Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Dedykujê t¹ czêœÌ Juliettcie115, Bad Wolf, która betowa³a mi ten tekst, fullmoon oraz Portasowi, dziêki któremu siê nigdy nie nudzê.



Czarny pan, ale nie Voldemort

PrzeraziÂłam siĂŞ i czuÂłam, Âże serce moÂże zaraz wyskoczyĂŚ mi z mojego ciaÂła, ktĂłre lubiÂłam, mimo Âże nie jest idealne. WiedziaÂłam, Âże w domu byli tylko moi rodzice i wujek z ciociÂą, i Zafrina. Nagle olÂśniÂło mnie - no tak! Zafrina! Czemu od razu siĂŞ nie zorientowaÂłam? Jestem ÂżaÂłosna i tyle. PrzecieÂż to byÂło takie oczywiste! OdwrĂłciÂłam siĂŞ w stronĂŞ Zafriny, ktĂłra ciÂągle miaÂła swojÂą dÂłoĂą na moim ramieniu. UÂśmiechnĂŞÂłam siĂŞ. Ona nie odwzajemniÂła uÂśmiechu, lecz puÂściÂła mnie i zrobiÂła powaÂżnÂą minĂŞ. TrochĂŞ mnie to rozÂśmieszyÂło, to byÂło do niej niepodobne. Zawsze robiÂła sobie ze wszystkiego Âżarty. SpojrzaÂłam na niÂą - jej dÂługie, biaÂłe wÂłosy zwiÂązane byÂły w warkocze, a w oczach ujrzaÂłam dziwny smutek, moÂże nawet troskĂŞ. Jednak zgasiÂłam swĂłj uÂśmiech, bo wydaÂł mi siĂŞ nieodpowiedni.
- IdĂŞ z wami - powiedziaÂła. JuÂż miaÂłam zaprzeczyĂŚ, ale ona powtĂłrzyÂła swojÂą wypowiedÂź. - IdĂŞ z wami.
- Nie moÂżesz... - zaczĂŞÂłam, ale dobrze wiedziaÂłam, Âże jestem bezsilna w tej sprawie. JeÂśli coÂś powiedziaÂła, zrobi to. Tyle razy to powtarzaÂła, Âżebym na pewno wiedziaÂła, Âże nie odpuÂści. Jednym sÂłowem byÂła uparta. Uparta jak osioÂł. WestchnĂŞÂłam. WiedziaÂłam, Âże bez Dumbledore'a Hogwart nie jest juÂż bezpieczny. Niestety, jeÂżeli Zafrina nie pojedzie, ÂŚmiercioÂżercy siĂŞ o tym bardzo szybko dowiedzÂą. Nie chcĂŞ nawet myÂśleĂŚ o tym, co by jej zrobili. My to co innego - jesteÂśmy juÂż dorosÂłe, mamy po siedemnaÂście lat i moÂżemy zdecydowaĂŚ, czy chcemy opuÂściĂŚ Hogwart czy nie, obojĂŞtnie za jakÂą cenĂŞ. Z resztÂą... o czym ja w ogĂłle myÂślĂŞ?
- PojedÂź do Hogwartu. BĂŞdziemy siĂŞ komunikowaĂŚ za pomocÂą kominka z pokoju dziadka.
- Idê z wami - powtórzy³a raz jeszcze. Zignorowa³a mnie! A to dopiero urwipo³eÌ! Postanowi³am postawiÌ na swoim, nawet jeœli mia³aby byÌ na mnie obra¿ona do koùca ¿ycia. A czêsto mi tym grozi³a. Tylko ¿e po piêciu minutach stwierdza³a, ¿e k³ótnia nie ma sensu. Wtedy zawsze œmia³am siê i przyznawa³am jej racjê. Myœlê, ¿e obydwie pasujemy do Puchonów. Prawdê mówi¹c, nie widzia³am i nadal nie widzê siê wœród Gryfonów, Krukonów, a tym bardziej Œlizgonów.
- Nie. Jedziesz do Hogwartu! - powiedzia³am wyraŸnie i wysz³am na dwór. Nie zamknê³am drzwi, co by³o b³êdem. Dziewczyna wybieg³a za mn¹. Czy ja mówiê po chiùsku, ¿e nie rozumie tych prostych s³ów?!
- PowiedziaÂłam coÂś! Masz jechaĂŚ do Hogwartu, jasne?! - rzuciÂłam w jej stronĂŞ naprawdĂŞ zdenerwowana. Czemu ona taka jest? To nie tak, Âże jej nie lubiĂŞ - jest naprawdĂŞ sÂłodka, miÂła i w ogĂłle, ale czasem zamienia siĂŞ w upartego osÂła i nikt nie moÂże nic na to poradziĂŚ. A juÂż najgorszy jest ten wzrok w stylu pieska, ktĂłry bÂłaga o kieÂłbaskĂŞ. Ma wtedy wielki oczy, a kÂąciki ust sÂą skierowane ku ziemi. Zazwyczaj nie wytrzymujĂŞ tego spojrzenia, ale dziÂś byÂło inaczej, za co dziĂŞkowaÂłam Bogu. CzuÂłam siĂŞ jak przeterminowana czekolada, ktĂłra nie musi siĂŞ juÂż baĂŚ, Âże ktoÂś jÂą zje.

- Wracaj do domu - powiedzia³am, staraj¹c siê uspokoiÌ na tyle, by nie krzyczeÌ. Jednak nadal by³am podenerwowana i mówi³am podniesionym g³osem, a Zaf siê zdziwi³a. Prawie nigdy tak nie robiê. Wskaza³am palcem nasz dom. - Oprócz tego miecza Gryffindora, muszê znaleŸÌ dziadka... coœ czujê, ¿e nie ma siê teraz najlepiej...
- Ale bĂŞdziesz na siebie uwaÂżaĂŚ? - odburknĂŞÂła niezadowolona Zaf. TAK! Wreszcie coÂś do niej dotarÂło! To moja i dziewczyn misja, nie jej! CieszyÂłam siĂŞ, Âże postanowiÂła mnie posÂłuchaĂŚ, jakby ÂłaskĂŞ mi robiÂła, ot co! WestchnĂŞÂłam jakby to, co zaraz powiem, byÂło oczywiste.
- No jasne! CoÂś nie widzi mi siĂŞ byĂŚ torturowanÂą przez Malfoya czy jeszcze gorzej: Goyle'a!

Dziewczyny niepokoi³y siê. Nasza rozmowa z Zafrin¹ trwa³a doœÌ d³ugo, s³oùce nieœmia³o pojawia³o siê ju¿ na widnokrêgu. Przeprosi³am przyjació³ki bezg³oœnie mówi¹c "siostra", a one tylko pokiwa³y g³owami. Zrozumia³y. Ruszy³yœmy przed siebie, zostawiaj¹c za sob¹ mój dom, rodzinê, znane zak¹tki. Musia³yœmy znaleŸÌ Pottera i pomóc mu odszukaÌ miecz Godryka, co na pewno bêdzie trudne. Ale ja mam tak¿e odnaleŸÌ swojego kochanego dziadka, bo czujê w koœciach, ¿e coœ nie gra. Zazwyczaj pojawia³ siê z babci¹ na naszych ma³ych uroczystoœciach, spotkaniach rodzinnych. Fakt, czasem nie przychodzi³ - wtedy wszyscy wiedzieli, ¿e musi siê dziaÌ coœ strasznego i nie chodzi mi o gor¹czkê czy jak¹kolwiek inn¹ chorobê!
- Tanya, Âżyjesz? - zapytaÂła niespokojna Nior, ktĂłra szÂła obok Liliany z przodu. Dopiero teraz zauwaÂżyÂłam, Âże mĂłwi do mnie od dobrych kilku minut. - CoÂś blada jesteÂś.
- Nior, ona zawsze jest blada, przecieÂż to albinoska - westchnĂŞÂła Liliana. UÂśmiechnĂŞÂłyÂśmy siĂŞ, bo nie staĂŚ nas byÂło na Âśmiech. Powinnam siĂŞ obraziĂŚ na LijkĂŞ za to, co powiedziaÂła, w koĂącu mogÂło to trochĂŞ rasistowsko zabrzmieĂŚ czy coÂś w tym stylu, ale od zawsze miaÂłam inny poglÂąd na Âświat od reszty ludzi. I jakoÂś mi to nie przeszkadzaÂło.
- Co mam na to poradziÌ? Taka siê po prostu urodzi³am - powiedzia³am szybko, próbuj¹c sprawiÌ, aby mój g³os wyda³ im siê smutny. One zaczê³y mnie przepraszaÌ za to, co przed chwil¹ od nich us³ysza³am. Ja tylko uœmiechnê³am siê weso³o. Podobno by³abym niez³¹ aktork¹.
Zbli¿a³yœmy siê do Dziurawego Kot³a. Woko³o krêci³o siê du¿o ludzi, którzy maj¹ pilne sprawy do za³atwienia, s¹ na randce lub przechadzaj¹ siê ze znajomymi. Wygl¹dali na beztroskich. ZazdroœÌ powoli z¿era³a mnie od wewn¹trz.
- To jaki mamy plan? - zapyta³a Nior. Nie przypomina³a dawnej siebie, przynajmniej z wygl¹du, bo charakter nadal mia³a taki sam. Odk¹d stwierdzi³a, ¿e d³ugie w³osy s¹ fajne, ale trzeba stanowczo za du¿o o nie dbaÌ, ma teraz zabawn¹, krótk¹ fryzurkê. Wygl¹da w niej uroczo, przynajmniej wed³ug mnie, bo Lijka wola³a j¹ w d³ugich w³osach. Ale có¿ - ka¿dy ma inny gust, prawda? Zastanowi³am siê jak odpowiedzieÌ na pytanie przyjació³ki, ale przeszkadza³a mi myœl, ¿e jestem cholernie g³odna. Nie musia³am siê wysilaÌ, bo kochana Liliana odpowiedzia³a za mnie:
- Najpierw chodŸmy coœ zjeœÌ, a potem wyruszymy za Potterem. - Podziêkowa³am jej w duchu za ten jak¿e m¹dry pomys³. Najbardziej podoba³a mi siê jego pierwsza czêœÌ, ta o jedzeniu.

Tam, gdzie weszÂłyÂśmy, byÂło ciepÂło i przyjemnie. Jednak najwaÂżniejsze byÂło, Âże przepiĂŞknie pachniaÂło dobrze przyrzÂądzonym jedzeniem. RozejrzaÂłam siĂŞ. Na pierwszy rzut oka pomieszczenie wyglÂądaÂło na zaniedbane, jednak im dÂłuÂżej tam byÂłam, tym bardziej mi siĂŞ podobaÂło. JuÂż chyba dziewiÂąty raz zaburczaÂło mi w brzuchu. MiaÂłam farta, Âże nikt tego nie usÂłyszaÂł. Inaczej nie byÂłoby fajnie, Âże tak powiem. ZnajdowaÂłyÂśmy siĂŞ w jakiejÂś mugolskiej restauracji, gdzie podawano wÂłoskie przysmaki. UsiadÂłyÂśmy przy stoliku, ktĂłry staÂł zaraz przy wyjÂściu, aby w razie potrzeby mĂłc jak najszybciej opuÂściĂŚ budynek. Lijka zamĂłwiÂła spaghetti, Nior makaron z pesto, a ja oczywiÂście pizzĂŞ. Nie byle jakÂą - HAWAJSKÂĄ! Po chwili delektowaÂłyÂśmy siĂŞ smakowitymi potrawami. MyliÂłam siĂŞ, mugole jednak potrafiÂą dobrze gotowaĂŚ!

Do restauracyjki weszli jacyÂś dziwni panowie w czarnych ubraniach i takich samych okularach. Dziewczyny nie zwracaÂły na nich uwagi, ale ja wiedziaÂłam, Âże nie sÂą to po prostu gÂłodni mugole, ktĂłrzy przyszli akurat tutaj przez przypadek. Za duÂżo przeÂżyÂłam we wczesnym dzieciĂąstwie, aby daĂŚ siĂŞ nabraĂŚ na takie bajeczki. Nie ze mnÂą takie numery, panowie!
- Oni sÂą ÂŚmiercioÂżercami! - powiedziaÂłam szeptem, by nie usÂłyszeli. Nawet nie zwrĂłcili siĂŞ w mojÂą stronĂŞ, gdy to mĂłwiÂłam.
- Taaak, na pewno - odpar³a pochmurnie Lijka i spojrza³a na zegarek. Wiem, ¿e powinnyœmy siê poœpieszyÌ, ale bez przesady. Wed³ug mugoli szybkie jedzenie nie dzia³a dobrze na ¿o³¹dek czy coœ takiego. Lijka zawsze by³a najpowa¿niejsza z nas. No i stara³a siê nie oceniaÌ ludzi po wygl¹dzie. Zazwyczaj. Mówiê zazwyczaj, bo kiedyœ nie wytrzyma³a i na widok Malfoya palnê³a, ¿e nigdy nie widzia³a tak beznadziejnego przypadku jak on. Tak w sumie to mia³a racjê - jego twarz wygl¹da³a jakby j¹ traktor przejecha³, a potem jeszcze ludzie po niej deptali, a nastêpnie skakali. Do dziœ nie mogê zapomnieÌ miny Draco! A gdy tylko sobie to przypomnê, od razu mam dobry nastrój. Zaœmia³am siê cicho. Liliana ma racjê - muszê pozbyÌ siê g³upich nawyków. Przecie¿ ci panowie wygl¹dali na mi³ych, sympatycznych ludzi. Jeden bardzo przypomina³ mi Ceda, mojego najlepszego przyjaciela, który potem zgin¹³ z r¹k Sam-Wiesz-Kogo na cmentarzu. By³am z niego dumna, ¿e w³aœnie go wybra³a Czara Ognia, a nie jakiegoœ Gryfona. Tylko ¿e potem musia³am patrzeÌ jak zamyka siê jego trumna. Westchnê³am z têsknoty. Têskni³am za nim. Za nim i za jego szalonymi pomys³ami. Znowu zajê³am siê jedzeniem, ale jakby straci³o swój wyœmienity, niepowtarzalny smak.

Gdy spojrza³am znowu na panów w czerni, jeden z nich wyj¹³ ró¿d¿kê i powiedzia³:
- Macie iœÌ z nami, jasne?! Bo inaczej zginiecie!
Przera¿one by³yœmy. Nie wiedzia³yœmy, co mamy zrobiÌ. Postanowi³yœmy, ¿e po prostu bêdziemy ich s³uchaÌ. Wyjê³yœmy ró¿d¿ki, aby w razie potrzeby je u¿yÌ, ale jeden z nich - ten, który tak bardzo przypomina³ mi Cedrika, powiedzia³ wyraŸnie:
- A, jeszcze jedno. Oddajcie ró¿d¿ki.
No to kicha. PrzegraÂłyÂśmy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.