No przecież nigdzie tego nie napisałam, ani nawet nie zasugerowałam. Bycie ciamajdą, to okazywanie swoich emocji? No spoko.



No i miał rację, bo gdyby go zabił, to prawdopodobnie odrodzenie Voldemorta opóźniłoby się w czasie. I to sporo. Bo, że w końcu by się odrodził, to chyba nie ma wątpliwości. Oczywiście nie sugeruję, że to wina Lupina, bo miał sporo racji.



No spoko, ale ja nie twierdzę, że on się nie przejął, że nic go w ogóle nie ruszało. Twierdzę, że po prostu nie miał charakteru i był nudny jak flaki z olejem. Jasne, jego opanowanie na pewno w wielu sytuacjach było uzasadnione, co nie zmienia faktu, że był potwornie nieciekawą postacią. Zachowywał się w dużej mierze tak, jakby wiecznie przepraszał kogoś albo - może głównie - samego siebie, za to, że w ogóle żyje.

Mamy chyba inną definicję ciamajdy. Moim zdaniem Snape nie zachowywał się jak ciamajda. Nie oskarżał Jamesa przy Harrym na zasadzie "Twój ojciec był skurczysynem, a ja byłem taki biedny". Nie. Po prostu stwierdzał fakt, że James był zarozumiałym gnojkiem i wcale nie był taki cudowny, jak go wszyscy opisywali. A to, że Harry zobaczył wspomnienie, to już inna sprawa. Snape się nad sobą nie użalał.



Ok, więc w takim razie zwracam honor - Remus powinien powstrzymać Syriusza do momentu przemiany Glizdogona. Ale ten drugi tekst Harry'ego, że James nie chciałby, żeby jego kumple byli mordercami był tak durny, że hej. Jeszcze durniejsze było to, że go posłuchali, serio. Przecież to narobiło więcej szkód niż pożytku. Zwłaszcza, że już jeden z "przyjaciół" Jamesa mordercą się stał.



No ale Snape się nad sobą nie użalał. Ludzie, nie osłabiajcie mnie. To, że powiedział Dumbledore'owi, że zawsze kochał Lily i wszystko robił dla niej nie oznacza, że się nad sobą użalał. To była jedna scena na siedem tomów. Ana, piszesz teraz, jakby Snape biegał po korytarzach Hogwartu z chusteczką przy nosie i płakał, że Voldemort zabił Lily, a on ją tak strasznie, strasznie kochał. Nie róbmy ze Snape'a gościa z depresją, który stoi na krawędzi i zaraz się rzuci z mostu.



Ej, dobra, ja chyba czytałam inną książkę. Bo on tak nie gadał na każdym kroku. Harry zobaczył wspomnienie. Snape nazywał Jamesa napuszonym kretynem. Z tych słów nie da się wywnioskować, jeśli się nie zobaczy wspomnienia, że James nękał Snape'a. No nie da się. Więc nie pisz, że Snape ciągle się nad sobą użalał. Bo się nie użalał. Nienawidził Jamesa, to jasne, ale nie kręcił nikomu, że jest biedny i poszkodowany.



No nie wiem, ja mimo wszystko tego tak nie odbieram. Snape był istotną postacią i Rowling widocznie chciała pokazać go jako człowieka, a nie maszynę bez uczuć. Bo uczuć, to może nie mają psychopaci, a Snape psychopatą nie był. To nie jest moja ulubiona postać i uważam, że był mendą społeczną, ale prawda jest taka, że wiele rzeczy z dzieciństwa na niego w taki czy inny sposób wpłynęło. Jeżeli tutaj każdy wie, jakby się zachował na jego miejscu i że na sto procent zachowałby się inaczej i byłby super szlachetnym człowiekiem, to spoko, gratuluję. Ja nie mam pewności, czy po takim dzieciństwie też bym nie wybrała takiej ścieżki jak Snape. Bo jestem człowiekiem, a nie chodzącym ideałem, który zna odpowiedź na każde pytanie i wie jaką ścieżką powinien iść. Oczywiste jest, że wybrał źle i jego późniejsze wybory są tylko i wyłącznie jego winą. Ale nic nie dzieje się bez przyczyny, no niestety.



Syriusz i Snape dorastali w zupełnie innych rodzinach. Owszem, obydwaj mieli przechlapane i to ich łączy, ale cała reszta średnio pasuje. Snape miał ojca mugola, który w dodatku przejawiał jakieś patologiczne zachowania no i był biedny jak mysz kościelna. Syriusz dorastał w bogatej rodzinie, która owszem była porąbana i miała fioła na punkcie Czarnego Pana, ale nikt się nad Syriuszem nie znęcał. Na pewno czuł się zaniedbywany i jak każde dziecko potrzebował miłości rodziców, ale powiedzmy, że jako nastolatek zwiał z domu bardziej z pobudek ideologicznych i dlatego, że uważał swoich rodziców za fanatyków. A nie dlatego, że ktoś go tłukł po łbie, czy mówił, że jest dziwadłem. Obydwaj mieli przechlapane dzieciństwo, ale to nie zmienia faktu, że dorastali w zupełnie innych środowiskach. Możliwe, że gdyby rodzice chwalili Syriusza a nie Regulusa, nadal mając poglądy pro czarnomagiczne, to właśnie on przystąpiłby do Czarnego Pana. Kto to wie? Być może musiałaby się zmienić jedna rzecz w rodzinach i Snape'a i Syriusza, żeby role sie zamieniły. Wszystko w dzieciństwie ma wpływ na człowieka. Wszystko.

No taka jestem właśnie zabawna.



Nie wiem, mam wrażenie, że w ogóle nie zrozumiałaś tego, co napisałam, więc nie będę kolejny raz się powtarzać. Wymyślasz ciągle rzeczy, których nie napisałam. Jak zaczniesz czytać uważniej, to może ta dyskusja będzie miała jakikolwiek sens. Bo na razie stawiasz pytania, które mnie nawet przez myśl nie przeszły i sama sobie później na nie odpowiadasz, no przepraszam.



Tak, świat można przecież widzieć tylko albo w czarnych albo w białych barwach. To, że Syriusz trafił na kogoś, kto się nim zaopiekował, miało ogromny wpływ na to, jakich wyborów później dokonywał. Ogromny. Zobaczył inne wzorce, mieszkał z Potterami, widział, że można żyć inaczej niż tak, jak to było w jego domu. Więc nie mów, że to nie miało wpływu na to, jaki później był. Tak samo jak to, że Snape nie miał nikogo, kto by się nim zaopiekował, dopóki nie zajął się nim Dumbledore. Który go na dobrą drogę sprowadził mimo wszystko.



No nie, moim zdaniem nie. Zwłaszcza, że nigdzie nie napisałam, że Syriusz miał super życie i rodzice na niego nie wpłynęli. Ale o tym napisałam już wyżej.

No logicznie rzecz biorąc, dzieci z patologicznych rodzin nie powinny same w patologię wpadać, bo przecież nie chcą tak żyć. Ale większość wpada, więc w tym przypadku logika niestety nie ma zbyt wiele do powiedzenia, co pokazuje życie. Bo z tokiem rozumowaniem się zgadzam, tylko, że to nie przystaje do rzeczywistości.

Syriusz wyprowadził się z domu jak miał, ile lat? 15, 16? Od pierwszego, czy drugiego roku obserwował jak żyje James. Jego rodzice sami właściwie stali się dla niego rodzicami. Widział inne wzorce, siłą rzeczy z nich czerpał. Nie twierdzę, że to było decydujące dla tego, jakim stał się człowiekiem, ale bardzo ważne. Bo nie rozmawiamy o dorosłym facecie, który w wieku 18 czy 20 lat wyprowadza się z domu i jest sam za siebie odpowiedzialny, ma wypracowany w stu procentach pogląd na wszystko, ale siłą rzeczy jeszcze o dziecku. O nastolatku, który co by nie było jest podatny. W rodzinie Pottera znalazł coś czego nie miał w swojej, więc nie mówmy, że to nie pozostawiło w nim żadnego śladu. Bo myślę, że to, że rodzice Jamesa się nim zajęli, umocniło tę przyjaźń w ogóle i oni byli sobie bardziej jak bracia niż jak przyjaciele.

Snape mógł wybrać inaczej, jasne. Tylko, że nie miał w swoim domu do czynienia z czarną magią, ale z przemocą. Syriusz czarnej magii nie znosił, bo był tym karmiony od dzieciństwa. Więc nie porównujmy ścieżek dwójki osób, które żyły w ogóle w innych rodzinach. Porównywać na tym tle można Syriusza i Regulusa, bo wybrali różne ścieżki, żyjąc w tej samej rodzinie i wychowując się na tych samych wzorcach. Wtedy możemy sobie mówić, że Syriusz jest ekstra, bo wybrał dobrą ścieżkę, a Regulusa możemy skazać na potępienie.



Yersinia w sumie napisała wyżej, o co chodzi, więc tylko się pod tym podpiszę.