Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Przedziera³am siê przez t³um czarodziejów, czarodziejek i ich dzieci. Cieszy³am siê, ¿e dowiedzia³am siê wiêcej o w³aœcicielu restauracji, ale plu³am sobie w brodê. Szukanie dziewczyn w tym zbiorowisku ludzi to jak szukanie jakiejkolwiek godnoœci w Malfoyu. Coraz bardziej wzbiera³o we mnie zdenerwowanie. By³am na siebie z³a. Mia³yœmy siê trzymaÌ razem! Zauwa¿y³am na kraùcu korytarza charakterystyczn¹ fikuœn¹ fryzurkê Nior. Ul¿y³o mi. Wziê³am kilka g³êbokich wdechów. Ca³e szczêœcie, ¿e uda³o mi siê je znaleŸÌ. Podesz³am bli¿ej.

Liliana i Nioryginalle Âżywo dyskutowaÂły z jednym z uzdrowicieli. Pewniejsza siebie ruszyÂłam w ich stronĂŞ. WyglÂądaÂł na skrajnie przemĂŞczonego. Nie dziwiÂłam mu siĂŞ, pewnie pracowaÂł o wiele za dÂługo, niÂż powinien. GestykulowaÂł tak ÂżywioÂłowo, Âże miaÂłam wraÂżenie, Âże kogoÂś przez przypadek uderzy. Mimo zmĂŞczenia sprawnie wymachiwaÂł swoimi Âżylastymi koĂączynami. Jego siwizna podpowiadaÂła mi, Âże wiele juÂż przeÂżyÂł.

- A co niby jest waÂżniejsze od pani zdrowia? - zdziwiÂł siĂŞ uzdrowiciel. PodrapaÂł siĂŞ po brodzie. Jego jasnoszare oczy z zaciekawieniem przyglÂądaÂły siĂŞ mojej przyjació³ce. RzeczywiÂście wyró¿niaÂła siĂŞ w tÂłumie: nie tylko jej fryzura sprawiaÂła, Âże Âłatwo jÂą moÂżna byÂło zauwaÂżyĂŚ. UbiĂłr rĂłwnieÂż podkreÂślaÂł jej szaleĂąstwo: za dÂługa koszulka o neonowym kolorze, bojĂłwki w pasy i wszystko to zwieĂączone ciĂŞÂżkimi butami i podpiĂŞtymi do paska ÂłaĂącuchami. Od razu rozmĂłwcy przeczuwali, Âże wygranie z niÂą dyskusji moÂże byĂŚ trudne. – Nalegam, by zostaÂła pani na kilka dni u nas. Zrastanie siĂŞ koÂści jest doœÌ uci¹¿liwe i bolesne. Poza tym bĂŞdziemy mogli przygotowywaĂŚ pani eliksir na bie¿¹co, co powinno wspomĂłc leczenie i przez to je skrĂłciĂŚ…

- Gdybym miaÂła czas, to zapewne bym zostaÂła. Jednak jak pan juÂż wie, czasu nie posiadam – odpowiedziaÂła powoli, dobitnie Nior, ktĂłra nie kryÂła swojego poirytowania. OparÂła obie rĂŞce na biodrach i lekko wydĂŞÂła wargi. Lijka niespokojnie delikatnie ruszaÂła gÂłowÂą. WidaĂŚ byÂło, Âże haÂłas i to, ile ludzi byÂło wokó³ niej, przytÂłaczaÂło jÂą. Pierwszy raz odkÂąd oÂślepÂła znajdowaÂła siĂŞ wÂśrĂłd tÂłumu. MartwiÂłam siĂŞ o niÂą. ZbliÂżyÂłam siĂŞ, dotknĂŞÂłam lekko jej ramiĂŞ i zÂłapaÂłam za dÂłoĂą. ChociaÂż tyle mogÂłam dla niej zrobiĂŚ. WierzyÂłam, Âże odegramy siĂŞ na tych, ktĂłrzy zabrali jej piĂŞkne oczy. – Niech mi pan da zapas eliksiru czy co tam mi tĂŞ rĂŞkĂŞ uleczy i wypuÂści. Nie mogĂŞ tu zostaĂŚ!

- Jest pani niesamowicie uparta – westchn¹³ uzdrowiciel i machn¹³ rĂŞkÂą. Kilka zmarszczek wyraÂźnie zarysowaÂło siĂŞ na jego czole. WyglÂądaÂło na to, Âże w koĂącu siĂŞ ugnie. – WidzĂŞ, Âże nie uda mi siĂŞ pani przekonaĂŚ. Mam jedynie nadziejĂŞ, Âże nie bĂŞdzie musiaÂła tu pani wracaĂŚ w duÂżo gorszym stanie. Wtedy nie wypuszczĂŞ pani tak Âłatwo, jak dzisiaj. Zaraz pani przyniosĂŞ co trzeba, proszĂŞ poczekaĂŚ przy tamtej sali.

Wskaza³ drzwi za nami. Kiwn¹³ g³ow¹ w moj¹ stronê i odszed³ lekko przygarbiony pomrukuj¹c coœ o niecierpliwej m³odzie¿y.

W koùcu uda³o nam siê przedrzeÌ do wyjœcia ze szpitala. Nior otrzyma³a kilka fiolek, które w³o¿y³a niechlujnie do plecaka. Gdy wychodzi³yœmy, uzdrowiciel po¿egna³ nas marudzeniem. Lekko uœmiechnê³am siê pod nosem. Myœla³yœmy, ¿e jesteœmy bezpieczne. Oj, jak bardzo siê pomyli³yœmy! Zobaczy³am menela, którego Defons potraktowa³a z liœcia jeszcze tego samego dnia. Facet rozmawia³ z trzema m³odymi mê¿czyznami. Rozpozna³yœmy ich bardzo szybko. Natychmiastowo poczu³am ucisk w ¿o³¹dku. Mia³am wra¿enie, ¿e zaraz po¿egnam siê z wnêtrznoœciami. Zawróci³o mi siê w g³owie, lekko mnie zemdli³o. Zaatakowali nas w restauracji. Na moje nieszczêœcie jeden z nich to ten, który tak bardzo przypomina³ mi Cedrica! Nior zatrzyma³a Lijkê i od razu szeptem wyjaœni³a, dlaczego zrobi³yœmy nag³y postój. Pomimo otaczaj¹cego nas ha³asu wydawa³o mi siê, ¿e wokó³ panowa³a pustka. Skupi³am wzrok na tamtych trzech facetach. Czy ju¿ nas zauwa¿yli? Lijka mocno œcisnê³a moj¹ d³où. Odwzajemni³am gest. Czu³am, jak po plecach sp³ywa³ mi ciurkiem zimny pot. Gor¹czkowo poszukiwa³am wyjœcia z sytuacji. Zamar³yœmy we trójkê w miejscu. Przechodniom nie bardzo siê to podoba³o. Ich niezadowolenie dociera³o do mnie jakby z oddali. Zrobi³am niepewny krok w ty³. Tak jak wczeœniej mia³am rozkminê, czy zosta³yœmy przez nich zauwa¿one, tak w tamtej chwili rozwia³am wszystkie moje w¹tpliwoœci. Menel wskaza³ nas swoim umazanym b³otem paluchem z szyderczym uœmieszkiem. Gard³o potwornie mnie pali³o. Mê¿czyŸni skinêli mu g³owami, w³o¿yli do ³apy gotówkê i ruszyli w naszym kierunku.

To, co siĂŞ wtedy dziaÂło, pamiĂŞtam jak przez mg³ê. Dr¿¹cÂą rĂŞkÂą wyjĂŞÂłam ró¿dÂżkĂŞ z kieszeni. Dla pewnoÂści, Âże nie wypadnie mi z dÂłoni, kurczowÂą jÂą ÂścisnĂŞÂłam. MiaÂłam wraÂżenie, Âże serce zaraz wyskoczy mi z piersi i zacznie taĂączyĂŚ bongo pod stopami. Adrenalina wtÂłaczana w moje ÂżyÂły gotowaÂła krew aÂż do wrzenia. MusiaÂłam jak najszybciej zareagowaĂŚ. MachnĂŞÂłam ró¿dÂżkÂą jednym, zdecydowanym ruchem. WymĂłwiÂłam pierwsze zaklĂŞcie, jakie przyszÂło mi wtedy do gÂłowy. Z mojej ró¿dÂżki wyleciaÂła czerwona struga. ZamarÂłam. TrafiÂłam w… kloszarda. Nie zd¹¿yÂłam nawet mrugn¹Ì, a juÂż w mojÂą stronĂŞ leciaÂły zaklĂŞcia. Mugole wokoÂło byli rĂłwnie przeraÂżeni, co ja. KÂątem oka zarejestrowaÂłam jak rozpierzchli siĂŞ po caÂłym chodniku. NiektĂłrzy wybiegali nawet na ulicĂŞ. SÂłyszaÂłam krzyki, zawoÂłania, rzucane w naszym kierunku przekleĂąstwa. Nie mogÂłam siĂŞ nimi przejmowaĂŚ – teraz albo przeÂżyjĂŞ, albo nie. I tak nie bĂŞdĂŞ miaÂła z tego Âżadnych konsekwencji. Wojna to wojna. Tu moralnoœÌ i zasady przestawaÂły mieĂŚ jakiekolwiek znaczenie. ZagryzÂłam wargĂŞ tak mocno, Âże poczuÂłam metaliczny posmak wÂłasnej krwi.

Ulica przemienia³a siê w arenê. Kostki w d³oni trzymaj¹cej ró¿d¿kê zbiela³y. By³am jak gladiator. Gladiator skazany na po¿arcie przez wœciek³e lwy! Rozgor¹czkowana rzuca³am na œlepo zaklêcia. Bieg³am przed siebie, potykaj¹c siê o w³asne nogi. Co jakiœ czas z przera¿eniem odwraca³am g³owê. Liliana krzycza³a piskliwie. Zeœwirowa³a! Dopiero co wysz³yœmy z œw. Munga, na litoœÌ Merlina! Nagle Nior zamiast uciekaÌ, odwróci³a siê prosto w stronê œmiercio¿erców. Nie zd¹¿y³am zareagowaÌ. Z moich ust wyrwa³ siê krzyk. Defons rzuci³a siê na nich biegiem. Zwinnie omija³a wszelkie zaklêcia celowane prosto w ni¹.

ZrozumiaÂłam jej plan. Chyba. Mocno pociÂągnĂŞÂłam LilianĂŞ za rĂŞkĂŞ. ZasyczaÂła. MusiaÂłam zwrĂłciĂŚ na sobie jej uwagĂŞ. PowiedziaÂłam tak, by mnie usÂłyszaÂła: atacadoi! KiwnĂŞÂła gÂłowÂą. WyglÂądaÂło na to, Âże rĂłwnieÂż pojĂŞÂła. Nagle rozlegÂł siĂŞ charakterystyczny dÂźwiĂŞk teleportacji. Ledwo powstrzymaÂłam odruch wymiotny nagÂłym przemieszczeniem siĂŞ. WydawaÂło mi siĂŞ, Âże przez sekundĂŞ sÂłyszaÂłam chichot Nior…

Z Lilian¹ znalaz³yœmy siê tu¿ za plecami naszych przeœladowców. Podnios³yœmy w tym samym czasie ró¿d¿ki. Œmiech Nior gotowej do akcji wype³ni³ ca³¹ przestrzeù. Ob³¹kana osoba wydosta³a siê w koùcu na ¿er. Czy to moja przyjació³ka, a mo¿e Bellatrix? Defons mocno odbi³a siê obiema nogami od pod³o¿a. Wzbi³a siê wysoko. Œmiercio¿ercy rozgl¹dali siê niepewnie. Dezorientacjê wykorzysta³a Nior, która obdarowa³a ich celnie wymierzonymi expelliarmusami. Nasza kolej!

- Briachiabindo! – krzyknĂŞÂłam razem z LilianÂą. Nior otrzepaÂła siĂŞ. ÂŚmiercioÂżercy miotali siĂŞ. Nie mogli wydostaĂŚ siĂŞ z niewidzialnych wiĂŞzĂłw. Defons caÂłkowicie pewna wygranej luÂźnym krokiem podeszÂła, podniosÂła ich ró¿dÂżki i zÂłamaÂła je na ich oczach. WestchnĂŞÂłam. WyglÂądaÂło na to, Âże jakimÂś cudem nasza taktyka w praktyce byÂła caÂłkiem skuteczna. WczeÂśniej nie miaÂłyÂśmy okazji na jej sprawdzenie. Doskonale, Âże udaÂło nam siĂŞ jÂą teraz przetestowaĂŚ. ByÂłyÂśmy wzglĂŞdnie bezpieczne, ale Âżadna z nas nie do koĂąca wiedziaÂła, co powinnyÂśmy z nimi zrobiĂŚ. W Ministerstwie panowaÂł chaos, do Hogwartu teÂż raczej nie miaÂłyÂśmy wstĂŞpu, a same nie zaniesiemy ich do Azkabanu.

- Dlaczego aÂż tak siĂŞ na nas uwziĂŞliÂście? – zapytaÂłam ostro. Krew nie ostygaÂła. Strach i chĂŞĂŚ przeÂżycia ustÂąpiÂły miejsca wÂściekÂłoÂści. MiaÂłam ochotĂŞ zdzieliĂŚ kaÂżdego z nich osobno seriÂą bolesnych ciosĂłw. Dziewczyny stanĂŞÂły obok mnie. ObdarowaÂłam je wzrokiem, ktĂłry mĂłgÂłby zabiĂŚ. CofnĂŞÂły siĂŞ. Dobrze mnie znaÂły, wiedziaÂły, Âże lepiej odsun¹Ì siĂŞ ode mnie, gdy wpadaÂłam w szaÂł. Ponownie zwrĂłciÂłam siĂŞ w stronĂŞ pokonanych. BawiÂło mnie, jak potulnymi owieczkami siĂŞ stali. Niedawno tak silni, a w tamtej chwili obawiali siĂŞ jednej, zdenerwowanej nastolatki. – Jak ÂżaÂłosnym trzeba byĂŚ, by atakowaĂŚ niewinne osoby? Czy Voldemort wam zleciÂł zabicie nas, czy sami wpadliÂście na tak Âświetny pomysÂł? Czy wasz jaÂśnie wielki pan nie pozbĂŞdzie siĂŞ was po tym, jak dowie siĂŞ, jak cudownie trwonicie czas? Dlaczego akurat to nas Âśledzicie, nas chcecie zamordowaĂŚ?

- Przez twojÂą rodzinĂŞ siedzieliÂśmy w Azkabanie! – rzuciÂł jeden z nich.

ZamurowaÂło mnie. Wszystkie wspomnienia wrĂłciÂły. UderzyÂły mnie niczym kowadÂło spadajÂące z siĂłdmego piĂŞtra. PoczuÂłam bardzo nieprzyjemny ucisk w Âżo³¹dku. To oni napadli mojÂą rodzinĂŞ, to oni skrzywdzili moich rodzicĂłw, to oni zamordowali Benjamina! MĂłj braciszku, mĂłj kochany! Przed oczami migaÂły mi dawne wydarzenia niczym klisze. PoczuÂłam nieprzyjemny smak wymiocin. PrzypomniaÂła mi siĂŞ tamta noc, gdy zostaliÂśmy napadniĂŞci. Krzyk mamy wybrzmiaÂł mi w uszach. MiaÂłam wraÂżenie, Âże uszkodzi mi bĂŞbenki. ZÂłapaÂłam siĂŞ za gÂłowĂŞ. Serce wypeÂłniÂł mrok, zÂżeraÂł ca³¹ mnie. Jedyne, o czym wtedy marzyÂłam, to poczuĂŚ sÂłodki smak zemsty. ChciaÂłam odwetu za krzywdy: za ÂśmierĂŚ mojego ukochanego brata, za zranienie rodzicĂłw, za oÂślepienie Liliany. WkradÂła siĂŞ we mnie pustka. Nigdy wczeÂśniej jej nie doÂświadczyÂłam. WydawaÂła mi siĂŞ wtedy przyjemnie cierpka. W koĂącu mogĂŞ odwdziĂŞczyĂŚ siĂŞ za wszystko, co mnie zraniÂło. – MyÂślisz, Âże bycie ssanym codziennie przez dementorĂłw jest wspaniaÂłe? Przez twojÂą rodzinĂŞ nie czuÂłem szczĂŞÂścia przez przeszÂło siedem lat! Co ty, maÂła gĂłwniaro, moÂżesz o tym wiedzieĂŚ?

- ZabraÂłeÂś mi Bena! – wrzasnĂŞÂłam i nie myÂślÂąc wycelowaÂłam ró¿dÂżkĂŞ pomiĂŞdzy jego oczy. – NĂŞdzny robaku! Za morderstwo nie naleÂży ci siĂŞ szczĂŞÂście!

- Tanya, wiem, Âże jesteÂś wÂściekÂła, ale jeÂśli to zrobisz, bĂŞdziesz taka sama jak oni. – UsÂłyszaÂłam szept. Nior, juÂż za póŸno. Poddanie siĂŞ byÂłoby teraz gÂłupotÂą! MiaÂłam szanse ich pomÂściĂŚ, nie mogÂłam tego zaprzepaÂściĂŚ. – Crucio!

Patrzy³am, jak najstarszy z mê¿czyzn upada na kolana. Napawa³am siê tym widokiem. Zwija³ siê z bólu, widocznie cierpia³. Jego twarz wykrzywia³a siê pod wp³ywem mêczarni, jakie wywo³a³o trafione go zaklêcie niewybaczalne. To by³ mój pierwszy raz, gdy je zastosowa³am. Jak czarne mia³am serce? Jak zranione, skoro potrafi³am zadawaÌ w³asn¹ wol¹ katusze drugiemu cz³owiekowi? Ludzie woko³o przygl¹dali siê odgrywanej przez nas scenie. Czu³am ich przera¿enie. WiêkszoœÌ z nich pierwszy raz widzia³o magiê. Magiê tak przera¿aj¹c¹, mroczn¹, napisan¹ przez samego diab³a. Ktoœ z³apa³ mnie w pasie i przyci¹gn¹³ do siebie. Opuœci³am rêkê, tym samym uwalniaj¹c cz³owieka z cierpienia. Przera¿ony skuli³ siê i ³ka³ cicho. Pozosta³a dwójka patrzy³a na mnie wylêkniona. Widzia³am strach w ich oczach. Zemdli³o mnie. By³am tak wyczerpana, ¿e nawet nie opiera³am siê przyjació³ce. ¯o³¹dek nie wytrzyma³ opresji. Zwymiotowa³am. W ustach pozosta³ przykry smak. Nogi postanowi³y odmówiÌ mi pos³uszeùstwa, zamieniaj¹c siê w watê. Upad³am na kolana, brudz¹c spodnie wymiocinami. Zakrêci³o mi siê w g³owie. Potem ju¿ opatuli³a mnie ciemnoœÌ. Pierwszy raz przyjemna, dodaj¹ca otuchy. Czy od teraz i ona bêdzie moj¹ przyjació³k¹?

ObudziÂłam siĂŞ z potwornym bĂłlem gÂłowy. Skronie pulsowaÂły przypominajÂąc niedawne wydarzenia. Nie otwieraÂłam jeszcze oczu. StaraÂłam siĂŞ najpierw rozeznaĂŚ, gdzie byÂłam. WokoÂło panowaÂła wzglĂŞdna cisza. Jedyne, co docieraÂło do moich uszu to szepty z oddali. PrĂłbowaÂłam wyrĂłwnaĂŚ oddech, zrozumieĂŚ co miaÂło przed chwilÂą miejsce. NaprawdĂŞ to zrobiÂłam, ja zadawaÂłam bĂłl! UsÂłyszaÂłam zbliÂżajÂącÂą siĂŞ osobĂŞ. StawiaÂła kroki cicho, jakby nie chciaÂła mnie obudziĂŚ. Lekko otworzyÂłam oczy. Nade mnÂą staÂła Nioryginalle z nietĂŞgÂą minÂą. WidzÂąc, Âże mĂłj oddech wrĂłciÂł do normy, uklĂŞknĂŞÂła przy mnie i dotknĂŞÂła delikatnie czoÂło.

- Dobrze, Âże wrĂłciÂłaÂś do Âżywych – rzuciÂła z troskÂą. Nie wyglÂądaÂła na szczĂŞÂśliwÂą. Czy to ja tak jÂą skrzywdziÂłam? – JeÂśli poczujesz siĂŞ lepiej, to powiedz, pomogĂŞ ci wstaĂŚ. Musimy siĂŞ stÂąd jak najszybciej wynieœÌ. JeÂśli inni ÂśmiercioÂżercy nas namierzÂą, to uwierz, nie bĂŞdzie za fajnie.

- Co siĂŞ staÂło po tym, jak upadÂłam? – zapytaÂłam z trudem wydobywajÂąc z siebie dÂźwiĂŞk. – Czy ktĂłraÂś z was zostaÂła skrzywdzona? DorwĂŞ drani!

- Obie Âżyjemy – odpowiedziaÂła chÂłodno. Nie pamiĂŞtam, Âżeby kiedykolwiek uÂżyÂła do mnie tak lodowatego tonu. ZmroziÂło mnie. PoczuÂłam wstrĂŞt do samej siebie. CaÂłe Âżycie unikaÂłam bycia gnidÂą dla innych. Tymczasem rzucajÂąc zaklĂŞcie niewybaczalne z tak dobrym skutkiem zostaÂłam jednÂą z nich. StaÂłam siĂŞ potworem. Ucisk w Âżo³¹dku, bĂłl gÂłowy byÂły niczym do cierpienia mojego serca. Naiwna, dzieciĂŞca duszyczka, ktĂłrÂą w sobie nosiÂłam, ÂłkaÂła. Jej rzewne Âłzy sprawiaÂły, Âże nie umiaÂłam oprzeĂŚ siĂŞ wkradajÂącej siĂŞ po cichu goryczy. Za Nior pojawiÂł siĂŞ mÂłody mĂŞÂżczyzna. SpojrzaÂłam na niego. Cedric! Nie, to tylko jeden ze ÂśmiercioÂżercĂłw. Mimowolnie rzuciÂłam krzywe spojrzenie w jego stronĂŞ. Co on tu robiÂł?

- Tanya, dobrze widzieĂŚ, Âże juÂż siĂŞ obudziÂłaÂś. – PodszedÂł do mnie. ZmarszczyÂłam brwi. NajwyraÂźniej udaÂło mi siĂŞ pokazaĂŚ mu wystarczajÂąco mocnÂą pogardĂŞ, bo zawahaÂł siĂŞ. PotrzÂąsn¹³ gÂłowÂą i pomimo mojej niechĂŞci usiadÂł blisko mnie. – Wiem, Âże masz prawo mnie nie chcieĂŚ widzieĂŚ. Pomimo to chciaÂłbym ci siĂŞ wytÂłumaczyĂŚ. Jak sama zauwaÂżyÂłaÂś, Âłatwo jest daĂŚ siĂŞ owÂładn¹Ì chĂŞci zemsty. UÂświadomiÂłaÂś mi, Âże od lat idĂŞ nie tÂą drogÂą ÂżyciowÂą, co powinienem. Bo wiesz, ja… miaÂłem doœÌ bycia tym drugim. Zawsze rodzice porĂłwnywali mnie do Cedrica, mojego kuzyna. Zawsze on robiÂł coÂś lepiej, sprawniej, miaÂł wiĂŞcej umiejĂŞtnoÂści, no a do tego byÂł piekielnie przystojny i kaÂżda laska chciaÂła byĂŚ jego dziewczynÂą. ZazdroÂściÂłem mu, a z biegiem lat nienawidziÂłem coraz bardziej. Przy³¹czyÂłem siĂŞ do tej bandy potworĂłw, bo nie umiaÂłem poradziĂŚ sobie z tymi wszystkimi zÂłymi emocjami, ktĂłre zjadaÂły mnie raz po raz. Dopiero spotkanie siĂŞ z tobÂą twarzÂą w twarz uÂświadomiÂło mi, Âże pomimo wrogoÂści Ced byÂł zawsze skÂłonny mi podaĂŚ pomocnÂą dÂłoĂą. PrzypomniaÂłaÂś mi, Âże utrata go zabolaÂła mnie bardziej niÂż bycie porĂłwnywanym do tak fajnego czÂłowieka. ChciaÂłbym jakoÂś… jakoÂś odkupiĂŚ winy pomagajÂąc wam. ProszĂŞ, pozwĂłl mi na to, proszĂŞ! – PatrzyÂłam na niego. ZamurowaÂło mnie. Nawet nie zauwaÂżyÂłam, kiedy po moich policzkach zaczĂŞÂły spÂływaĂŚ rzewne Âłzy. Nie umiaÂłam wzi¹Ì siĂŞ w garœÌ.

- Dobrze. BÂądÂź z nami – wydusiÂłam z siebie. – MoÂże w ten sposĂłb i ja odkupiĂŞ swoje winy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?