Chyba pierwszy raz czas mnie przerazi³ - jedna minuta ci¹gnê³a siê niemi³osiernie. A przecie¿ nie tak dawno nie mog³am siê nadziwiÌ, ¿e tak szybko wskazówki przesuwaj¹ siê po tarczy zegara. Za chwileczkê mia³o okazaÌ siê, czy faktycznie Lijka jest ca³a i zdrowa. Nagle drzwi otworzy³y siê, a zza nich wyszed³ tata Patryka, Patryk i Nior. Na samym koùcu pojawi³a siê w nich Liliana, która z pozoru wygl¹da³a jak zwykle, jednak jej mina podpowiada³a mi, ¿e tak na prawdê szczêœliwa i zdrowa nie jest. Coœ musia³o siê staÌ! Co jej te wstrêtne dupki zrobi³y?! Spojrza³am jej g³êboko w oczy. Uwielbia³am je, zawsze mówi³y mi dok³adnie o czym myœli oraz co czuje, a na dodatek mia³y taki ³adny, zielony kolor.

Nagle zrozumiaÂłam, co jest w niej nie tak. Dlaczego miaÂła smĂŞtny wzrok i kÂąciki ust skierowane ku doÂłowi? Ona... niemoÂżliwe! PostanowiÂłam, Âże znajdĂŞ i zabijĂŞ drani! To na pewno przez nich jej oczy staÂły siĂŞ takie puste!
- Lijka! Ty ¿yjesz! - Nie mog³am siê powstrzymaÌ. Ju¿ mia³am odruch wstania, ale ból mnie powstrzyma³. Têpo wbi³am wzrok w przyjació³kê.
- Nie powiem, ¿e dobrze ciê widzieÌ, bo niestety ta przyjemnoœÌ zosta³a mi odebrana. Jednak wspaniale jest ciê us³yszeÌ - powiedzia³a spokojnie, po czym uœmiechnê³a siê nieznacznie. Teraz by³am pewna na sto procent. Znowu poczu³am siê, jakby mi ktoœ wnêtrznoœci wykrêca³. Nagle zrobi³o mi siê niedobrze. Jak oni jej to zrobili? Wyd³ubali? W³o¿yli jej ró¿d¿kê w oko?
- Lijeczko kochana, co siê sta³o? To znaczy, jak oni ci to zrobili!? - Chcia³am siê dowiedzieÌ. Mój olbrzymi ból g³owy by³ niczym w porównaniu ze strat¹ wzroku. Bo on przeminie, a oczy ju¿ nigdy zdrowe nie bêd¹... Sama dopiero teraz zauwa¿y³am, ¿e przez tyle lat ¿y³am podobnie. Ile¿ to razy uskar¿a³am siê, ¿e z jednym okiem nic zobaczyÌ siê nie da, ci¹gle tylko marudzi³am, ¿e wola³abym nie mieÌ ich obu ni¿ mêczyÌ siê w obecnym stanie. Teraz jednak uœwiadomi³am sobie, ¿e noszê tak mocne okulary, by uratowaÌ wzrok chocia¿ na tyle, ile jest to mo¿liwe. ¯ycie wcale nie jest gorsze z tego powodu, bo przecie¿ ile¿ to razy z³apa³am znicz, bo widzia³am go nawet z bardzo daleka? Co teraz musi czuÌ Liliana, która straci³a wzrok zupe³nie? Na pewno jest jej bardzo trudno! Czy aby na pewno z powodu tego, ¿e nie ma oczu, inne zmys³y siê jej wyostrz¹? No i co mia³yœmy teraz zrobiÌ? Myœli wci¹¿ nie dawa³y mi spokoju.
- Och, Tanya, to proste. - Lijka powoli sz³a w moj¹ stronê, po czym, gdy tylko wyczu³a rêk¹ ³ó¿ko, usiad³a na nim i ci¹gnê³a dalej. - Bo widzisz, nie przewidzia³am, ¿e któryœ z nich bêdzie znaÌ zaklêcie oœlepiaj¹ce. Jest ono bardzo trudne, a myœla³am, ¿e s¹ takimi g³upkami, ¿e zwyk³ego Lumos nie potrafi¹! - Tu g³owê skierowa³a w dó³. Smutek powoli z¿era³ mnie od œrodka, tak samo jak uczucie, ¿e to ja jestem temu wszystkiemu winna.
- Nie ty jedna... - Szybko wtrÂąciÂłam. W gÂłowie nadal miaÂłam obraz niby-Cedrika. Czy to wytwĂłr mojej wyobraÂźni, czy on naprawdĂŞ tak wyglÂądaÂł?
- Ten najwiêkszy z³apa³ mnie i by³ tak silny, ¿e podniós³ moje cia³o nad ziemiê, ³adnych kilkanaœcie centymetrów, po czym drugi, ten, co zosta³, wykorzysta³ to. Wielkolud trzyma³ mi si³¹ g³owê prosto, a tamten ugodzi³ we mnie zaklêciem oœlepiaj¹cym. Nic w prawdzie nie bola³o, jednak sama œwiadomoœÌ tego, ¿e ju¿ nigdy nie zobaczê kolorów, zwierz¹t, roœlin...
- Wiem, co czujesz! - powiedzia³am szeptem. Nasta³a niezrêczna, d³uga cisza. Ka¿dy pogr¹¿y³ siê w swoich myœlach. Zastanawia³am siê, czy da siê znaleŸÌ coœ, co by jej pomog³o... a mo¿e ju¿ nic nie da siê zrobiÌ?
Z osÂłupienia wyrwaÂła mnie, jak mogÂłam siĂŞ spodziewaĂŚ, Nior, ktĂłra tupnĂŞÂła nogÂą.
- A mnie nie zapytasz, co mi zrobili? - SpojrzaÂła na mnie oskarÂżycielskim wzrokiem. Faktycznie, przebudziÂłam siĂŞ i w Âżaden sposĂłb nie ukazaÂłam zainteresowania Nior. PostanowiÂłam szybko jej to wyjaÂśniĂŚ. Jeszcze tego brakowaÂło, aby siĂŞ obraziÂła i przestaÂła odzywaĂŚ. - A gdyby mnie zabili, zranili? To nie fair, Âże interesujesz siĂŞ tylko LijkÂą!
- Nior, wybacz! WzglĂŞdnie ustaliÂłam, Âże Âżyjesz, bo usÂłyszaÂłam jak rozmawiasz z tatÂą Patryka, gdy siĂŞ przebudziÂłam. Jednak teraz wal ÂśmiaÂło! Czy boli ciĂŞ coÂś poza dumÂą? - wystrzeliÂłam. MiaÂłam nadziejĂŞ, Âże nie odpowie "tak", bo nie zniosÂłabym bĂłlu, jaki by mi te sÂłowa zadaÂły, jednak przygotowywaÂłam siĂŞ psychicznie wÂłaÂśnie na tĂŞ odpowiedÂź, gdyÂż byÂła bardzo prawdopodobna.
- Oprócz kilku beznadziejnych siniaków i ogólnie z³ego samopoczucia, nic mi nie jest - odpar³a nadal z nutk¹ obra¿enia i za¿enowania, bym wiedzia³a, ¿e poczu³a siê ura¿ona. Nie dziwiê jej siê, te¿ miota³yby mn¹ takie uczucia, gdyby któraœ z nich tak post¹pi³a. Jeszcze raz j¹ przeprosi³am. Siedzia³yœmy na swoich miejscach w ciszy przez kolejne dobre pó³ godziny. Ka¿dy szuka³ odpowiedzi na pytania, które nie dawa³y mu spokoju.

Rozejrza³am siê po pokoju do którego siê przenieœliœmy. Ten równie¿ by³ jasny. Takie by³y meble, pod³oga i œciany. Patryk nazywa³ to miejsce "Pomaraùczow¹ Krain¹ Zachcianek", mo¿e dlatego, ¿e gdzieniegdzie znajdowa³y siê pomaraùczowe dodatki, na przyk³ad zas³ony i miêkki dywan pod naszymi stopami. Na jednej ze œcian wisia³ przepiêkny zegar w kszta³cie pomaraùczki. Cichutko da³ znak, ¿e nadesz³a równo osiemnasta. Na œrodku sta³ wielki stó³, a wokó³ niego poustawiane krzes³a zrobione z sosny, w stylu wiejskim. Siedzieliœmy na nich. Nad naszymi g³owami wisia³ bardzo ³adny ¿yrandol. Przede mn¹ znajdowa³o siê okno, które ukazywa³o œliczny i zapadaj¹cy w pamiêÌ krajobraz. Pamiêtam, ¿e wtedy by³ niemal¿e czerwony zachód s³oùca. Przypomnia³o mi siê moje dzieciùstwo. Ja, mama, tata i nie ¿yj¹cy od lat Beniamin. Uwielbialiœmy siedzieÌ w swojej skromnej jadalni i patrzeÌ jak za horyzontem chowa siê s³oùce. Tak spêdzaliœmy razem jedyn¹ woln¹ chwilê, jak¹ mogli ofiarowaÌ nam rodzice. Têskni³am za tamtymi chwilami. Z ponownego zamyœlenia wyrwa³ mnie tata Szarca.
- No wiêc, musimy wiedzieÌ, co za misjê da³a wam McGonagall. - Wsta³ i opar³ siê obiema rêkoma o stó³. Mia³am wra¿enie, ¿e przed nim ¿aden szczegó³ nie móg³ siê skryÌ. W tym bardzo przypomina³ mi Dumbledore'a. Iœcie prze¿ywa³am jego œmierÌ. Do dzisiaj nie wiem, jak to siê mog³o staÌ. - Wiedzcie, ¿e nam mo¿ecie zaufaÌ!
- Có¿, my... - Nior wystarczy³y te s³owa, jednak ani Lijki, ani mnie nie przekona³y w ca³oœci. Co do Patryka mia³am pewnoœÌ, zna³am jego charakter i dobrze wiedzia³am, ¿e jemu powiedzieÌ mo¿na bêdzie wszystko, bez wyj¹tku. Jednak czy jego tata jest taki sam? Nie mo¿emy od tak po prostu wyjawiÌ sekret! Mina Lijki mówi³a Nior bardzo wiele, wiêc szybko zamknê³a buziê.
- No, ÂśmiaÂło, nie gryziemy! - ZaÂśmiaÂł siĂŞ wesoÂło tata Patryka. ByÂło w nim coÂś takiego, Âże czÂłowiekowi robiÂło siĂŞ od razu lepiej na sercu. Po dÂługim zapewnianiu zgodziÂłyÂśmy siĂŞ, by nam pomogli i wyjawiÂłyÂśmy, jak trudnÂą misjĂŞ nam daÂła profesor McGonagall. Nie powiedziaÂłam tylko o dziadku. Miecz nie miaÂł dla mnie takiej wartoÂści, co najukochaĂąsza osoba na ziemi. Gdzie on teraz przebywaÂł? No i czy w ogĂłle nadal Âżyje? I co z ZafrinÂą? Czy udaÂło jej siĂŞ juÂż poderwaĂŚ tego Collinsa? WÂłaÂśnie zdaÂłam sobie sprawĂŞ, Âże Zaf zawsze miaÂła szczĂŞÂście jeÂśli chodzi o sprawy sercowe. Czemu do cholery ona miaÂła juÂż z bilion chÂłopakĂłw, a ja nadal Âżadnego?!