Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Następny rozdział:
2


Stewart Rivers leżał zakopany pod grubą kołdrą. Przeziębienie dopadło go w nie najlepszym momencie, nazajutrz czekało go spotkanie z przedstawicielem Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów z Polski. Brygada Uderzeniowa Ministerstwa Magii musiała w ciągu ostatniego roku interweniować aż pięć razy w sprawach wyjątkowo brutalnych przypadków morderstw czarodziejów. Jednak dopiero teraz nastąpił przełom w śledztwie, które prowadził Stew. Zupełnie przypadkowym świadkiem ostatniej zbrodni okazał się być nieświadom swojego sąsiedztwa mugol, który wyjawił przed modyfikacją pamięci iż, napastnik miał "wykrzykiwać coś niezrozumiałego z wyraźnym polskim akcentem". Dlatego spotkanie z Janem Wrońskim było dla Stewarta tak ważne.
- Kulfon! - zawołał mężczyzna. Prawie natychmiast obok łóżka swego pana pojawił się domowy skrzat. - Słucham, sir! - powiedział kłaniając się tak nisko, że dotknął swoim olbrzymim nosem podłogi. - Ile raz mam ci powtarzać, że nie musisz mi się kłaniać do podłogi. Rozkazuję ci więcej tego nie robić!
- Oczywiście, mój panie! - odparł natychmiastowo skrzat, tym razem kłaniając się w pas. Stewart westchnął tylko z rezygnacją. - Podaj mi szklankę mojego ulubionego rumu z colą, muszę się jakoś rozgrzać – Skrzat skinął głową i popędził do kuchni. Już po chwili wracał z gotowym trunkiem na tacy.
- Dziękuję, możesz odejść – z wolna podniósł się z łóżka i zgarnął szklankę, po czym wypił spory łyk. W tym momencie jego uwagę przykuł nagły błysk za oknem, po chwili usłyszał odległy grzmot. Stew znowu wbił się pod kołdrę i po kilku minutach usłyszał odgłos wyjątkowo silnej ulewy. Nie mógł zasnąć, nie pomógł nawet alkohol. Postanowił więc jeszcze raz spojrzeć w swoje notatki. Nie spodziewał się, że znajdzie tam coś nowego, w końcu widział je tyle razy. Wstał jednak z łóżka, nałożył szaty i zabrał się za wertowanie zdjęć i protokołów. Niejedną osobę ich widok przyprawiłby o obrzydzenie, podobne obrazy można było ujrzeć jedynie na rycinach czarno magicznych ksiąg - obdarte ze skóry zwłoki ofiar, pozbawione głowy, z wnętrznościami na zewnątrz. Nie ulegało wątpliwości jakim celom miały służyć. Straszliwy widok, jednak Rivers musiał być na niego przygotowany, w końcu wiązało się to z jego pracą. W Ministerstwie rozważano już kilka pomniejszych poszlak, jednak bez żadnych skutków. Nie mogli powiązać śladów z żadnymi znanymi im dotychczas przypadkami użycia czarnej magii. Właśnie dlatego Stewart miał nadzieję, że informacje od Wrońskiego okażą się na tyle przydatne, że w końcu śledztwo ruszy z miejsca.
Przeczytanie wszystkich materiałów zajęło mu grubo ponad godzinę. Kiedy skończył spojrzał na zegarek, który wskazywał, że właśnie minęła dziesiąta. Podsycił ogień w kominku wrzucając do niego kilka szczap drewna i poszedł do łazienki.
Zatrzymał się przed lustrem, by spojrzeć na swoją twarz. Wyraźnie biła z niej zapowiedź nadchodzącej choroby. Przekrwione, zapuchnięte oczy, szary odcień skóry na twarzy. Rzutowało to na jego wyglądzie. Stewart był wysokim, silnie zbudowanym brunetem. Niewątpliwie przystojnym, gdyż miał dosyć spore powodzenie u kobiet. Była to jednak tylko powierzchowna ocena, bowiem gdy dowiadywały się o pracy w Ministerstwie Magii, jakoś nagle traciły zainteresowanie jego osobą. Ostatni związek zakończył się po dwóch miesiącach, gdy jego była dziewczyna Janet - której początkowo zupełnie nie przeszkadzało zajęcie chłopaka - przypadkiem zajrzała do akt sprawy. Jej wyjątkowo szybkiemu wyjściu towarzyszyła seria wrzasków o bezmyślnym idiocie, który ma gdzieś bezpieczeństwo innych ludzi oraz naraził ją i jej bliskich na śmierć. Stew wcale nie miał do niej o to żalu, zdążył się z tym pogodzić.
Po dosyć szybkim prysznicu, wrócił do sypialni w szlafroku. Na zewnątrz szalała kolejna burza, jednak nie tak silna jak poprzednia. Stewart podszedł do okna, by zaciągnąć zasłony, ale jego uwagę przyciągnął widok dwóch zakapturzonych postaci. Musiały właśnie aportować się przed bramą, która chwilę potem im uległa. Stewart Rivers, dowódca Brygady Uderzeniowej, był na to gotowy. Ścisnął różdżkę w dłoni i popędził na parter. Przez przeszklenie drzwi frontowych ujrzał w świetle kolejnej błyskawicy sylwetki dwóch postaci. Jedna z nich załomotała w drzwi...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.