Może na początek faktycznie zacznę od pytań, a w trakcie dyskusji się już postaram jakoś precyzyjniej ustosunkować.

1. Uważam, że nie ma znaczenia, czy miłość łączy dwie kobiety, dwóch mężczyzn, czy kobietę i mężczyznę. Płeć nie wyklucza uczucia, dlatego jestem za tym, żeby pozwolić ludziom decydować bez żadnych problemów o tym, z kim chcą się wiązać i jak ta relacja ma wyglądać.

2. Jestem zdecydowanie za tym, żeby takie związki zostały zalegalizowane. Chociaż termin "związki partnerskie" nie dotyczy jedynie osób homoseksualnych, tak gwoli ścisłości, ale wracam do tematu.

Ogólnie rzecz ujmując:



Powołując się na to, co zapisane jest w powyższych przepisach ogólnych, uważam, że to nie są roszczenia z kosmosu wzięte. Skoro Polska jest krajem demokratycznym, który powinien szanować prawa mniejszości i w żaden sposób nie dyskryminować obywateli ze względu na - w tym przypadku - orientację seksualną, to uważam, że takie przepisy powinniśmy jak najszybciej wprowadzić.

3. Publiczna debata na ten temat niestety w naszym kraju kuleje. Ze wszystkich stron brakuje merytorycznych argumentów, chociaż... Moje osobiste zdanie jest takie, że żadne argumenty, choćby najbardziej racjonalne i wyważone, nie są w stanie przekonać prawicy i osób o konserwatywnych poglądach do zmiany zdania. Prawdopodobnie cały problem wynika z niewiedzy i przepraszam, zapiekłości w "wierze" katolickiej, która chyba zresztą też wystawiana jest na pokaz, zwłaszcza na mównicy w czasie obrad Sejmu.

4. Z adopcją dzieci sprawa jest trudna i na chwilę obecną nie wyobrażam sobie takiej sytuacji w naszym kraju, prawdopodobnie w ogóle nie uda mi się tego dożyć, no ale... Chciałabym, żeby była taka możliwość, ale najpierw muszą nastać czasy, kiedy rodzice będą odpowiednio potrafili rozmawiać z dziećmi na ten temat, pokazać im, że nie istnieje tylko jeden, tradycyjny model rodziny i nauczyć je szacunku dla ludzi, którzy po prostu żyją inaczej. Dopóki nie zniknie nienawiść, bezpodstawne uprzedzenia, które się nijak nie mają do rzeczywistości, no to słabo to widzę.

Właśnie tego nie potrafię zrozumieć; w jaki sposób związki partnerskie zagrażają rodzinie? Ludzie, dla których instytucja małżeństwa jest ważna, święta, i tak dalej, nie przestaną się pobierać. Obecne prawo, mam wrażenie, odnosi się tylko do ludzi, którzy chcą zawierać małżeństwa, a reszta, która np. później nie chce przechodzić przez trudy ewentualnego rozwodu, ma zwyczajnie pod górkę. Bo obecne regulacje są niewystarczające.

Wiele osób zachowuje się tak, jakby nagle, po wprowadzeniu tych regulacji, połowa narodu stała się homoseksualna. Nie dość, że niektórzy już traktują odmienną orientację jak chorobę, to teraz wychodzi na to, że jest to jeszcze choroba zaraźliwa ; ).



Ja się nie powołam na przykład rodzin patologicznych, ale jest też w naszym kraju zjawisko, które się nazywa samotnym rodzicielstwem. I w takich rodzinach też wzorzec jest zachwiany. I nie uważam, żeby to czyniło z dzieci jakieś życiowe kaleki, które nie potrafią sobie poradzić w dorosłym życiu. Dorosłość jest ciężka do zgryzienia bez względu na to, czy się pochodzi z pełnej rodziny, niepełnej, czy takiej, gdzie są dwie mamy.
Uważam, że homoseksualni rodzice nie są w żaden sposób upośledzeni, jeżeli chodzi o wychowywanie dzieci.
Jak ktoś wie, że nie zapewni dziecku warunków do rozwoju, to nie powinien być rodzicem, dopóki do tego nie dojrzeje. I nie ma tu znaczenia, czy jest się heteroseksualną i homoseksualną osobą.



Parady uważam za nietrafione, bo one przynoszą zupełnie przeciwny skutek. Natomiast z tego, co czytam, to widzę, że wielu homoseksualistów się jednak odżegnuje od tego sposobu walki o swoje prawa.
Co do praw właśnie, to już pisałam, uważam, że homoseksualistom należą się takie sama prawa jak osobom heteroseksualnym. Jestem zdania, że wszyscy powinniśmy mieć równe prawa i równe możliwości do życia.

Czego się boisz? Tak z ciekawości pytam.



Masz racje, wychowanie o tym decyduje. Tylko nie rozumiem, dlaczego od razu trzeba zakładać, że jak ktoś się wychował bez ojca, czy matki, to trudniej mu będzie sobie poradzić. Nie każdemu siada na psychice. Kwestia tego, czy rodzic, który sam wychowuje dziecko, potrafi mądrze wytłumaczyć pewne sprawy. Dla mnie właśnie pewne umiejętności czynią z człowieka dobrego lub złego rodzica, a nie orientacja seksualna.



W ogóle nie biorę pod uwagę ludzi, którzy robią cokolwiek na pokaz, bo to jest żałosne. Natomiast nie uważam, że homoseksualistą można się stać. Albo ma się pewne uwarunkowania, albo nie. To, czy ktoś wie to od najmłodszych lat, czy dociera to do niego później, to też inna kwestia. Moda na biseksualizm też jest idiotyczna, ale prawda jest taka, że łatwiej się w tym kraju przyznać do tego, że podobają nam się i kobiety i mężczyźni, niż powiedzieć: jestem homoseksualistą.
A oprócz tego, ludzie w Polsce w końcu zaczynają mówić. I niestety, bez rozmawiania o swojej seksualności, pokazywania, że jest też inny styl życia, poza modelem heteroseksualnym, nikt swoich praw nie dowiedzie.
Ta ludzka pruderyjność mnie bawi, bo seksualność nie jest czymś dziwnym, obrzydliwym, czy szczególnie zawstydzającym, żeby nie można było o tym rozmawiać. Oczywiście kwestia tego, w jaki sposób się o tym mówi.

Dla mnie to jest kwestia podejścia rodziców. Nie mówię, że dziecko nie będzie czuło się zagubione. Natomiast wydaje mi się, że w obecnej rzeczywistości, homoseksualni rodzice zdają sobie sprawę, jakie podejście do takiego typu rodziny ma społeczeństwo. I nie zostawią swojego dziecka z mnóstwem pytań, tylko będą się starali wyjaśnić pewne rzeczy. I to, że zarówno dziecku, jak i rodzicom może być trudniej, nie znaczy od razu, że nie można dać szansy. Zwłaszcza, że mówię, takie rodziny funkcjonują także w polskiej rzeczywistości.
Powtórzę jeszcze raz - jestem za przyznaniem praw, nie widzę nic złego w wychowywaniu dziecka przez pary homoseksualne. Problem leży w tym, że Polska nie jest na to gotowa i jeszcze przez długi czas nie będzie, jak sądzę.



Jeżeli mam rozmawiać o seksualności z kimś, kto jest na poziomie intelektualnym marchewki i rzuca jakimiś prymitywnymi tekstami, to też mi się odechciewa. Tu masz rację. Nie chodzi o to, żeby mówić o wszystkim, o jakiś szczegółach łóżkowych, bo nie w tym rzecz.
Kwestia tych lekcji wychowania seksualnego w ogóle jest śmieszna, bo nauczyciele sami są tak zawstydzeni tym tematem, że nie ma mowy, żeby mogli przekazać cokolwiek tym dzieciakom. Ja akurat miałam szczęście mieć te zajęcia z bardzo sympatyczną i przygotowaną merytorycznie panią, która bez oporów odpowiadała na nasze pytania i wyjaśniała pewne kwestie.
Natomiast uważam, że ta pruderyjność nie prowadzi do niczego dobrego. Bo skoro dorośli nie potrafią o seksualności rozmawiać między sobą, a żeby wyjaśniać pewne rzeczy dzieciom, to już w ogóle nie ma mowy, to co się dziwić, że świat idzie w takim kierunku, w jakim idzie?
Młodzi rechoczą, jak zaczyna się tylko temat seksu, na wzmiankę o homoseksualistach lecą teksty "jebać pedałów", bo tak mówią koledzy albo rodzice w domu uważają, że "takich ludzi, to trzeba leczyć albo wysłać w kosmos".
Nikt nie rozmawia normalnie o homoseksualizmie, bo ciągle wypowiadają się na ten temat osoby, które nie mają zielonego pojęcia o temacie, albo opierają swoje sądy na nauce Kościoła. Rzadko kiedy homoseksualista zabierze głos, bo większość albo się boi, że zostanie zlinczowana przez środowisko, albo zwyczajnie nikogo nie obchodzi ich opinia.
Lepiej pytać Wałęsę albo Pawłowicz, no przecież.