Co myślicie o Rowlingoskim przedstawieniu bazyliszka?

Alette napisał(a):

Ja mam mieszane uczucia co do tej części. Z jednej strony ze wszystkich książek tę czytałam najmniej. Jeśli jednak chodzi o film to tutaj komnata chyba wyszła najlepiej. Ale jest jeszcze coś - bez względu na wszystko to nieodłączna część serii i to nie tak, że ona jakoś bardzo ustępuje pozostałym pod względem jakości. Po prostu wyszła bardzo podobnie do kamienia filozoficznego i nie wzruszyła mnie.

Jednak Lockhart to akurat moim zdaniem mocna strona tej książki cała ta zagadka z nim związana wyszła super a osobowość tej postaci wyróżniała się na tle innych. Nie, nie lubiłam go. Ale doceniam go pod względem technicznym

Co do Zgredka to ani mnie on grzeje ani ziębi. Nie przeszkadzał mi, ale żebym miała go obdarzyć jakąś sympatią to nie.

Aneta02 napisał(a):

Mocnym punktem w tej części zdecydowanie jest bójka Artura Weasley'a z Lucjuszem Malfoy'em. Byłam bardzo zaskoczona, ale też rozbawiona sytuacją i zawiodła mnie adaptacja filmowa, gdzie awantury nie było. Może Rowling chciała jakoś udowodnić, że Fred i George są synami państwa Weasley'ów? Smykałka do żartów i głupich zachowań musiała się skądś wziąć.

Jak w ogóle wspominacie akcję, w której cała szkoła pomyślała, że Harry to dziedzic Slytherina?

Osobiście na pewno szukałbym na miejscu dyrektora innego rozwiązania, niż przyjmowanie na siłę osoby, po której i tak wiem, że nikogo nic nie nauczy.

Bad wolf napisał(a):

Tom Riddle (przyszło Lord Voldemort jakby ktoś nie wiedział) chciał objąć posadę nauczyciela obrony przed czarną magią. W momencie, kiedy Dumbledore mu odmówił, Tom przeklął tę posadę i żaden nauczyciel nie wytrzymał na niej dłużej niż rok. Zostało to przedstawione jako pogłoski i w zasadzie bym się z nimi zgadzała, ale coś w tym jednak jest.

Nikt więc nie chciał go przyjmować, a Dumbledore za wszelką cenę nie chciał na tym stanowisku posadzić chętnego Snape'a, dlatego przyjmował byle kogo. Jak dla mnie nie na miejscu, ale jednak.

Bad wolf napisał(a):



Ja też tak. Jego zdanie jest najważniejsze i najmądrzejsze. Powinno mu się ufać bez żadnych argumentów potwierdzających słuszność jego zdania. A jak nie to sie mści. Kto tak robi? Tylko ktoś nierozważny.

W teorii słowa Sarahis mi przypomniały sporo z książki. Kompletnie zapomniałam o tej krwi. Naprawdę część ta była dobrym horrorem-kryminałem, a z powodu, że autorka skierowała powieść dla dzieci, dodała groteskową postać, jaką był Gilderoy. Ma to swój sens, ale... czy on musiał tak wkurzać? Jak tylko była o nim wzmianka, to przewracałam oczami i czytałam na siłę. Nienawidziłam go i tak zostało do dziś.

Co do Zgredka to troszkę się nie zgodzę. We mnie ta postać wzbudzała raczej współczucie. Był w swoim zniewoleniu bardzo nieszczęśliwy a nawet nie mógł tego wyrazić bo inaczej musiałby się boleśnie ukarać. Bardzo chciał pomóc i ochronić Harry'ego i czynił to