Lektury szkolne - temat, którego zbytnio nie trzeba nikomu przybliżać. Wielokrotnie był poruszany w innych miejscach, dlatego od tej pory tutaj możecie prowadzić ożywioną dyskusję dotyczącą tej kategorii książek.

Z lekturami do czynienia mamy w zasadzie od pierwszej klasy szkoły podstawowej i zazwyczaj przez kilka dobrych lat czytamy je bez żadnych grymasów. Różne głosy sprzeciwu i niezadowolenia pojawiają się chwilę później. Należycie do tej grupy osób, które skrupulatnie czytują obowiązkowe książki szkolne? Czy może na pewnym etapie edukacji zdecydowaliście, że jest to bezsensowne i do szczęścia wystarczają Wam streszczenia? Jakie są Wasze uczucia na temat wykazu lektur?

Ja z kolei mam trochę inne zdanie na ten temat. Uważam, że kanon lektur w liceum jest tragiczny i chyba gorszy już być nie może. Pomijam poziom omawiania tych książek przez niektórych polonistów i dawanie na przeczytanie "Potopu" czy "Lalki" 1,5 tygodnia. Jak ktoś miał czas w liceum siedzieć na tyłku i całymi dniami czytać lektury, to spoko. Ja nie miałam.
Osobiście od liceum czytałam tylko niektóre lektury, dopiero w trzeciej klasie starałam się ogarniać wszystkie. Natomiast nie czuję się głupsza dlatego, że nie przeczytałam "Potopu" czy "Ferdydurke" - wiem z grubsza o co tam chodziło i to mi wystarcza. Maturę z polskiego zdałam zresztą super, mimo że nie znałam każdej lektury jakoś wybitnie. Dzień przed, siedziałam cały dzień ze streszczeniami i to wystarczyło. Myślę, że to kwestia tego, jak kto przyswaja różne rzeczy. Ja to, co wyczytałam ze streszczeń w mniejszym czy większym stopniu pamiętam.



No jasne, że są takie osoby. Ale jak ktoś nie czyta nic nawet, jak go nie zmuszają, to mu nawet lektury nie pomogą. Jak się czytało ewentualnie tylko lektury, a po skończeniu szkoły kompletnie nic, to nic dziwnego, że ma się problemy z czytaniem. Ale to nie zmienia faktu, że to smutne.

Teraz może trochę bardziej ogólnie o moim stosunku do lektur...

W podstawówce i gimnazjum czytałam wszystkie - opuściłam chyba tylko "Krzyżaków", bo nienawidzę Sienkiewicza i "Syzyfowe Prace" Żeromskiego, bo za nim też nie przepadam. Bardzo się cieszyłam, jak na liście pojawiła się książka Musierowicz "Ida sierpniowa" - do dziś chyba moja ulubiona gimnazjalna lektura. Do końca gimnazjum nie miałam więc problemu z czytaniem lektur, w dużej mierze dlatego, że od zawsze lubiłam czytać, u mnie w domu dużo się czytało i nikt mnie nie musiał zaganiać do tego, żebym się zapoznała z jakąś książką.
Problemy pojawiły się w liceum, gdzie właściwie wszystkie te lektury mnie zwyczajnie odrzucały od czytania. Znowu pojawił się nieszczęsny Sienkiewicz i tysiąc stron "Potopu" i cały romantyzm, którego - poza Słowackim - nienawidzę z całego serca. Mieszany stosunek mam nadal do "Granicy", czy "Ludzi bezdomnych. Natomiast uważam, że "Lalka" była spoko, podobnie jak "Kandyd", "Proces", "Dżuma". No i ja ogólnie jestem fanką literatury wojennej i współczesnej. Także dla mnie "Zdążyć przed Panem Bogiem" Krall czy "Tango" Mrożka były super.

Także, podsumowując, uważam, że lektury ze szkoły podstawowej i gimnazjum są jeszcze przystępne, ale w liceum to katastrofa. I kanon nie jest skonstruowany w taki sposób, żeby zachęcić do czytania osoby, które są raczej oporne w tym temacie.