Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Zdziwi³o mnie, ¿e kazali nam oddaÌ ró¿d¿ki, a nie u¿yli zaklêcia, by je nam odebraÌ. Chocia¿ w sumie wiedzieli, ¿e i tak im je damy do rêki. Przyczyna by³a bardzo prosta - zbytnio siê ba³yœmy, by stawiÌ im opór. Zaraz, przecie¿ nikt nie powiedzia³, ¿e to Œmiercio¿ercy! A jak byli zwyk³ymi char³akami? Jeden ma przy sobie ró¿d¿kê, ale co z pozosta³ymi? A jak tamten z magicznym badylem ma go tylko po to, ¿eby nas nastraszyÌ, a nie by go u¿yÌ? Spojrza³am na Lilianê, która mia³a przera¿on¹ minê. Zreszt¹ nie tylko ona - Nior, otaczaj¹cy nas mugole i oczywiœcie ja, równie¿. Nagle zjawi³ siê w³aœciciel tej ma³ej restauracji z groŸnie nastroszonymi brwiami. Gdyby nie to, co siê teraz dzia³o, œmia³abym siê z niego. Szybko odwróci³am wzrok. Ponownie spojrza³am na czarne charaktery - uœmiechnêli siê, gdy zobaczyli w³aœciciela - zapewne nie z powodu jego brwi, ale z tego, ¿e nic nie móg³ im zrobiÌ. Bo co taka mugolska policja mo¿e zrobiÌ Œmiercio¿ercom? Nic, zupe³nie nic. Sytuacja by³a tragiczna i tyle.
- Oddajcie ró¿d¿ki - powtórzy³ jeden z panów w czerni. Zdenerwowa³o mnie to, ale zacisnê³am zêby i nic nie powiedzia³am, bo doprowadzi³oby to do jeszcze wiêkszej katastrofy. Nagle w³aœciciel siêgn¹³ po broù. Zastanowi³am siê, czy mugole w ogóle myœl¹. Wygl¹da na to, ¿e nie.
- Czego chcecie?! - rykn¹³ w³aœciciel. Klienci, którzy przyszli tu targani g³odem jak my przed chwil¹, schowali siê ze strachu pod sto³y i patrzyli na nas z przera¿eniem. Szczerze im wspó³czujê! Jednak myœlê, ¿e oni te¿ powinni wspó³czuÌ nam. Nagle w³aœciciel rzuci³ w twarz pistoletem jednego z Œmiercio¿erców. Ku mojemu zaskoczeniu (pewnie nie tylko mojemu, bo Nior i Lijka równie¿ zrobi³y zdziwione miny) wyj¹³ ró¿d¿kê. PóŸniej widzia³am jak przez mg³ê. W tym samym czasie b³ysnê³y smugi czerwonego œwiat³a, zielonego, bia³ego i fioletowego. Widzia³am, jak zaklêcie niewybaczalne zosta³o rzucone w stronê w³aœciciela restauracji. Ba³am siê ruszyÌ z miejsca, moje nogi jakby wros³y w pod³ogê. Jedyne, co wtedy uda³o mi siê z siebie wydobyÌ, to krzyk. Zaczê³am wrzeszczeÌ wniebog³osy, co chyba w pewnym sensie uratowa³o w³aœciciela, bo panowie w czerni oderwali od niego wzrok i odwrócili g³owy w moj¹ stronê. On szybko uskoczy³ przed kl¹tw¹ i potraktowa³ jednego z naszych przeœladowców Drêtwot¹. Ten wygl¹daj¹cy jak Cedrik podskoczy³ w moj¹ stronê, z³apa³ mnie za ramiê i poci¹gn¹³ w stronê wyjœcia. Dotar³o do mnie, ¿e je¿eli dam siê st¹d zabraÌ, moje przyjació³ki mog¹ umrzeÌ, tak samo w³aœciciel tej mugolskiej restauracji. Zaczê³am machaÌ nogami, rêkami, a nawet stara³am siê go ugryŸÌ, byleby mnie puœci³. Jednak tylko go rozz³oœci³am. Uderzy³ mnie mocno tward¹ i wielk¹ piêœci¹ w g³owê. Nagle przesta³am widzieÌ, s³yszeÌ, czuÌ. Wszystko by³o w nicoœci.

Nie wiem, ile czasu minê³o od tamtego zdarzenia, nie mam te¿ pojêcia, gdzie s¹ Nior i Lijka. Czy zginê³y? Nie w¹tpiê, jest to bardzo mo¿liwe. Poczu³am jakiœ uœcisk w ¿o³¹dku, nie tyle co z g³odu, a ze strachu, ¿e mog³am je straciÌ. Uœwiadomi³am sobie, ¿e prawdopodobnie zemdla³am po uderzeniu w g³owê. Mia³am zamkniête oczy. G³owa bola³a cholernie mocno, nie chcia³o mi siê wstawaÌ. Przecie¿ mog³am byÌ teraz wszêdzie - mo¿e jestem gdzieœ wœród Œmiercio¿erców, albo na cmentarzu, albo, w co w¹tpiê, w swoim pokoju.
- I jak? ObudziÂła siĂŞ? - usÂłyszaÂłam czyjeÂś sÂłowa, jednak nie wybudziÂłam siĂŞ na tyle dobrze, by stwierdziĂŚ, czyj byÂł to gÂłos. - Nadal nie rozumiem, skÂąd oni siĂŞ wziĂŞli! Tanya przecieÂż nie ma juÂż namiaru!
- Och, chyba ju¿ nied³ugo dojdzie do siebie - mrukn¹³ mê¿czyzna, którego sk¹dœ kojarzê. Czy to... czy to nie w³aœciciel tamtej restauracji? Chyba tak. - ChodŸ, Nior, Patryk siê Tany¹ zaopiekuje, mo¿esz spokojnie iœÌ spaÌ.
Patryk? Jaki Patryk? Gdzie ja do cholery jestem? Co siê dzieje? - pomyœla³am i powoli otworzy³am oczy. Rozejrza³am siê. Mê¿czyzny i Nior ju¿ nie ma, wyszli sekundê temu. By³am na jakimœ rozk³adanym ³ó¿ku, niezbyt wygodnym, ale mimo to cieszy³am siê z niego. Pokój, w którym siê znajdowa³am, by³ ma³y, œciany mia³ koloru mojej skóry. Pod³oga by³a wy³o¿ona be¿owym dywanem. Gdzieœ w rogu sta³a szafa, obok niej niewielka komoda. Powoli siê podnosi³am, a¿ wreszcie uda³o mi siê usi¹œÌ. Pokój mimo swojej wielkoœci, bardzo mi siê podoba³. Nagle us³ysza³am cichy œmiech. Dobiega³ on z lewej strony. Spojrza³am zdezorientowana na Ÿród³o owegp dŸwiêku. Obok mnie na ma³ym sto³ku siedzia³ ch³opak. Jak to siê sta³o, ¿e wczeœniej go nie zauwa¿y³am? Na jego twarzy widnia³ uœmiech, widocznie siê z czegoœ cieszy³.
- Tanya! Jak dobrze widzieĂŚ, Âże Âżyjesz! - WstaÂł gwaÂłtownie, przez co stoÂłek z hukiem spadÂł na podÂłogĂŞ. ChÂłopak nie zwrĂłciÂł na to jednak uwagi. - Witaj w moich skromnych progach!
- Eee... dziêki - odpar³am. Dopiero teraz dotar³o do mnie, ¿e ten weso³y ch³opak to nie kto inny, jak zabawny i zawsze pozytywnie nastawiony Patryk Szarc. Nie wiedz¹c dlaczego, wyskoczy³am z ³ó¿ka i dopad³am go. Uœciska³am go przyjaŸnie, na co on odpowiedzia³ jedynie jeszcze szerszym uœmiechem. - Gdzie jesteœmy?
- PowiedziaÂłem przecieÂż, Âże w moich skromnych progach - zaÂśmiaÂł siĂŞ znowu, ale ani trochĂŞ mi to nie przeszkadzaÂło. UwielbiaÂłam, jak siĂŞ Âśmieje. - Zaraz zawoÂłam tatĂŞ. Przebierz siĂŞ, na komodzie masz ÂświeÂże jak kurze jaja ubranie.

Có¿, emocje trochê opad³y i znowu powróci³ ból g³owy, jednak na moje szczêœcie - nie taki mocny. Z, co wydaje siê dziwne, wyczerpania, usiad³am na brzegu ³ó¿ka. Ciekawe, czy dziewczyny maj¹ siê dobrze. Powiedzia³yœmy sobie, ¿e gdyby zdarzy³o siê tak, ¿e tylko jedna z nas zostanie przy ¿yciu i tak pomo¿e znaleŸÌ miecz Potterowi. Teraz wiem, ¿e nie da³abym rady sama. Nie mam si³y nawet dojœÌ do komody, a co dopiero siê przebraÌ. Postanowi³am czekaÌ, a¿ przyjdzie Patryk, jego tata i Nior. Mam nadziejê, ¿e Lijka te¿ ma siê dobrze. Ju¿ za minutkê dowiem siê prawdy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.