Zmrok zapad³ tu¿ po dziewi¹tej wieczorem. Œcie¿ka prowadz¹ca na szczyt wzgórza by³a prawie niewidoczna poœród wysokich traw, o które nikt nigdy nie dba³. Najbli¿sze osiedle domów jednorodzinnych sta³o w doœÌ du¿ej odleg³oœci od miejsca, na które w³aœnie siê wspina³, wiêc ryzyko, ¿e ktoœ go dostrze¿e, by³o niewielkie. Nie spodziewa³ siê te¿ towarzystwa w niedzielny wieczór; nawet doroœli Mugole bali siê zag³êbiaÌ po ciemku w las na wzgórzu. Oprócz lêku przed dobrze znanymi im dzikimi stworzeniami, bardzo czêsto okazywa³o siê, ¿e zapominali drogi powrotnej i albo b³¹dzili po mrocznych gêstwinach, albo wydostawali siê na pastwiska otaczaj¹ce gospodarstwa po drugiej stronie miasteczka. Nie by³o to bynajmniej spowodowane ich s³ab¹ orientacj¹ w terenie. W lesie znajdowa³a siê osada zamieszkiwana przez czarodziejów wygnanych z tych terenów jeszcze przed pierwsz¹ wojn¹. To oni rzucili na swoj¹ niewielk¹ wioskê zaklêcia maj¹ce ukryÌ j¹ przed ciekawskimi spojrzeniami brutalnych Mugoli.

Poza krwawÂą historiÂą szkockiego miasteczka poÂłoÂżonego w GĂłrach KaledoĂąskich, Vincent Patterson niewiele wiedziaÂł o zwyczajach magĂłw zamieszkujÂących osadĂŞ. Nie byÂło to jednak istotne, biorÂąc pod uwagĂŞ zadanie, ktĂłre miaÂł wykonaĂŚ. O nim zresztÂą teÂż nie myÂślaÂł zbyt wiele, zajĂŞty przeklinaniem w myÂślach Âśliskiej, kamiennej ÂścieÂżki prowadzÂącej na wzgĂłrze. Na dodatek z nieba zaczynaÂł padaĂŚ deszcz. Vincent cieszyÂł siĂŞ, Âże drzewa o bujnych koronach rosÂły na tyle gĂŞsto, Âże w Âśrodku lasu bĂŞdzie juÂż kompletnie sucho. Nie mĂłgÂł sobie pozwoliĂŚ jeszcze na wywrotki w bÂłocie. Zadanie musiaÂło zostaĂŚ wykonane szybko i sprawnie. ÂŻaÂłowaÂł, Âże teleportacja jest niemoÂżliwa, bo atak z zaskoczenia prawie zawsze przynosiÂł najlepsze rezultaty. MieszkaĂący osady byli jednak wyczuleni na niespodziewane wizyty, tak wiĂŞc o to byÂł tutaj, w poÂłowie drogi do celu, zmarzniĂŞty i coraz bardziej mokry od deszczu.

DziesiêÌ minut póŸniej Patterson sta³ ju¿ na szczycie wzgórza, dysz¹c ciê¿ko. Kondycjê mia³ ca³kiem niez³¹, jak na czarodziejskie standardy, ale mozolna wspinaczka pod górê by³a najwyraŸniej ponad jego mo¿liwoœci. Wzi¹³ kilka g³êbokich oddechów, próbuj¹c uspokoiÌ zbyt szybkie bicie serca. Las naprawdê by³ gêsty i ponury. Tu¿ za lini¹ pierwszych drzew nie by³o widaÌ nic oprócz niekoùcz¹cej siê ciemnoœci. Dla pewnoœci Vincent rzuci³ jeszcze na siebie Zaklêcie Kameleona, schowa³ ró¿d¿kê w szerokim rêkawie czarnej jak smo³a szaty i wkroczy³ w mrok.

- WskaÂż mi – szepn¹³ po przebyciu kilkudziesiĂŞciu metrĂłw. Ró¿dÂżka zaczĂŞÂła obracaĂŚ siĂŞ na jego dÂłoni w ró¿nych kierunkach, aÂż wreszcie zatrzymaÂła siĂŞ wskazujÂąc pó³nocny wschĂłd. RuszyÂł wiĂŞc w tamtÂą stronĂŞ, doskonale zdajÂąc sobie sprawĂŞ, Âże jego kompas przestanie dziaÂłaĂŚ, jak tylko zbliÂży siĂŞ do osady.

Nie wiedzia³, ile czasu minê³o, kiedy tak przedziera³ siê miêdzy drzewami o konarach chudych, jak patyki. Stara³ trzymaÌ siê œcie¿ek, ale Eliksir Widocznoœci, który spo¿y³ tu¿ przed przybyciem do miasteczka, przestawa³ ju¿ dzia³aÌ. Przeszed³ jeszcze kilkadziesi¹t metrów, a¿ w koùcu dostrzeg³ blade, migaj¹ce œwiat³o dochodz¹ce zza gêstwiny krzaków jagód, rosn¹cych niczym ¿ywop³ot kilka kroków dalej. Vincent domyœli³ siê, ¿e osadnicy rozpalili ognisko. Nie by³ to dobry znak, bo to by oznacza³o, ¿e wspólnie usi¹d¹ do posi³ku. Zakl¹³ pod nosem.

Za jego plecami rozleg³ siê g³oœny trzask ³amanej ga³êzi. Zanim zd¹¿y³ wysun¹Ì ró¿d¿kê z rêkawa, w jego stronê mierzy³o z ³uku dwóch ubranych w ³achmany mê¿czyzn. Cuchnê³o od nich na kilometr.

- Czego tu szukasz?! – zagrzmiaÂł jeden z nich niskim gÂłosem.
- Och, czy to nie oczywiste? – Zza plecĂłw Vincenta wyÂłoniÂła siĂŞ kobieta. StaÂła blisko, wiĂŞc mĂłgÂł zauwaÂżyĂŚ, Âże nosi podobne ubrania, co jej kompani. W odró¿nieniu od nich byÂła jednak czysta, a na gÂłowie miaÂła bia³¹ przepaskĂŞ, ktĂłra niemal ÂświeciÂła w ciemnoÂściach. – Kolega przyszedÂł wykraœÌ nasz maÂły skarb. Nie wyglÂądasz jakbyÂś byÂł z ministerstwa, chociaÂż jesteÂś – zwrĂłciÂła siĂŞ do niego. - Nosicie szaty w jaÂśniejszym odcieniu, Âżeby nie kojarzyÂły siĂŞ ze ÂŚmiercioÂżercami.

Vincent wytrzeszczyÂł oczy. SkÂąd to wszystko wiedziaÂła?

- UmiejĂŞtnoœÌ czytania w myÂślach i dar jasnowidzenia. StÂąd wiem – odparÂła niewzruszona i obeszÂła go dookoÂła. – Zwykle zachowujemy informacje o swoich umiejĂŞtnoÂściach dla siebie, ale teraz to nie ma znaczenia. Wiesz dlaczego?
Vincent Patterson wiedziaÂł. MiesiÂąc temu skoĂączyÂł trzydzieÂści osiem lat i wÂłaÂśnie okazaÂło siĂŞ, Âże byÂły to jego ostatnie urodziny.

- PrzyszedÂłem zabraĂŚ to, co naleÂży do rzÂądu czarodziejĂłw. – Nie miaÂł pojĂŞcia, dlaczego prĂłbowaÂł jeszcze kÂłamaĂŚ. MiaÂł tylko nadziejĂŞ, Âże udaÂło mu siĂŞ opanowaĂŚ oklumencjĂŞ na wystarczajÂącym poziomie, Âżeby juÂż nic wiĂŞcej nie ujawniĂŚ tajemniczej wró¿ce.
- Do rzÂądu czarodziejĂłw, sÂłyszeliÂście to? – zakpiÂła kobieta. – To wasi ministrowie znĂłw prĂłbowali poÂłoÂżyĂŚ Âłapy na czymÂś, co do nich nie naleÂży.
- OkradliÂście Departament Tajemnic – sykn¹³ Vincent, czujÂąc, Âże ze strachu nie moÂże siĂŞ poruszaĂŚ.
Kobieta przytknĂŞÂła usta do jego ucha. PoczuÂł Âłaskotanie w szyi.
- Obydwoje wiemy, Âże to nie ministerstwo ciĂŞ przysÂłaÂło – wyszeptaÂła. – W dzieĂą prawy urzĂŞdnik, w nocy mroczny wojownik. Twoja Âżona pewnie myÂśli, Âże masz kochankĂŞ. – PrzejechaÂła ¿ó³tym, niesamowicie dÂługim paznokciem po jego policzku. – Szkoda, Âże nie zd¹¿ysz wyprowadziĂŚ jej z b³êdu. Teraz! – rzuciÂła do swoich towarzyszy i odsunĂŞÂła siĂŞ od Vincenta.

Pierwsza strza³a przeszy³a jego praw¹ nogê na wylot tu¿ nad kolanem. Druga utknê³a w œciêgnie Achillesa. Vincent upad³ na kolana wrzeszcz¹c z bólu. Wró¿ka podesz³a do jednego ze strzelców i zabra³a mu ³uk. Odesz³a kilka kroków i zatrzyma³a siê dok³adnie naprzeciwko Pattersona. Ustawi³a siê w pozycji gotowej do strza³u i naci¹gnê³a ciêciwê.

- Rodzice na pewno ostrzegali ciĂŞ, ÂżebyÂś sam nie b³¹kaÂł siĂŞ po lesie – powiedziaÂła jeszcze i puÂściÂła ciĂŞciwĂŞ.

Pocisk trafiÂł w pierÂś, dokÂładnie tam, gdzie znajdowaÂło siĂŞ serce. Oczy Vincenta rozwarÂły siĂŞ szeroko zanim martwy upadÂł na twarz. W lesie rozlegÂła siĂŞ gÂłucha cisza; ustaÂło nawet pohukiwanie sĂłw.

- Co z nim? – zapytaÂł mĂŞÂżczyzna o niskim, grubym gÂłosie.
- Zostawcie go pod ministerstwem – zakomenderowaÂła kobieta. – WczeÂśniej go umyjcie i przebierzcie w mugolskie ubranie. – PodeszÂła do ciaÂła i przeszukaÂła szatĂŞ. W koĂącu znalazÂła ró¿dÂżkĂŞ i wsadziÂła jÂą za skĂłrzany pasek. – No juÂż, zbierajcie siĂŞ. Zostawimy wam coÂś do jedzenia.