Jacka Miltona obudził ogień, który nagle zapłonął w kominku w sypialni. Nie zdążył jeszcze otworzyć oczu, ale już wiedział, czyją głowę zobaczy w płomieniach.

- Co tym razem? – zapytał z nieukrywaną irytacją w głosie. – Lovegoodowi znowu wybuchł Buchorożec i tym razem zabrał staruszka na tamten świat?
- Bardzo śmieszne – warknęła głowa Harry’ego Pottera. – Tym razem powinieneś się ucieszyć. Morderstwo. Ciało porzucono pod ministerstwem magii, tuż przy wejściu dla personelu.

Jack uniósł brwi.

- Kto zostawia trupa pod drzwiami urzędasów?
- Nie wiem – westchnął zniecierpliwiony Potter. – Ale jak się w końcu ruszysz, to może się tego dowiemy. I radzę wypić coś na wytrzeźwienie. Na miejscu na pewno zjawi się Rita Skeeter, a nie chcesz chyba czytać o sobie, jako o zapijaczonej imitacji aurora? – dodał złośliwie.

Milton przemilczał tę uwagę. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że wokół łóżka walają się puste butelki po piwie.

- Za dwadzieścia minut będę na miejscu – burknął tylko i podniósł się z łóżka.
- Za piętnaście.

Ogień w kominku zgasł i w pokoju znów zrobiło się ciemno. Tylko świecący mocno księżyc wpuszczał nieco światła przez odsłonięte okna. Jack ruszył do łazienki, która znajdowała się tuż obok sypialni i ściągnął z siebie brudną koszulkę i bokserki. Wziął szybki prysznic, a później wycierając się ręcznikiem do sucha, stanął przed lustrem i z niechęcią spojrzał na swoje odbicie. Jasnobrązowe włosy od dawna wymagały strzyżenia, podobnie zresztą jak gęsta, splątana broda. Oczy miał przekrwione od alkoholu i zmęczenia, a na czole pojawiły się paskudne wybroczyny. Jeszcze dwa lata temu miał nienaganną sylwetkę, teraz jednak pod warstwą tłuszczu ledwo można było dostrzec zarys mięśni.

Jack zaczesał mokrym grzebieniem gęste włosy i spróbował ujarzmić nieco brodę, ale tylko syknął z bólu, natrafiając na pierwszy kołtun. Mrucząc przekleństwa pod nosem poszedł nagi do pokoju i wcisnął na siebie bieliznę i czarne jeansy. Z szafy wygrzebał byle jaki t-shirt i granatową szatę. Poprawił materiał na szerokich ramionach i rozejrzał się jeszcze za różdżką oraz Eliksirem Wytrzeźwiającym. Różdżka leżała wepchnięta pod poduszkę, ale po miksturze nie było ani śladu. W drodze powrotnej będzie musiał wstąpić na Pokątną.

Wybiegł przed dom i tam teleportował się z trzaskiem. Ogromny zegar na pobliskim ratuszu wybił trzecią trzydzieści.

Miejsce zbrodni było zatłoczone. Za wyczarowanymi barierkami stali dziennikarze z notesami i piórami oraz nieliczni gapie, którzy akurat postanowili wybrać się na nocny spacer. Rita Skeeter rozmawiała właśnie z jakimś przestraszonym chłopakiem, który wyglądał, jakby dopiero skończył Hogwart. Jack zacisnął usta. Nie znosił tej baby.

- Co mamy? – zagrzmiał, machnięciem różdżki odsuwając magiczne bariery, żeby zrobić sobie przejście. Machnął ponownie i bramki zasunęły się tuż przed nosem Skeeter, która próbowała przedostać się bliżej ofiary. Uśmiechnął się złośliwe.
- Mężczyzna, koło czterdziestki. Trzy rany cięte; jedna w prawym udzie, druga w ścięgnie Achillesa, ostatnia trafiła go prosto w serce. Reszty dowiemy się, jak już będziemy mogli go stąd zabrać. – Wysoki mężczyzna w białym fartuchu z logiem św. Munga wyszytym na piersi podał mu te szczegóły, jednocześnie pisząc coś w notesie.

Jack obszedł ofiarę. Mężczyzna leżał na brzuchu, twarzą do chodnika. Miał na sobie mugolską koszulę w kratę i obcisłe, za krótkie sztruksy.

- Dziwne – mruknął Milton i zatrzymał wzrok na spodniach trupa. – Hej, ty! – zawołał do młodej dziewczyny, rozmawiającej z Harrym Potterem tuż przy wejściu do ministerstwa. – Chodź tutaj! – dodał, kiedy spojrzała w jego stronę.
- Słucham? – zapytała grzecznie, chociaż spojrzenie miała zadziorne.
- Nie słuchaj, tylko przyjrzyj się zimnemu – powiedział szorstko, wskazując na zamordowanego.

Dziewczyna skrzywiła się na słowo „zimny”, ale wykonała polecenie. Patrzyła na ofiarę przez dłuższą chwilę i kiedy Jack miał jej już powiedzieć, że jest kompletnie bezużyteczna, odezwała się.

- Przecież ten facet ma na sobie damskie spodnie – stwierdziła zdziwiona.
- No właśnie, ma. Ktoś go przebrał – burknął Milton bardziej do siebie niż do niej. – Jorkins, obracaliście go już?
- Nie, Potter zabronił go ruszać do twojego przybycia – odparł mężczyzna w białym fartuchu.

Jack zakasał rękawy szaty i kucnął obok denata. Półgłówki z Biura Aurorów nie kwapiły się do pomocy, więc sam musiał obrócić faceta na plecy. Nie lubił dotykać trupów. Patrzeć, oceniać obrażenia – to był w stanie znieść. Ale ruszanie zimnych, zwiotczałych ciał budziło w nim odrazę, której nie mógł się pozbyć nawet po dwudziestu latach pracy w zawodzie. Wziął głęboki wdech wsadził dłonie pod ramiona mężczyzny i pchnął go na drugą stronę. Wyprostował mu jeszcze nogi o dopiero teraz spojrzał na jego twarz.

- Kurwa – jęknął głośno, aż dziewczyna, którą wcześniej poprosił o pomoc, podskoczyła w miejscu. – Potter! – zawołał.

Szef Biura Aurorów szybkim krokiem podszedł do Miltona i na jego zmęczonej twarzy pojawiło się zdziwienie.

- To Patterson – rzekł Harry. – Jasna cholera. Danes – zwrócił się do dziewczyny – zabierz stąd dziennikarzy, a na pewno tę przeklętą Skeeter. Jazda!
- Ale...
- Nie wiem, jak to zrobisz. Za trzydzieści sekund tej kobiety ma tutaj nie być – warknął Potter i nachylił się nad Vincentem. – Trzeba go jak najszybciej udostępnić Jorkinsowi – powiedział do Miltona.
- W ogóle trzeba go stąd, kurwa, zabrać. – Jack podrapał się po skroni. – Skeeter zaraz narobi dymu na cały kraj. Nawet na Falklandach będą wiedzieć.

Harry pokiwał głową. Odwrócił się do Jorkinsa i kazał mu jak najszybciej zabrać Pattersona do św. Munga.

- Tylko zawińcie go w coś – rzucił jeszcze, kiedy Jorkins podniósł zwłoki na niewidzialnych noszach.
Przy barierkach rozległ się kobiecy wrzask. Jack i Potter odwrócili się w tamtą stronę w tym samym momencie. Rita Skeeter próbowała wyszarpać kawałek pergaminu z rąk Danes.
- Ty WYWŁOKO! Oddawaj! To własność „Proroka Codziennego”! – darła się dziennikarka, ciskając gromy spod rogowych okularów.
Danes, która początkowo wyglądała na nieco przestraszoną reakcją Skeeter, teraz wściekła się nie na żarty.
- Ten mężczyzna to czyjś mąż, syn i być może czyjś ojciec – warknęła, cała czerwona na twarzy. – Niech pani sobie wsadzi to samonotujące pióro w tyłek albo pisze o kradzionych kociołkach. Nie będzie pani utrudniać pracy służbom. NIE NA MOJEJ WARCIE! – krzyknęła i wyrwała Ricie pergamin, który przedarł się na pół. - Obscuro! – wyszeptała na koniec, celując różdżką w Skeeter.

Na oczach dziennikarki pojawiła się czarna opaska. Rozwścieczona utratą artykułu, teraz zaczęła miotać się w histerycznym szale.

- Pożałujecie! ZGŁOSZĘ TO! – wrzeszczała, próbując zdjąć z oczu opaskę. Kiedy zorientowała się, że nie da się jej zdjąć bez pomocy różdżki, zniknęła z głośnym trzaskiem.

Milton roześmiał się głośno, na co Potter spojrzał na niego z wyrzutem. Widać było jednak, że jest rozbawiony.

W międzyczasie Jorkins zabrał zwłoki Vincenta Pattersona do szpitala. Dziennikarze nieco zszokowani sceną z udziałem młodej aurorki i Rity Skeeter też zaczynali powoli się oddalać. Milton był pewien, że odczytali z jego miny, że gówno im powie.

- Możesz wracać do domu – zakomunikował Potter. – I tak musimy zaczekać na opinię Jorkinsa. Kazałem mu się pospieszyć, ale pewnie i tak wyrobi się dopiero na dziesiątą. Bądź wtedy w Biurze.

Jack skinął głową. Czuł się podle i potrzebował snu.

- Aha – odezwał się jeszcze Harry – Jesteś pewien, że w ogóle dasz radę pracować przy tej sprawie?
- Jasne. Minęło już sporo czasu.
Potter przyjrzał mu się czujnie, ale pokiwał głową i odszedł. Milton wiedział, że od teraz szef będzie miał go na oku.