sprowadzić, to sorry, będę się musiała widocznie zachować okropnie i walczyć o to, na czym mi zależy.

No i szczerze, mało mnie obchodzi, że kobiety sobie kiedyś radziły z piątką dzieci i dawały radę. Ja nie chcę sobie radzić sama, bo niby dlaczego mam mieć wszystko na głowie? Piątkę dzieci i do tego posprzątanie całego syfu po nich i ugotowanie obiadu dla pułku wojska. Jeśli dla kogoś to jest pryszcz, ok. Dla mnie nie. I pewnie byłabym zmęczona wychowując jedno, czy dwójkę dzieci.

Nie wiem, być może wychodzę z takiego założenia dlatego, że jestem jedynaczką, a moi rodzice zawsze pracowali. Nie wiem, jak długi był urlop macierzyński 20 lat temu, w każdym razie mama przesiedziała ze mną cały ten czas, później został ze mną tata. Wszyscy przeżyli i moi rodzice dali radę z podzieleniem obowiązków.

Zgadzam się z tym, że pewne role w społeczeństwie są typowo męskie i typowo kobiece, tego się jakoś szczególnie nie czepiam. Może oprócz wychowywania dzieci, bo uważam, że powinien być taki sam wkład ze strony obojga rodziców, w głównej mierze chyba dla dobra samego dziecka. Chyba, że się kobieta godzi na to, żeby to dziecko wychowywać sama w małżeństwie, to niech się godzi, jak chce.

Co do parytetów to mam podobne zdanie jak wyżej. Wolę, żeby się tam "na górę" dostawali kompetentni ludzie i wtedy bez znaczenia mi, czy to mężczyzna, czy kobieta. Ma się znać na rzeczy, mieć coś w głowie i coś robić, a nie grzać stołek, bo się komuś "należy".

W jakimś stopniu się zgadzam i nie twierdzę, że wychowanie dziecka, to jest najbardziej żmudna i wykańczająca rzecz na świecie. Kwestia tego, że my teraz jesteśmy wychowywani w innym modelu, w innej rzeczywistości. Mamy lepsze warunki i to nas w jakiś sposób rozleniwia, a z drugiej strony zupełnie nie przygotowuje do roli rodzica. Chodzi mi o to, że pokolenie naszych matek, czy babć jednak żyło w innych czasach i musiało spełniać inne obowiązki. Może przez to, że nikt się z nimi nie patyczkował, musiały się zajmować mnóstwem rzeczy i tym samym były bardziej zaradne. Dlatego ja się nie do końca jestem w stanie porównać do tego, jak w moim wieku zachowywała się moja mama, która miała dwie młodsze siostry i cały dom na głowie, bo babcia z dziadkiem pracowali. I która uczyła się i pracowała równocześnie, bo nie było za bardzo innego wyboru.

Ja się mogę opierać tylko na obserwacjach moich rodziców, czy rodziców znajomych, bo nie mam wiedzy o wszystkich rodzicach w Polsce. Ale szczerze mówiąc w miasteczku, z którego pochodzę (niespełna 20 tysięcy mieszkańców) taki model jak u mnie, że oboje rodzice pracują nie jest raczej przeważający. Oczywiście takich rodzin jest coraz więcej i w małych miasteczkach, ale na podstawie tego, co ja mogę widzieć, to nie stanowią większości. Matka siedzi w domu i tyle. Nikogo nie obchodzi, czy chce iść do pracy, czy chce iść na studia. Rodzisz dziecko, to zostajesz w domu i je wychowujesz, koniec kropka.



Nawet nie chodzi mi o to, że kobieta jest traktowana jak maszyna. Ale o to, że facet wychodzi z założenia, że on będzie utrzymywał rodzinę, a ona ma siedzieć w domu i podać mu obiad pod nos. Bo jak pójdzie do pracy i zacznie zarabiać, to on się będzie czuł mniej męsko. To jest dopiero śmiech na sali. No i kwestia tego, że w środowisku, z którym ja mam styczność głównie tak jest. Chociaż nie twierdzę, że kobiety nie starają się wyłamywać i nie idą do pracy, bo idą. Ale mówię, w małych miastach to nadal słabo wygląda. W dużych proporcje są inne i z tym się zgodzę.

Feministyczne gadanie jest często przesadzone i szuka się dziury w całym, ale widocznie istnieje problem, skoro się o tym mówi. Rozumiem, że nie każda kobieta marzy o tym, żeby być na równi z mężczyzną, ale to w takim razie, niech wyjdzie na ulicę i krzyczy głośniej niż feministki.

W kontekście wczorajszej dyskusji na sb na temat molestowania seksualnego wrzucam screen z fejsbuka, na którym doskonale widać jakie mężczyźni mają podejście do sprawy.



Dodam, że pan Bober był na początku lat 90. prezesem telewizji publicznej, był też doradcą prezydenta Wałęsy. Post się odnosi do akcji "me too", w której kobiety opowiadają o przypadkach molestowania, których doświadczyły na własnej skórze. Niestety te komentarze nie są odosobnionymi przypadkami. Nie tylko w kontekście tej akcji, ale w ogóle.