Zacznę może od początku, później będę się odnosić do innych postów d;

Zdecydowanie bliżej mi do rocka, chociaż tak naprawdę te wszystkie definicje w muzyce są dla mnie zupełnie obce i się w nich kompletnie gubię. Ale dla samego rozróżnienia śmiało mogę przyznać, że rock zdecydowanie tak, metal - bardzo rzadko i w niedużych ilościach.
Mam taką chęć podumać, więc to uczynię - jeśli ktoś przeczyta, fajnie, jeśli nie - trudno, przynajmniej spełnię swoją potrzebę.
Odnosząc się do muzyki, rockowej w moim przypadku muszę stwierdzić, że teraz nie mam o niej zbyt dużego pojęcia. Kiedyś, to znaczy w czasach gimnazjum i liceum, potrafiłam sporo czasu poświęcić na szukanie utworów, nowych wykonawców, którzy stylistycznie mi odpowiadali i tak dalej. Zaczęło się oczywiście od polskich zespołów grających rockopodobną muzykę typu: happysad, hey (od zawsze i na zawsze), pidżama porno, kult, itd. Później mi przeszło - i to chyba dobrze, bo z perspektywy czasu nie rozumiem, jak mogłam słuchać happysadu czy comy. W każdym razie, chodzi o to, że gust zaczął mi się rozwijać i rozlewać na zespoły zagraniczne, zaczynając właśnie od oklepanego indie, po gatunki ambitniejsze, których za cholerę teraz nie jestem w stanie nazwać. Dochodząc powoli do punktu kulminacyjnego tej mojej części poświęconej dumaniu - smutne to trochę, że im człowiek starszy, tym mniej czasu ma na odkrywanie nowych rzeczy; muzyki w tym wypadku. I tak sobie teraz już tkwię raczej w stałych gatunkach, nie zaprzątając sobie głowy tym, że gdzieś tam jest jakiś zajebisty zespół, którego ja jeszcze nie odkryłam. Co w moich nastoletnich (pięknych) latach było dla mnie nie do pomyślenia i spędzałam dosłownie tygodnie na szukaniu czegoś nowego do swojej kolekcji.

W sumie wyszło to bez ładu i składu i z tematu zboczyłam konkretnie, ale już wracam na właściwe tory.

Pisałam już wcześniej, że gubię się w tych wszystkich podziałach na gatunki, podgatunki i tak dalej. Trochę to dla mnie strata czasu znać je wszystkie, poza tym jeszcze nigdy nie znalazłam interesującego dla mnie zespołu, szukając gatunkami. Jasne, jest mnóstwo programów - i chwała, że są - typu last.fm wspomniany wcześniej, czy inne rozmaite spotifaje i soundcloudy, które są w stanie po wybraniu przez nas określonego gatunku wyrzucić nam setki zespołów. Ale mówiąc szczerze nawet szukając zespołu podobnego do, załóżmy, the kills doświadczenie mnie nauczyło, że każda taka kapela będzie beznadziejna d;
Pisząc więc o moich ulubionych zespołach, nie jestem w stanie rzucać tutaj gatunkami, bo idiotyzmem jest dla mnie wrzucanie Arctic Monkeys i The National do worka indie rock, bo ich muzyka różni się diametralnie wręcz. A last mówi, że to i to indie rock, oh lord.

O, a teraz napiszę coś, na co ludzie zawsze rozdziawiają usta i w ogóle uważają, że mam coś z głową i nie powinnam mówić, że słucham rockowej muzyki.
Chodzi o to mianowicie, że nigdy się raczej nie zasłuchiwałam w klasyce, która zwyczajnie na mnie ogromnego wrażenia nie robi. Także szanuję co prawda, ale żeby słuchać, to nie. Nie mam w domu płyt Led Zeppelin, Pink Floydów, Rolling Stonesów, itd. Znam jakieś pojedyncze kawałki, ale jakbym miała się zagłębiać i dyskutować o tym, która płyta Metalliki była najlepsza, to odpadam, bo zwyczajnie nie mam wiedzy.
A nie, mam płytę Judas Priest. To chyba już jestem na propsie (;

Przechodząc do rzeczy... Słucham głównie amerykańskiego rocka, więc zespołów typu: The National wcześniej wspomniane, Heartless Bastards, The Kills (no to już amerykańsko-brytyjska formacja), The Dead Weather, The White Stripes (ogólnie dużo Mosshart i White'a), Interpol, Warpaint, itd.. Oprócz tego brytyjskich zespołów: White Lies, Editors, Kasabian, Mumford&Sons, itd.

A, no i nienawidzę amerykańskich zespołów pop-rockowych, które chcą nosić miano punk rockowych, ale im nie wychodzi; gdzie każdy wokalista ma identyczny wokal i nie da się tych kapel w żaden sposób odróżnić od siebie: Sum41, Blink182, itd. No i nie lubię Green Daya, sorry.

Nie mam ulubionych ballad, w ogóle jest mi trudno wyodrębnić moje ulubione kawałki, bo wszystko zależy od nastroju, czasu, miejsca i mnóstwa innych czynników, którymi nie będę Was już zanudzać.

Sorciak za niespójność w poście i ogólny chaos, ale może ktoś dojdzie do tego, o co mi w tym wszystkim chodziło d;

Może się odniosę, co myślę o samym indie i ogólnie katalogowaniu muzyki.
Dla mnie po prostu śmieszne jest tworzenie przez ludzi gatunków w muzyce, które nic nie wnoszą. Bo indie rock nie wnosi tak naprawdę nic, jeśli obok niego możemy wyróżnić alternatywę chociażby. Jaki to ma sens? Jaki ma sens nazywanie różnymi nazwami dwóch bardzo zbieżnych ze sobą gatunków? Nie jestem fanką określania wszystkiego tak dokładnie, nie tylko w muzyce zresztą, ale to inna sprawa.

I potem tworzą indie pop, indie rock - i serio, bazując na zespołach, których słucham, nie jestem w stanie tego tak naprawdę odróżnić. Nie wiem na jakiej podstawie; słuchania, ile razy w ciągu kawałka pojawi się gitara? Czasami w popowym kawałku jest jej więcej niż w utworach zespołów definiowanych jako indie rockowe. Dlatego ten cały podział mnie irytuje i nie lubię się nim posługiwać.

Ta mania nazywania wszystkiego dokładnie, skrupulatnie, nie wiem po jaką cholerę, niektórym może odebrać przyjemność z słuchania muzyki. Bo jak czasami słyszę w autobusie, czy na ulicy tych znawców, którzy zamiast powiedzieć: słucham rocka/trance'u, popu albo rzucić nazwą zespołu, która mniej więcej gatunek obrazuje, zaczynają wymyślać: słucham synthpopu, ale tylko takiego, co się wywodzi z post punku, a w żadnym wypadku takiego, co pochodzi od popu. No KURWA. Jak można tak bredzić bez sensu.

Czaję, że niektórzy mają potrzebę definiowania wszystkiego, ale takie rozdrabnianie się, zamiast przekazanie komuś prostego: słucham rocka, pokażę ci, których wykonawców najczęściej po prostu zabija magię. Bo nie wiem, czy ci ludzie się zajmują słuchaniem muzyki, czy studiowaniem każdego kawałka z osobna i zastanawiania się, dlaczego Iron Maiden nagrało dwa łagodniejsze kawałki i do jakiego wora to wrzucić.



Wiesz, kwestia tego, że od czegoś trzeba zacząć. Na dobrą sprawę nic nie mam do ludzi, którzy Green Daya słuchają, bo uznaję, że każdy może popełniać błędy... Żartuję, oczywiście. Dla każdego coś innego, ale ja osobiście za nimi nie przepadam i nie tworzą muzyki, z którą mogłabym się identyfikować. Natomiast inną sprawą jest mówienie o Green Dayu, że to prawdziwy rock i gardzenie zespołami o wiele bardziej wartościowymi, ale mającymi trochę mniej gitary i darcia ryja w swojej twórczości. Tego już nie rozumiem i będę tępić d;

Na koniec kawałek od cioci Fuer i pytanie: Gdzie najczęściej szukacie muzyki? Tylko przez programy typu last.fm czy może przez oglądanie filmów/seriali/reklam, albo jeszcze inaczej - wymieniacie się nowinkami ze znajomymi?

No ja nie jestem w stanie rozmawiać z ludźmi o muzyce, posługując się nazwami tych wszystkich podgatunków. Naprawdę chyba o wiele prościej jest powiedzieć ogólnie, czy rzucić nazwę wykonawcy, niż używać nazw gatunków. Jeśli ktoś sobie to robi z umiarem, to spoko i klasyfikuje to sam dla siebie, to nie mam nic przeciwko. Ale jak ktoś zgrywa znawcę w zwykłych towarzyskich rozmowach, to mnie to wkurza. Bo mija się zupełnie z celem rozmowy.
Jeśli ktoś ma czas to wszystko ogarniać, to spoko, ja nie mam, więc się taką terminologią nie posługuję : D.



Nie wiem w sumie, czy jest się czym obnosić, ani co ukrywać. Jak mnie ktoś zapyta, to się nie chwalę, tylko zwyczajnie odpowiadam, bez żadnych zbędnych wynurzeń i monologów, bo szczerze, kogo to obchodzi?
Natomiast trzeba przyznać, że pytanie o ulubioną muzykę jest często używane we wszelkich rozmowach towarzyskich na szczeblu początkowym, kiedy się jeszcze bada grunt. Kilka lat temu uważałam w rozmaitych znajomościach za połowę sukcesu to, czy druga osoba słucha tej samej muzyki, co ja. Ale później się najczęściej okazywało, że to i tak nie maskuje paskudnego charakteru, więc już taką miarą ludzi nie mierzę d;
Ubierać się tak nie ubieram, a nawet jeśli, to nie jest to związane z muzyką, której słucham, tylko po prostu tak lubię. Niektórzy się w jakiś sposób wyrażają, wysyłają sygnał, że słuchają takiej, a takiej muzyki i w porządku, nie mam nic przeciwko w żadnym wypadku. Ale sama się w ten sposób nie definiuję.

O psychobilly nie wiem nic, oprócz tego, że kojarzy mi się z rockabilly, a to chyba lata pięćdziesiąte XX wieku. A jak myślę o latach pięćdziesiątych, które były mega fajne pod względem muzyki, to mi się jawi Presley. Ale nie wiem, czy dobrze kminię d;