A mnie zaczyna irytować gadanie, że tylko heteroseksualna para może wychować dobrze dziecko. I nie zamierzam nawiązywać tutaj do żadnych patologii, itd. Skoro nikt się nie chce przekonać, czy homoseksualiści są w stanie być dobrymi rodzicami, to tak samo nikt nie ma żadnych, potwierdzonych argumentów na to, że ich rodzicielstwo wywoła jakąś skazę w psychice dziecka. Poza tym, już nie chodzi nawet o samą adopcję, dużo takich par ma dzieci z poprzednich związków/in vitro/inseminacje itd. I spoko, nie chcemy pozwolić homoseksualistom na adopcję dzieci. A jeśli już je mają? To co, mamy je pozabierać? Bo nie ma matki i ojca, tylko dwie matki na przykład?

Nie wiem, jakbym miała dajmy na to matkę Polkę i ojca Araba, to też by mi to wypaczyło psychikę, bo w Polsce jest awersja do każdego, kto chociaż wygląda na muzułmanina? I też miałabym mieć pretensje do mojej matki, że nie mogła sobie znaleźć Polaka? Dla mnie to jest taka sama sytuacja, bo mamy dwie stygmatyzowane grupy: jedną ze względu na płeć, drugą na narodowość. Więc błagam, przestańmy gadać, że każda inność wpływa tak strasznie na psychikę dzieci, tak bardzo, że potem ćpają, chleją albo popełniają samobójstwa. Bo mam wrażenie, że spora część osób (ogólnie, nie mówię, że akurat tutaj na forum) uważa, że właśnie takie będą konsekwencje wychowywania dziecka przez parę homoseksualną.

I jasne, zgadzam się, że większość wolałaby się wychowywać w rodzinie stworzonej z mamy i taty, bo taki jest najbardziej popularny model rodziny. Bo jeżeli wychowujemy się w takiej rodzinie, to jednak nie wyobrażamy sobie, że nagle miałoby się to zmienić. No i pomijam fakt, że jak widzę jak ktoś stawia geja na równi z pedofilem, to mam dość po prostu.

Nie rozumiem po prostu, dlaczego takie rzeczy się podnosi do rangi alarmującego problemu. Może wypadałoby zapytać dziecka, które się wychowuje w takiej rodzinie, czy tak bardzo przeszkadzało mu to w rozwoju jakimkolwiek. Na psychikę, to by mi mogło wpłynąć, jakby moi rodzice mieli mnie gdzieś, nie zajmowali by się mną, bo wszystko byłoby ważniejsze. To by mi mogło utrudnić dzieciństwo.



Co do tego wstydu za rodziców, to jest masa dzieciaków, zwłaszcza w wieku nastoletnim, która się wstydzi swoich rodziców i nie ma znaczenia, czy wychowuje je tylko ojciec/matka czy oboje rodziców. Więc znowu - to wstydzenie się nie jest i nie byłoby tylko domeną dzieci par homoseksualnych. Natomiast nie twierdzę, że takiego zjawiska by nie było. Tylko, że no właśnie, teraz też jest i szczerze mówiąc w dobie dzisiejszego konsumpcjonizmu dużo częstszym powodem wyśmiewania się z rówieśników jest to, że nie mają super telefonu albo modnych ciuchów.

Co do tego "szybkiego przystosowania się społeczeństwa" - tutaj tkwi problem, bo jak będziemy wiecznie wyszukiwać same argumenty przeciwko rodzinom homoseksualnym, zamiast obalać stereotypy, uświadamiać społeczeństwo, że to są tacy sami ludzie jak wszyscy inni i edukować nie tylko dzieci w szkole, ale i ich rodziców, to serio nigdy się nic nie zmieni. Wszystko się powinno zaczynać od dorosłych, bo to oni przekazują swoim pociechom krzywdzące i nieprawdziwe opinie, często nie poparte żadnym prawdziwym argumentem, bo nie wielu z nich zna jakiegokolwiek homoseksualistę. Na szczęście są rodzice, którzy tego nie robią i tłumaczą dzieciakom, że nie ma nic złego w tym, że ich przyjaciel na dwóch tatusiów czy dwie mamusie. Szkoda tylko, że to jest jakiś mały odsetek.

Dlatego mówię o tym, że trzeba edukować najpierw dorosłych. Bo dzieci sobie same nie wymyślają różnych rzeczy, tylko słuchają co na ten temat do powiedzenia mają rodzice. A nawet, jeżeli dzieciak zasłyszy coś od kolegów, to sorry, ale jakby mój przyszedł do domu i zaczął sypać takimi tekstami, to na pewno nie zaczęłabym się śmiać, że takie świetne dowcipy opowiada, tylko wbiła mu do łba, że homoseksualizm czyichś rodziców, to nie jest powód to wyśmiewania kogokolwiek - czy tych rodziców właśnie, czy ich dziecka. O to mi chodzi. Bo jasne, możemy sobie powiedzieć, że dzieci by się wstydziły i na tym zakończyć temat. Ale rzecz w tym, żeby widzieć problem i próbować go rozwiązywać, a nie siedzieć cicho i nic nie robić.

Nie twierdzę, że nie byłoby problemu. Ale nie da się zezwolić homoseksualistom na adopcje, czy cokolwiek, dopóki się nie zacznie przygotowywać pod to gruntu. Bo naprawdę, jak jedynym argumentami zawsze będzie to, że ktoś będzie kogoś wyśmiewał, zamiast zacząć rozmawiać i przestać dzieciakom wpajać jakieś bzdury i tym samym zmieniać wizerunek homoseksualistów, to faktycznie może wrzućmy wszystkich do pieca, bo co się nimi przejmować.