Można to nazwać zalewającym świat ateizmem, albo po prostu w końcu brakiem zgody na to, co zaczyna wyrabiać Kościół. A pozwala sobie ciągle na ingerowanie w sfery, które z samą wiarą i religią nie mają zbyt wiele wspólnego. No i obrońcy z drugiej strony też mają się dobrze i pewnie będą mieli nadal.
Jak ktoś jest ograniczony i twierdzi, że jakaś religia albo jej brak jest jedynym słusznym, to mu szczerze współczuję. Sama wychodzę z założenia, że o tym, czy chcemy żyć według przykazań, czy nie, powinniśmy decydować sami i pokazywać środkowy palec ludziom, którzy chcą nas zwerbować na "swoją stronę". No, ale nic, nigdy nie zrozumiem, dlaczego niektórym ludziom tak trudno jest się pogodzić z faktem, że ktoś żyje inaczej, po swojemu.

Wracając do tematu... Moim zdaniem religii w ogóle nie powinno nauczać się w szkole. Ale przyzwyczaiłam się, że zapis w konstytucji o tym, że Polska jest państwem świeckim jest tylko zapisem. Według mnie religia powinna powrócić do Kościoła, tak jak to było kiedyś; każdy chętny przychodził, jeśli miał ochotę, prywatnie. Sensu wielkiego w tym nie ma, bo jeśli kierunki teologiczne teraz wyznaczają sobie jakieś tam przedmioty, żeby uczeń mógł się na takie studia dostać, to nie wiem, po cholerę sobie dostarczać niepotrzebnej papierkowej roboty, by to zmieniać.

Szanuję to, że są ludzie wierzący, ale właściwie nie słyszałam nigdy, żeby licealiści podnosili larum, że nie mogą zdawać religii na maturze. Więcej szumu jak zwykle robią partie polityczne i sam Kościół, nie wiadomo po co.
Jeżeli MEN chciałoby coś takiego wprowadzać, to na pewno najlepiej i najsprawiedliwiej byłoby zapytać samych zainteresowanych, czyli uczniów. I wtedy wyciągnąć wnioski, czy religia na maturze jest naprawdę potrzebna. Bo może warto zająć się ogólną reformą edukacji, bo się źle dzieje od jakiegoś czasu.

Spotkałam się raczej z potępianiem tych ludzi, którzy nie potrafią inaczej wyrazić swoich poglądów, niż poprzez rozkaz albo chamstwo i naprawdę nieprawdopodobne komentarze. Ale może rzeczywiście tak jest, że jakieś osoby wkładają wszystkich katolików do jednego wora. Debili nie brakuje po obu stronach barykady.

Jeśli mamy zapis o świeckości państwa, to Kościół nie powinien mieć nic do powiedzenia w sprawach politycznych. NIC. Bo od tego są inni ludzie. Formalnie nie jesteśmy państwem wyznaniowym, ale Kościół stał się tak wpływowy, że to już jest przesada. A politycy silnych partii jeszcze dają na to przyzwolenie. To mnie irytuje. Bo to co wyprawia większość księży (nie mówię, że wszyscy) zaczyna mnie przerażać i nie ma zbyt wiele wspólnego z samą religią. Interpretacja Pisma Świętego, jak się któremu podoba, a później gada z ambony takie farmazony, że głowa mała. A co bardziej radykalni politycy to podchwytują i później mamy jazdy o wszystko, co się chociaż trochę różni od stylu życia przeciętnego katolika i jego przekonań.

Mam wielu przyjaciół, którzy są wierzący i na szczęście większość z nich nie formułuje swoich opinii na podstawie tego, co ksiądz powiedział na kazaniu. Są otwarci, także na inność, nie starają się zmieniać moich przyzwyczajeń tak, żebym żyła tak jak oni. I fajnie by było, gdyby wszyscy tacy byli. Po obu stronach wszelkich dyskusji.

Zainspirował mnie po raz kolejny tekst, a raczej wywiad z raperem Medium.

http://muzyka.one...omosc.html

Przytoczę tu jeden fragment, który obok innych, mnie jednak trochę, z braku lepszego słowa napiszę, zbulwersował.



Wypowiedź i cały wywiad zaciekawiły mnie z jednego zasadniczego punktu widzenia. Mianowicie chodzi mi o to, że we wszelkich religiach, tak jak i w rozmaitych dziedzinach życia, znajdują się ludzie, uważający się za lepszych wierzących. Tacy próbują przekazać innym, podobnie jak wspomniany Medium, że ich racja jest najprawdziwsza i jedynie słuszna.
Dotyczy to często kwestii częstszego modlenia się, chodzenia do kościoła/meczetu/zboru, itd. Niejednokrotnie też bardziej radykalnych poglądów, itd.

Nie wiem, czy dobrze sformułuje sobie spostrzeżenie, ale postaram się to zrobić jak najbardziej zrozumiale, posłużę się religią chrześcijańską, a ściślej katolicyzmem ze względu na to, że moi znajomi wyznają taką wiarę i jakby na tej podstawie też obserwuję.

Jak wspomniałam, mam wielu znajomych katolików, którzy nie mają radykalnych poglądów, nie prowadzą dyskusji w sposób "moje argumenty są najwłaściwsze" i ogólnie żyją sobie nie próbując nikogo nawracać. Chodzą do Kościoła co niedzielę, modlą się, wierzą w Boga, ale: nie przeszkadza im kwestia in vitro, nie chcą całkowicie zakazać aborcji, nie protestują w sprawie legalizacji związków partnerskich. Mimo poglądów dość liberalnych, które nie zawsze zgadzają się nie tylko z nauką Kościoła, ale i także z dekalogiem, czy Biblią, wiara i religia odgrywają ważną rolę w ich życiu. I tutaj nasuwają mi się pytania.

Po pierwsze, czy zasadne jest potępianie przez hierarchów, czy innych, radykalnych katolików takich osób? Mówienie, że nie są prawdziwie wierzący, że powinni zostać ekskomunikowani, czy po prostu zwyczajne odsuwanie ich na jakiś "margines" wiary?
Po drugie: może to katolicy, którzy przestrzegają ściśle wszelkich postów, deklarują się zdecydowanie jako przeciwne in vitro, homoseksualistom, aborcji, gorliwie się modlą, chodzą do Kościoła i ogólnie ich życie jest bardziej podporządkowane zasadom wiary niż w przypadku wyżej wspomnianych katolików. Może to właśnie tacy katolicy powinni być przykładem dla wszystkich swoich bliźnich o mniej radykalnych poglądach, znakiem, że czas zmienić swoje poglądy?

Chodzi mi głównie o to, co to znaczy być katolikiem. W myśl zasady, że nie można wierzyć tylko trochę. Bo niejednokrotnie jest tak, że ktoś określany jest mianemkatofaszysty z powodu swoich bardzo radykalnych poglądów religijnych, a bardziej liberalny katolik będzie przez tych pierwszych uważany jako szkodliwy dla religii, dla Kościoła. Nie mający prawa nazywać siebie katolikiem.
Nie chodzi mi tutaj o ścisłe ocenianie, że skrajności są złe i w ogóle nie warto się nimi zajmować, ale o to, że o ile w poglądach można sobie wybrać, że coś się potępia, a coś nie, to w kwestii religii już nie jest tak prosto. Że bierze się w tej wierze wszystko albo nic. Ze nie można wierzyć do połowy, a drugą połowę przeznaczyć na poglądy akceptujące kwestie, które Kościół czy Pismo Święte potępiają.

Nie wiem, czy przekazałam to, o co mi chodziło, ale jeśli dyskusja się rozwinie, to najwyżej będę prostować. Źródłem moich rozważań, opinii i pytań, jakie postawiłam są komentarze na rozmaitych portalach publicystycznych (mam na myśli tylko te, które coś wnoszą) czyli bazuję tutaj na zdaniu ludzi o różnych sympatiach politycznych i poglądach.

No i właśnie przez postawę takich ludzi, katolicy są uważani za hipokrytów. Mimo że wiadomo, że nie każdy taki jest, ale generalizowanie jest też domeną tego świata.



Nie napisałam tak : D. "Lepszymi" katolikami nazywam tych, kt. - "może to katolicy, którzy przestrzegają ściśle wszelkich postów, deklarują się zdecydowanie jako przeciwne in vitro, homoseksualistom, aborcji, gorliwie się modlą, chodzą do Kościoła i ogólnie ich życie jest bardziej podporządkowane zasadom wiary niż w przypadku wyżej wspomnianych katolików.Może to właśnie tacy katolicy powinni być przykładem dla wszystkich swoich bliźnich o mniej radykalnych poglądach, znakiem, że czas zmienić swoje poglądy? " Moi znajomi się do tej kategorii nie zaliczają, należą właśnie do tych liberalnych, nie zaliczam ich do "lepszych", "radykalnych".



Zgadzam się z tym. Może bardziej chodzi mi o to, czy w jeżeli ktoś uważa się za katolika, to może "brać wszystko, albo nic". Bo jakby odnoszę wrażenie, że wiara, a wyznanie już się ze sobą nie łącza. I chodzi mi tu o to, że katolik, jak napisała yersinia, musi też przyjmować sakramenty, czyli Kościół jest niejako obecny w jego życiu. I teraz, całkowicie się zgadzam z tym, że wiarę odkrywamy w sobie, ale chodzi mi o ten katolicyzm cały czas. Że jeśli jesteś katolikiem, to jakby uznajesz wszystko. Nie mówię, że zgadzasz się z każdym zdaniem księdza wypowiedzianym z ambony, ale tymi regułami właśnie jak zakaz aborcji, czy potępianie homoseksualizmu, in vitro. Bo to są takie sztandarowe hasła Kościoła. I chodzi mi właśnie o to, że katolikiem nie można być do połowy. Jakby zupełnie abstrahując od ludzi, którzy wierzą, ale nie chodzą do tego Kościoła. Bo już wspomniałyście, że jakby te wyżej wspomniane reguły każdy powinien sobie przemyśleć i wyrobić sobie zdanie.
Bo jakby idąc tym tokiem myślenia, to okazuje się, że katolików w Polsce wcale nie jest tak wielu, skoro znaczna część np. w ogóle nie chodzi do Kościoła, albo robi to od święta, bo nie zgadza się z proboszczem, czy coś w tym rodzaju. I jakby chodzi mi tu teraz właśnie o taką definicję katolika, bo osoba definiująca się jako wierząca może do tego Kościoła chodzić, ale wcale nie musi.

Nie wiem, chyba się już zamotałam do reszty . Ale może załapiecie o co mi w dalszym ciągu chodzi. A chodzi mi chyba o to, że z przynależnością do jakiegoś wyznania nie jest tak, jak ze światopoglądem - że możemy coś zmieniać, kiedy i jak nam się podoba. Nie oceniając już, czy ciągła zmiana poglądów jest dobra, czy zła oczywiście.

Może zacznę od tego, że rozumiem, że różne wyznania rządzą się swoimi prawami, funkcjonują na różnych zasadach. Natomiast nie jestem w stanie zrozumieć stawiania własnego wyznania, czy przekonań ponad cierpieniem zwierząt. Po prostu nie kumam. I oburzanie się społeczności żydowskiej jest dla mnie śmieszne, bo nikt nie odrzucił tej ustawy, żeby zrobić na złość Żydom. Już pomijam fakt, że sprawa była czysto polityczna i raczej o zwierzęta też mało któremu politykowi chodziło, ale przynajmniej zachowali odrobinę przyzwoitości.
Jestem w ogóle krytycznie do tego nastawiona i najchętniej powiedziałabym Żydom i muzułmanom, że najzwyczajniej w świecie mają pecha. Dla mnie w ogóle nie powinno być dyskusji; bo nie rozumiem, jak można zabijać zwierzęta w tak bestialski sposób, dla jednej zasady, którą, do cholery, można zmienić. Na etapie końcowym nawet nie widać, które mięso jest koszerne, a które nie, więc dla mnie to jest naprawdę jakiś absurd. I cieszę się, że ubój rytualny nie będzie legalny w naszym kraju. W końcu jakaś mądra decyzja.

Podejrzewam, że chodziło mu o to, że większość z nas na co dzień spożywa mięso. Co i tak jest głupim argumentem, skoro te zwierzęta mogą być zabijane w nieco bardziej humanitarny sposób...



No tak, ja to wiem. Ale chodzi mi bardziej o to, że dla mnie to jest niepojęte stawiać ponad to swoje wyznanie, jeżeli wiem, że te zwierzęta cierpią niemiłosiernie. To dla mnie trochę tak, jakby nie mieć w tej sprawie swojego sumienia - bo ktoś może myśleć, że ten ubój to okropność, ale będzie za, bo jego religia tak każe. Nie wiem, takie mam odczucia i może właśnie dlatego jestem niewierząca, skoro nie rozumiem stawiania swoich przekonań i wiary ponad coś tak bestialskiego.