Przekonywanie kogoś w tej kwestii, w którąkolwiek stronę jest dla mnie właściwie sprawą ostatniego rzędu. Bo nie mam zamiaru żadnej kobiety przekonywać, żeby poszła do lekarza i dokonała aborcji, bo to jest jej sprawa i jej życie. Z drugiej strony mnie, jako kobiecie odbiera się prawo podjęcia decyzji. Nie bez powodu jest ustalony trzymiesięczny termin, do którego można dokonać aborcji - u nas w tych trzech skrajnych przypadkach, a na zachodzie w ogóle. I to właśnie nie jest tak, jak już wyżej zostało napisane, że kobieta wchodzi do gabinetu i bez żadnych emocji, bez wcześniejszych rozmów z psychologiem/psychiatrą, prosi o aborcję.

Chodzi po prostu o wybór, a nie o nakłanianie kogoś do dokonania aborcji albo jak ma to miejsce teraz - zakazywania, a wszystko odbywa się w podziemiu w wątpliwych warunkach. Każda kobieta ma inne predyspozycje, jedna chce mieć dzieci, druga nie chce, druga sobie nie poradzi z różnych przyczyn. A mówienie tak dobitnie o ponoszeniu konsekwencji jest moim zdaniem krzywdzące dla dziecka. "Płód" pozbawia podmiotowości, a "konsekwencja wpadki" już nie?

Pisałam to już wczoraj, ale powtórzę się: samo zalegalizowanie aborcji nie spowoduje, że wszystkie kobiety będą tego dokonywać tysiącami. Właśnie dlatego, że każda kobieta jest inna, ma na ten temat różne zdanie wynikające z różnych przyczyn. Jeśli kobieta traktuje aborcję jako coś prostego jak wyrwanie zęba, to faktycznie jest coś nie tak. Natomiast takich ludzi jest w społeczeństwie jakiś ułamek i na pewno każda kobieta, która zdecydowałaby się na aborcję w ten sposób by tego zabiegu nie traktowała.

Dlatego, że niektórzy nie dojrzeli do bycia rodzicem. Dziecko to nie jest zabawka, dlatego nie uważam, żeby świetnym pomysłem było urodzenie dziecka przez kogoś, kto się na tego rodzica nie nadaje. Trudno mówić o ponoszeniu odpowiedzialnych decyzji przez dziewczyny, które nie są nawet pełnoletnie, chociaż wiek też nie jest gwarantem tego, że ktoś jest odpowiedzialny. Więc jeżeli powodem urodzenia dziecka ma być to, że jest ono konsekwencją wpadki, to dla mnie to właśnie jest krzywdzące dla tego dzieciaka, który po urodzeniu nie będzie miał zapewnionej opieki. Łatwo przychodzi potępianie kobiety, która dokonała aborcji, ale mało kto zastanawia się, co się z tym dzieckiem będzie działo, jeśli je urodzi. Wtedy już niewiele osób jest chętnych do wypowiadania się, proponowania pomocy i mówienia, że jest wiele rozwiązań. Wszyscy znowu stają się najmądrzejsi jak dziecko chodzi zaniedbane, albo staje się jakaś tragedia.

Kolejna sprawa jest taka, że ja wcale nie twierdzę, że aborcja jest dobra. I danie możliwości decydowania kobiecie, nie sprawiłoby, że nagle wszyscy uznają to za jakieś wybawienie od rodzicielstwa. Nie upierałabym się przy tym tak bardzo, gdyby podziemie aborcyjne nie istniało. Problem polega na tym, że kobiety, które dokonują tej aborcji z różnych względów życiowych - nie mówię o kobiecie, która dokonuje aborcji seryjnie - traktowane są jak najgorsze szumowiny, morderczynie i nie wiadomo co jeszcze. Nie podchodzi się w ogóle do problemu indywidualnie, tylko wszystkich się mierzy swoją miarą. Bo dla jednej kobiety dokonanie aborcji może być największą traumą jej życia, a dla drugiej taką traumą będzie oddanie dziecka obcej rodzinie. A chyba niewiele jest kobiet, które przechodzą zabieg pod wpływem impulsu, bo tak.

W naszym kraju ludzie sugerują się bardziej względami religijnymi niż prawem, bo znaczna część w ogóle o prawie nie ma pojęcia. W dyskusjach na ten temat jakoś rzadko jest podnoszony argument, że taka kobieta zostanie ukarana. Pojawia się argument depresji, szoku i kwestii zdrowotnych, co oczywiście jest uzasadnione.

Aborcja zawsze powinna być ostatecznością. Tylko, że nie dla każdej kobiety końcem świata związanym z ciążą będą trzy przypadki wymienione w ustawie.

No ja nie widzę nic złego w tym, że kobieta przyznaje się otwarcie do tego, że nie chce mieć dzieci. Trochę mnie śmieszy, że to coś w rodzaju jakiejś odwagi cywilnej, bo w naszym społeczeństwie się takie osoby piętnuje, zamiast po prostu przyjąć to do wiadomości. Skoro matki lub przyszłe matki mogą się obnosić ze swoim macierzyństwem, to dlaczego kobieta, która ma odmienny pogląd na swoje życie nie może tego głośno powiedzieć? Rozumiem oburzenie w momencie, kiedy ktoś faktycznie próbuje nam wcisnąć swój punkt widzenia i przekonywać do tego, że dzieci są okropne i w ogóle nie warto ich mieć, itd. Natomiast traktowanie kobiety, która nie jest stworzona do bycia matką jak trędowatą, to też jest przegięcie w drugą stronę.

Każdy wybiera taką drogę życia, jaką uważa za słuszną. Czy nam się to podoba czy nie, to większość ludzi przyszła na ten świat jednak w wyniku wpadki. Strach pomyśleć, co by było, gdyby ludzkość przestała uprawiać seks ze strachu o konsekwencje. Ja oczywiście też uważam, że każdy kto decyduje się na współżycie powinien mieć jakąś wiedzę na ten temat, a przynajmniej na tyle, żeby wiedzieć jak się zabezpieczać. Natomiast rzeczywistość wygląda jednak nieco inaczej, a problem niechcianych ciąż nadal istnieje.