[NZ] Rytuał 6/? - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl - Magiczny Świat Harry'ego Pottera

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] Rytuał

Stewart Rivers, dowódca Brygady Uderzeniowej Minsterstwa Magii, musi odkryć kto stoi za serią tajemniczych zabójstw dokonanych na czarodziejach. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę?

Autor:

losiek13

Gatunek: Kryminał

Ograniczenie wiekowe: +16

Przeczytano 17818 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

[NZ] Rytuał 6/?

Kogo spotkają w mugolskim kościele dwie tajemnicze postacie? Gdzie udadzą się Stewart i Ulka?

Poprzedni rozdział:
5
Pierwszy rozdział:
1

W powietrzu wirowały jeszcze kłęby pyłu, słychać było jedynie wycie silnego wiatru, który wdzierał się teraz do wnętrza budynku i monotonne uderzenia gałęzi jakiegoś drzewa o jeden z witraży. Ubrane na czarno postacie posuwały się z wolna w kierunku głównego ołtarza, bacznie rozglądając się dookoła. Mężczyzna gestem wskazał kobiecie, by szła za nim, kiedy zbliżyli się do ostatniego rzędu ławek. Poprowadził ją w kierunku lewej nawy, gdzie w ciemnościach na podłodze leżała jakaś postać. Na wypolerowanej podłodze rysowała się olbrzymia kałuża krwi.
Kobieta, ignorując posykiwania swojego towarzysza, zbliżyła się do martwego ciała, chcąc je zbadać. Poza jednym głębokim cięciem na gardle, zwłoki starszego mężczyzny nie nosiły śladu żadnych innych obrażeń.
Czarnowłosa piękność podniosła się z wolna, jeszcze mocniej zaciskając w dłoni różdżkę. Kiwnęła znacząco głową, chcąc przekazać bez słów jakąś wiadomość blondynowi.

- No i jak, odkryłaś co mu dolega? - usłyszeli z mroku pytanie, które zadał jakiś mężczyzna. Mówił z silnym akcentem, charakterystycznym dla Europy Wschodniej. Jego głos był tak głęboki i przepełniony mocą, że przybysze poczuli jak podłoga pod ich stopami zaczęła drżeć.
Dwójka ubranych na czarno postaci nie raczyła odpowiedzieć na to pytanie. Dwa promienie pomknęły w miejsce, z którego zdawał się dobiegać głos.
- Oooch, będziecie musieli postarać się bardziej, jeśli chcecie mnie złapać... - zaśmiał się przybysz, który pojawił się teraz przed ołtarzem. Ukrywał swoją twarz pod białą, prostą maską, spod której można było dostrzec tylko dziwnie błyszczące w mroku oczy. Bez żadnego ostrzeżenia machnął dłonią w której trzymał różdżkę, a cały rząd ławek wyleciał w powietrze, sypiąc się w drzazgi. Mężczyzna i kobieta ledwo zdążyli uniknąć tego niespodziewanego ataku. Jeszcze leżąc na podłodze, zaczęli pruć w przeciwnika zaklęciami. Ten jednak stał niewzruszony, zaśmiewając się w głos. Potężne promienie odbijały się od otaczającej go aury, nie musiał nawet ich unikać. Podłoga wokół miejsca w którym stał, popękała i zapadła się, ulegając targającej nią mocy.
- Co jest, do cholery?! - krzyknął mężczyzna w czarnej szacie do swojej towarzyszki, kompletnie zdziwiony tym widokiem.
- Nie mam pojęcia - wrzasnęła w odpowiedzi. - Przecież to nie ma prawa...
Człowiek w masce przestał się śmiać. W tej samej chwili uniósł ponownie swoją różdżkę i wypuścił z niej purpurowy strumień mocy, skierowany prosto w kobietę.
Próbowała uchylić się, jednak siła eksplozji, która targnęła budynkiem, była tak potężna, że zarówno ona jak i jej partner zostali wyrzuceni w powietrze razem z ogromnymi odłamkami ściany, która nie była w stanie oprzeć się tej potędze.
Mężczyzna w czarnej szacie, obficie plując krwią, podniósł się z wolna z ziemi, rozglądając się wkoło. Po chwili dostrzegł swoją towarzyszkę, która leżała kilka metrów dalej. Nie poruszała się.
Próbował podejść do niej, lecz jakaś siła powaliła go z powrotem na ziemię. Szukał po omacku swojej różdżki, jednak nie mógł jej nigdzie znaleźć.
- Jest tutaj - rozległ się głos za jego plecami. Jednak teraz brzmiał zupełnie zwyczajnie. Poza obcym akcentem, który nadal był wyraźnie słyszalny.
- Powiedz wszystkim, co tutaj widziałeś i przekaż moje ostrzeżenie. Niech nikt nie próbuje mi przeszkodzić, bo spotka go taki sami los jak ją. - Zamaskowany napastnik wskazał na leżące wśród gruzów ciało. - Masz. - Rzucił mężczyźnie różdżkę. - A teraz biegnij do niej...
Po tych słowach teleportował się z głośnym trzaskiem, który przebił się przez wycie wiatru.
Blondyn z ogromnym wysiłkiem zerwał się ponownie. Czuł, że ma pogruchotane kości, ale w tej chwili to nie było ważne, nie miało żadnego znaczenia... Dopadł w końcu do ciała kobiety i zaczął delikatnie nią potrząsać.
- Helena?! Heleno! HELENO!!!

***

W drodze powrotnej Ulka musiała odwiedzić jeszcze kilka biur i załatwić papierkową robotę. Stewart dzielnie starał się nie okazywać swojego znudzenia i zniecierpliwienia, jednak był marnym aktorem.
- Przepraszam - powiedziała Ulka, wychodząc z gabinetu na drugim piętrze. - Jeszcze pół godziny i ruszamy w drogę.
Stewart spojrzał na swój złoty zegarek z krążącymi wokół tarczy planetami.
- Spokojnie, sam i tak nigdzie się nie wybiorę... - odparł z uśmiechem.
- Wiem, ale siedzisz tutaj już tyle czasu.
- No to wracaj do pracy i zbieramy się stąd, bo inaczej noc nas zastanie.
- Tego się właśnie obawiam. - Dziewczyna przygryzła wargę wyraźnie nad czymś zamyślona, obróciła się na pięcie i zniknęła za kolejnymi drzwiami.
W holu Ministerstwa, skąd mogli się teleportować, znaleźli się dopiero późnym popołudniem. Ulka wyglądała na wyraźnie poirytowaną tym faktem. Jednak bez zbędnych ceregieli kazała Stewartowi chwycić się za ramię i razem zniknęli z cichym pyknięciem.

***

Pojawili się na rzadko uczęszczanej ścieżce, zarośniętej chwastami i otoczonej z każdej strony wiekowymi drzewami, które pod ciężarem olbrzymich konarów zdawały się chylić ku przybyszom.
- Niesamowite - szepnął Stewart rozglądając się dookoła i głośno wciągając powietrze w płuca.
- Czujesz to? - Ulka spojrzała na niego z nieukrywanym zdziwieniem wymalowanym na twarzy. - Rzadko zdarza się, by ktoś kto jest tutaj po raz pierwszy od razu to wyczuł.
- Jasne, przecież to powietrze tutaj jest przesycone jakąś mocą i jednocześnie czymś tajemniczym... - Szef Brygady poczuł się nagle dziwnie spięty. - Możemy ruszyć do celu?
- Jasne, nie będziemy tu przecież tak stać do ciemnej nocy. - Kobieta ruszyła przed siebie z pewnością, sprawiając wrażenie osoby, która doskonale wie dokąd się udać. - Wiesz czego to zasługa? To świeże powietrze i ta moc?
Stew pokręcił przecząco głową.
- Na Kresach Wschodnich? - zapytał.
- Och, same Kresy to olbrzymi teren rozciągający się aż za wschodnie granice Polski – wytłumaczyła spokojnie, rozglądając się w lewo i prawo. - To miejsce jest szczególne ze względu na swoją unikalność. To jedna z najstarszych Puszczy w całej Europie. - Wskazała ręką na otaczające ich gęstwiny. - Zarazem to moje rodzinne strony...
Jej towarzysz podróży spojrzał na nią z zaciekawieniem. Zdziwił go jednak ten chłodny ton, którym wypowiadała ostatnie zdanie.
- Ulka, czy mogę o coś zapytać? - zapytał łagodnie.
- Już zadałeś mi pytanie, ale tak, proszę. - Uśmiechnęła się łagodnie.
- Chodzi o tę sytuację w Ministerstwie i twoją reakcję...
- Pewnie moja mina nie wyglądała do najłagodniejszych, prawda? - Zaśmiała się.
- Widzę, że humor już ci dopisuje... No, tak. Ale możesz powiedzieć co złego jest w powrocie w rodzinne strony? Nie chcę być wścibski...
- Już jesteś, ale nie martw się, kiedyś ci opowiem. Na razie wystarczy ci, że powiem, że to sprawy sercowe?
Chociaż słońce świeciło już dosyć nisko nad horyzontem, w pomarańczowych promieniach zachodu widać było wyraźnie rumieńce, które wykwitły na twarzy Riversa.
- Przepraszam, nie chciałem cię urazić...
- Przestań, przecież nic się nie stało - zaprzeczyła stanowczo Black Potter. - To zrozumiałe, że moja niespodziewana reakcja wzbudziła twoje zainteresowanie. Jako auror powinnam lepiej ukrywać swoje emocje i to moja wina, ale Stańczyk kompletnie mnie tym zaskoczył...
- Nie dało się ukryć... - zaśmiał się Stew. - Znasz jakieś zaklęcie na te przeklęte komary? - Rivers właśnie plasną się dłonią w kark pozbawiając życia jednego z owadów.
- Mógłbyś spróbować z Zaklęciem Bąblogłowy, ale za chwilę będziemy na miejscu, a muszę ci powiedzieć do kogo się udajemy...
- Postaram się jakoś to wytrzymać i zamieniam się w słuch - odparł wymachując rękoma, by pozbyć się krwiożerczych owadów.
- Dobra, więc idziemy do Zygmunta Czarnieckiego, który jest chyba najstarszym z obecnie tu żyjących magów. Na pewno nie wie o tych terenach tyle co Wroński, ale udało mi się dowiedzieć, że byli bliskimi przyjaciółmi, więc może przekazać nam jakieś istotne informacje.
- Wspaniale! - krzyknął uradowany Stew. - Bez ciebie nic bym nie zdziałał...
- Daruj sobie te komplementy i na przyszłość: Nie wrzeszcz tak, do jasnej cholery! - odpowiedziała Ulka, jeszcze bardziej rozglądając się wkoło. Rivers zauważył, że wyciągnęła różdżkę, więc bez zastanowienia chwycił w dłoń swoją.
- Przepraszam, ale czy coś się stało? - zapytał półgłosem.
- Po prostu nigdy nie wiadomo co lub kto czai się za tymi drzewami. Spójrz. - Wskazała mu różdżką na potężny krzak rosnący przy drodze. Stew musiał nieźle wytężyć wzrok, by zobaczyć, na co wskazywała. Jednak po chwili dostrzegł czarny konar, który zaczął się poruszać...
- Czy to jest nieśmiałek?! - Rivers nie dowierzał swoim oczom. - Przecież on jest olbrzymi, to nie może być...
- A jednak, w tej puszczy znajduje się wiele innych stworzeń, które nieco odbiegają wyglądem od swoich odpowiedników z innych części Europy - wyjaśniła Ulka. - Chodź, postaramy się obejść go z daleka idąc pod drzewami po drugiej stronie...
Ze zdwojoną czujnością ruszyli powoli by zatoczyć półkole i zachować jak największą odległość od wyrośniętego nieśmiałka. Stewart jednocześnie spoglądał za siebie, by wypatrzeć coś w nieprzeniknionej ciemności puszczy, która czaiła się tuż za linią pierwszych drzew.
- Nie zobaczył nas - powiedziała Black Potter, gdy wrócili na ścieżkę z wyraźną ulga. - Nie wiedziałam, że ta droga jest aż tak bardzo nieuczęszczana. Ktoś powinien zając się tym nieśmiałkiem i krzakiem...
- Ciesz się, że my mamy go z głowy - odrzekł Stew. - I musimy się troszkę pospieszyć, bo zaczyna się ściemniać...
- Zauważyłam - warknęła Ulka. - Za dziesięć minut będziemy na miejscu.
W dalszej drodze nie napotkali już żadnych innych stworzeń, chociaż starali się nie rozmawiać i zachować jak największą ostrożność. Na końcu drogi musieli przedostać się przez wysoki drewniany płot, na którym widniał napis: "DROGA ZAMKNIĘTA".
- Dziwne. - Ulka zmarszczyła czoło zamyślona nad czymś. - Ta droga nigdy nie była zamknięta...

Stewart spojrzał na nią bezradnym wzrokiem i wzruszył tylko ramionami. Za przeszkodą znaleźli się na otwartej przestrzeni, a tuż przed sobą zauważyli skupisko zabudowań.
- To tam, ten szary dworek - powiedziała Black Potter.
Rivers skinął tylko głową i podążyli razem w kierunku budynków. Po paru minutach dotarli do celu i stanęli przed bramą domostwa.
- Wchodzimy? - zapytał Stew.
- Nie, to byłoby nieuprzejme... - odparła. - Zresztą, ktoś już po nas idzie.
Ujrzeli snop światła padający z wnętrza, gdy ktoś otworzył drzwi. Po chwili odłączył się od niego jasny punkcik, który powoli zbliżył się do bramy.
- Kto tam? - zapytał kobiecy głos.
- Ulka Black Potter, auror z Ministerstwa Magii i mój towarzysz.
Niska i pulchna kobieta podniosła wysoko lampę, by oświetlić twarze przybyszów. Nie mogła jednać podnieść jej na tyle wysoko, by dojrzeć twarz Stew. Jednak, gdy spojrzała na twarz Ulki, otworzyła szeroko oczy, w wyrazie niemego niedowierzania.
- Panna Potter! Cóż ta za dziwy?! Żem się nie spodziewała, że jeszcze cię zobaczę. Pamiętam cię jeszcze z czasów dzieciństwa... ale cóż to ja stoję i plotę przez bramę. Wejdźcie, wejdźcie!
Przybyszom nie trzeba było dwa razy powtarzać, wślizgnęli się na podwórko i podążyli za trajkoczącą nieustannie kobietą.
- I w dodatku się nie przedstawiłam. Jestem Maria, pracuje jako gospodyni u pana Czarnieckiego. Biedakowi niewiele już z życia pozostało. Ucieszy się z waszej wizyty...
- Bardzo nam miło - odparła speszona niecodziennym powitaniem Ulka.
- A ten przystojniak co tak milczy? Języka mu w gębie zabrakło, czy jak? - zapytała Maria zatrzymując się przed drzwiami i spoglądając na Stew podejrzliwie.
- Och, to jest pracownik Brytyjskiego Ministerstwa, Stewart Rivers - przedstawiła towarzysza Black Potter.
Stewart uśmiechnął się do niej szeroko, mając nadzieję, że to wystarczy. Niestety, Maria nienawykła do częstego widywania obcych i spojrzała na niego szerokimi oczami. Po chwili wpuściła ich do środka.

Komentarze

Angelina Johnson dnia 28.06.2014 22:46

Boże, jak dawno nie czytałam przygód Stewarta i Ulki! Masakra! Zacznę od minusów.
Dialogi. Nie wiesz kiedy zakończyć je kropką, a kiedy nie.
Powtórzenia. Są dwa albo trzy momenty powtórzeń.
No i tyle z minusów takich szkodliwych.
Na plus jest to, że akcja się rozwija. Bardzo spodobał mi się opis tego tajemniczego czarodzieja z akcentem wschodnim, idealny, choć dość stereotypowy, czarny charakter. Fajnie, że poza głównym wątkiem oczekujemy na tajemnicę Ulki (jaka sprawa miłosna?). Opis nieśmiałka też mi się podobał.
Ogólnie nie porwała mnie ta część, ale składa się na to też na pewno niewyspanie. Jest dobra, nawet bardzo dobra, ale nie wyśmienita, ŁAŁ itd. Mam nadzieję, że nie każesz nam tak długo czekać na VII część.

ulka_black_potter dnia 29.06.2014 11:06

Ja też się dopiero obudziłam, więc na razie powiem tylko tyle, że jestem szalenie ciekawa jakie o sprawy sercowe czają się w Kresach Wschodnich. Poza tym lubię woje opisy, nie są ani przesłodzone, ani zbyt drętwe. Za o plusik. Ogólnie to Ty przecież umiesz pisać, a na turniej takie byle co wysłałeś:/

Alette dnia 01.07.2014 12:26

Z ciekawości mam pytanie

słychać było jedynie wycie silnego wiatru, który wdzierał się teraz do wnętrza budynku i monotonne uderzenia gałęzi jakiegoś drzewa

Jeśli zdanie składowe "który wdzierał się do wnętrza budynku" jest wtrąceniem (a jest, prawda?), to nie powinno być po jego zakończeniu przecinka? Teoretycznie przed "i" się przecinków nie stawia, ale to "i" w sumie dotyczy tego, co słychać, a nie tego co się wdziera. Stąd też pytanie... ; )

Fajna pierwsza część tej części - wprowadzasz tajemniczą atmosferę, ja nie wiem o co chodzi. Fajnie. Tylko dla mnie trochę bezceremonialnie zmieniłeś perspektywę. Tutaj taki dramat, a nagle "w drodze powrotnej Ulka nanana". Mogłeś jakoś wprowadzić czytelnika w zmianę miejsca i bohaterów.

Ogólnie też sporo dialogów w tej części, a przynajmniej w kilku momentach przydałyby się jakieś minimalne opisy. One z zasady sprawiają więcej problemów, ale chciałaby spojrzeć na tę historię twoimi oczami - wypowiedzi bohaterów nie dają mi tej możliwości. Może coś więcej o dworku? Jak wyglądał, w jakim stylu go zbudowano...? Co go otaczało?

Poza tym jest ciekawie, chociaż ten początek podobał mi się bardziej niż koniec. Mimo to uważam, że twoja zagadka nie będzie naiwna (a raczej mam nadzieję, bo co ja tam mogę wiedzieć), nie sprawia takiego wrażenia.

Czekam na kolejną część, powodzenia : )

losiek13 dnia 01.07.2014 13:50

Dialogi. Nie wiesz kiedy zakończyć je kropką, a kiedy nie.

Tak dawno nie pisałem, że już zapomniałem jak to było ;< Całość pisałem w pociągu i nie miałem jak tego sprawdzić, a później już mi wyleciało to z głowy. Następnym razem będzie git ;>

Odnośnie przecinka, to masz rację Leciaku, powinien tam być ; )

Mogłeś jakoś wprowadzić czytelnika w zmianę miejsca i bohaterów.

Tutaj nie chciałem już zbytnio rozwlekać tego pobytu w MM i ruszyć dalej, ale faktycznie mogłem zrobić to łagodniej.

Odnośnie opisów, to racja, jest ich mało, ale zależało mi na posunięciu akcji do przodu. Obiecuję więcej opisów w kolejnej części ;d

Ulka, jeszcze się dowiesz

Barlom dnia 12.07.2014 14:01

Hmm, nie mam pojęcia, czemu mój komentarz się nie pojawił :/
No nic, napiszę go jeszcze raz

Łośku, jestem oczarowany tą częścią. Początek przepełniony akcją, którą uwielbiasz. Jedynie szkoda, że umarła ta kobieta, a nie blondyn.

Co do części właściwej, to twoje opisy wyszły cudownie. Niby nic się nie działo, ot spacerek po lesie, ale naprawdę zrelaksowałem się czytając to. Poczułem się jakbym sam był w tej puszczy. Było tam spokojnie, cicho, ale też odrobinę tajemniczo. Czułem magię.

Pisz dalej i nie pozwól nam czekać na kolejną część tak długo.

Penelope dnia 13.07.2014 13:50

No Losiu jak ładnie

Najbardziej podobał mi się opis puszczy, przez chwile poczułam się jakbym tam była, aż ciarki mnie przeszły po plecach

suuper ;]

Co do dialogów zgadzam się z poprzednikami, ale wszystko można dopracować, więc pisz częściej żeby było dobrze

Już nie mogę się doczekaj kolejnej części

Finnigan dnia 28.07.2014 20:38

Opowiadanie bardzo ciekawe, fakt, że nie czytałem poprzednich ale w wolnej chwili, zerknę na nie, jedynie w dwóch miejscach zwróciłem uwagę na drobne literówki, oraz kilka błędów interpunkcji, co również zostało dostrzeżone przez Alette. Co do wspomnianych przeoczeń, " To jedna z najstarszych Puszczy w całej Europie" - Puszcz; co do drugiego " cóż ta za dziwy" ale i tak na następny czekam z niecierpliwością.

Christina dnia 13.11.2014 13:58

Helena i Tim? Dobór bohaterów jest w twoim przypadku zawsze zaskoczeniem hahah.
Maria jest taką typową babką ze wsi. Prostolinijna i dobroduszna. Dlatego mamy takie fajne, przytulne wsie.
Domyślam się, że to Wroński leży tam gdzieś w kościele, ale nie mam zielonego pojęcia kim jest ten KTOŚ. Więc mam nadzieję, że zrobisz nam tą przyjemność i wreszcie weźmiesz klawiaturę w ręce i coś napiszesz, co?

Sam Quest dnia 07.02.2016 20:44

Wiedziałam! Ha, pierwszy raz zgadlam o kogo chodzi!

Szczególnie mi się podobała tutaj ta pierwsza część, motyw z kościołem etc. Co do drugiej godne pochwały i szczególnie ujmujace są te momenty gdzie pokazujesz magiczny świat Polski, jakies takie unikatowe wstawki. Bardzo mi się to podoba

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.