Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

- Pods³ucha³am rozmowê nauczycieli. Podobno macie zakaz spotykania siê z t¹ dziwaczk¹ - dorzuci³a w ramach wstêpu Amelia. Tego w³aœnie obawia³ siê brunet, ¿e ona wie. - Nie wsypiê was, ale musisz spe³niÌ moje ¿¹dania.
WiedziaÂła jak siĂŞ ustawiĂŚ. Cokolwiek miaÂła na myÂśli, cokolwiek przyszÂło jej do gÂłowy... Wiktor byÂł zbyt zdeterminowany, Âżeby poddaĂŚ siĂŞ bez walki. Tu chodziÂło o dobro Nataszy, ktĂłra przy nim czuÂła siĂŞ wyjÂątkowo, dla ktĂłrej byÂł zwiastunem odwilÂży uczuciowej. CaÂłe Âżycie staraÂła siĂŞ byĂŚ zdystansowanÂą, obojĂŞtnÂą, wyzerowanÂą z wszelkich gwaÂłtownych emocji, dlatego nadeszÂła odpowiednia pora na zmiany. Iwan, ktĂłry od dÂłuÂższego czasu staraÂł siĂŞ o jej wzglĂŞdy, przypominaÂł jej szmacianÂą laleczkĂŞ, taĂączÂącÂą tak, jak zagrajÂą.
- Oczekujê, ¿e przez nastêpnych kilka dni bêdziesz biega³ za mn¹ niczym zaczarowany. - Blondynka rozpoczê³a okreœlanie warunków. - Ja, dziêki wrodzonej wra¿liwoœci, przyjmê Twoje zaloty i przez jakiœ czas bêdziemy nieroz³¹czni. PóŸniej brutalnie rzucê Ciê przy wszystkich, oskar¿aj¹c o zdradê.
To, co usÂłyszeli, brzmiaÂło jak absurdalny plan niestabilnej emocjonalnie nastolatki. Najwidoczniej musiaÂła niÂą byĂŚ, skoro coÂś takiego wykreowaÂło siĂŞ w przestrzeni miĂŞdzy uszami. Fakt, miaÂła powodzenie u chÂłopcĂłw i wielu z nich gryzÂło poduszki po nocach, zachodzÂąc w gÂłowy, jak tu zdobyĂŚ serce przepiĂŞknej Amelii. Szkoda, iÂż nie dostrzegali, ile jadu sÂączy siĂŞ z tego serca.
- Zgadzam siĂŞ - bez cienia wahania odrzekÂł Krum.
- I o to chodzi! - Intrygantka osiÂągnĂŞÂła szczyt samozachwytu.
- To Âżart, prawda? - wtrÂąciÂła siĂŞ Natasza.
- O nie, kochana - odpowiedzia³a jej blondynka. - To najbli¿sza codziennoœÌ.

***

- Nie rozumiem jak mogÂłaÂś zgodziĂŚ siĂŞ na to - skwitowaÂła Iwietta, obserwujÂąc przytulajÂącÂą siĂŞ "parĂŞ", siedzÂącÂą na Âławce. OgrĂłd przed budynkiem byÂł zawsze peÂłen uczniĂłw, gdy nadchodziÂł koniec zajĂŞĂŚ,
- Ja siê zgodzi³am? - Czarnow³osa popatrzy³a z niedowierzaniem na przyjació³kê. - Ile razy mam Ci jeszcze powtórzyÌ, ¿e ten ca³y cyrk, który od czasu naszego dy¿uru w szklarni ma miejsce, to ustawiona akcja, bo ta... - dziewczyna przegryz³a doln¹ wargê - ta ma³pa, to zbyt delikatne okreœlenie, ale ta ma³pa mœci siê na mnie. Na nas! Jest zazdrosna, po prostu zazdrosna!
- Ale spokojnie...
- Jak mam byĂŚ spokojna?! - wykrzyknĂŞÂła, machajÂąc nerwowo rĂŞkami. - ZdarzyÂło CI siĂŞ coÂś takiego kiedykolwiek?!
- A có¿ to siê wydarzy³o, drogie panie? - zadudni³ g³os Rakowskiego, który stan¹³ tu¿ za nimi. - W czymœ pomóc?
- Nie, dziêkujemy, panie dyrektorze - odpowiedzia³a grzecznie Iwietta, czuj¹c, jak pytanie zadzia³a³o na Nataszê, która ciê¿ko znosi³a zaistnia³¹ sytuacjê.
- Na pewno? - MĂŞÂżczyzna naciskaÂł, przyglÂądajÂąc siĂŞ podejrzliwie dziewczynom.
- JĂłzefie! - WyratowaÂł ich z opresji pocieszny Arkady Werbena, profesor Toksykologii. StaÂł nieopodal z wiecznie surowym Severusem.
- MiÂłego dnia, dziewczĂŞta. ProszĂŞ siĂŞ juÂż nie dÂąsaĂŚ - rzuciÂł na odchodne.
- Kretyn - mruknĂŞÂła czarnowÂłosa, gdy Rakowski oddaliÂł siĂŞ wystarczajÂąco.

***

- Co siĂŞ staÂło? - spytaÂł dyrektor, podchodzÂąc do nauczycieli.
- To nie jest sprawa na, ekhm, ÂświeÂże powietrze - oznajmiÂł Snape.
Pospiesznie przenieœli siê do pokoju nauczycielskiego, który œwieci³ pustkami. Grono pedagogiczne tak¿e korzysta³o z przerwy, porz¹dkuj¹c swoje pracownie, kantorki czy przygotowuj¹c plany nastêpnych zajêÌ. Mê¿czyŸni rozsiedli siê w wygodnych fotelach. Rozmowê podj¹³ Arkady:
- Przykr¹ wiadomoœci¹ jest informacja, ¿e nie wszyscy zastosowali siê do paùskich zaleceù, dyrektorze. CzêœÌ profesorów w ogóle nie wie o paùskich planach i zdarza im siê ³¹czyÌ "grupy". Chodzi mi tu akurat o wspólny dy¿ur Nataszy i Kruma w szklarni, sprzed kilku dni. Donios³a mi o tym jedna z uczennic...
Rakowski spochmurnia³. Spodziewa³ siê, i¿ wprowadzenie dopracowanego planu w ¿ycie bêdzie nale¿a³o do najtrudniejszych zadaù, a jednoczeœnie gor¹co liczy³ na pomoc ze strony nauczycieli. Snape zrobi³ swoje. Pod jego czujnym okiem ¿aden z przyby³ych nawet nie zerkn¹³ na dziewczynê. Niestety dy¿ury nie s¹ jego dzia³k¹, czego Józef niesamowicie ¿a³owa³. Nigdy nie mia³ k³opotów w komunikacji z opiekunk¹ ogrodów, pani¹ Kwiatkowsk¹, jednak¿e musia³ coœ przeoczyÌ. Mówi³ do wszystkich, ona te¿ tam by³a. Nie s³ucha³a go? B³¹d. Przecie¿ jest jej zwierzchnikiem, pracodawc¹.
- Jest na szczĂŞÂście przebÂłysk nadziei, panie dyrektorze - dodaÂł radoÂśniejszym tonem Arkady, podkrĂŞcajÂąc cieniutki, czarny wÂąsik.
- Mianowicie?
- Owa uczennica byÂła na tyle sprytna, Âże sama zaÂłatwiÂła kwestiĂŞ niespotykania siĂŞ panny Nataszy z kolegÂą Krumem.
Olœni³o go. Obserwowa³ przyjació³ki przez kilkanaœcie dobrych minut i widzia³, co dzia³o siê za nimi: obœciskuj¹ca siê z Wiktorem uczennica Bia³ego Kruka. Zrobi³o mu siê ¿al Nataszy, aczkolwiek zdrowy rozs¹dek powtarza³ wyraŸnie - "tak ma byÌ".
- PowinniÂśmy zrobiĂŚ wszystko, aÂżeby wymieniona uczennica odciÂągaÂła osiÂłka jak najdÂłuÂżej od... - wtrÂąciÂł siĂŞ Snape.
- Tak, dok³adnie! - przytakn¹³ mu Werbena. - To dziewcz¹tko, m³ode, g³upiutkie. Zakocha siê w Krumie, nie bêdzie odstêpowa³o go na krok i nie pozwoli mu choÌby pomyœleÌ o innej.
- MyÂślicie, Âże to tak dziaÂła? - Rakowski caÂłkowicie zmieniÂł ton gÂłosu. StaÂł siĂŞ jakby szorstki, niechĂŞtnie nastawiony do planu, ktĂłrego wÂłaÂściwie sam byÂł ojcem.
- No co teÂż dyrektor wygaduje! - obruszyÂł siĂŞ Arkady. - Nie bĂŞdzie miaÂło wyjÂścia. To jedyny sposĂłb na odciÂągniĂŞcie BuÂłgara od Nataszy. Reszta siĂŞ zbytnio boi, wiĂŞc nie sprĂłbuje. Jedynie on taki, hmm, odwaÂżny.
- Taki odwaÂżny jest jeszcze Malfoy, ale to pozostawcie mi - uzupeÂłniÂł Severus.
- Widzi pan, panie dyrektorze? To wszystko jest Âłatwe, proste i przyjemne. ZaÂłatwimy problem bez brudzenia sobie rÂąk.
PojawiÂł siĂŞ niewielki, kieÂłkujÂący Âżal. I sam Rakowski nie zdawaÂł sobie sprawy w jak wielkie wyrzuty sumienia malutki Âżal zamierza siĂŞ przeistoczyĂŚ.

***

Hermiona chodzi³a w kó³ko po salonie. Skrzy¿owa³a rêce na piersi, a palce zacisnê³a mocno na przedramionach.
- Doprawdy, wstyd mi, Âże was znam!
- Ale kobieto, o co CI chodzi? Co myœmy takiego zrobili? - Ron nie móg³ poj¹Ì jej pretensji. I nie tylko on.
- Pozwalacie, by Wiktor braÂł udziaÂł w tej szopce!
- To jest jego decyzja, tak? - zwrĂłciÂł siĂŞ do niej Malfoy. - Sam skazaÂł siĂŞ na te sceny. Jak to on powiedziaÂł?
- Dla lepszego dobra - uzupe³ni³ Harry, nie mog¹c oderwaÌ wzroku od zdenerwowanej twarzy przyjació³ki. Dopiero teraz zauwa¿y³, ¿e jest urocza, gdy siê d¹sa.
- I co z tego?! - krzyczaÂła dalej. - Tacy z was koledzy?! Patrzycie spokojnie na cierpienie tego chÂłopaka! Na cierpienie Nataszy!
- A Ty skÂąd wiesz o jej cierpieniu? - spytali wszyscy, niemalÂże chĂłrem. Nie ukrywali przecieÂż zainteresowania czarnowÂłosÂą; Draco nie ukrywaÂł takÂże radoÂści z tytuÂłu utraty konkurenta w postaci Kruma.
- Jestem z niÂą w Sojuszu i rozmawiaÂłam z niÂą o tym. Takie babskie pogaduchy, co nie zmieni faktu, iÂż ona cierpi, a wy jesteÂście bezduszni.
- Granger, moÂże sama coÂś zrobisz zamiast ciÂągle marudziĂŚ? - zaproponowaÂł ironicznie Malfoy.
- ÂŻebyÂś wiedziaÂł! ZakoĂączĂŞ ten cyrk raz na zawsze i to jeszcze dzisiaj!
Niczym wystrzelona z procy, opuÂściÂła pokĂłj wspĂłlny. Nikt nie spodziewaÂł siĂŞ, Âże tak bardzo weÂźmie to sobie do serca.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?