Kazui <3

W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój.

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami
Żył sobie Racław z rycerzykami.
Wielu ich tam było, innej maści każdy,
Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny,
Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie,
Rozpalający serce niemal każdej kobiecie,
Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary,
Którą owładnęły miłości jego czary
I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą...
Ale koniec historii! Nie za to mi płacą.
Wracając do Lagary, żyła tam Liliana,
Która, chociaż nieporadnością owiana
I znana w otoczeniu z niechęci do koni,
Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni.
Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia.
Mając u swego boku Gaję, Aarona,
Fomę i Milana, a przed sobą zadanie,
Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie.
Jednak Racława niestety przy nich nie było,
A szkoda, bo to by się lepiej skończyło.
Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie
I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie,
Doprowadził ich całych do kapitana,
Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana,
Który miał przy sobie ogiera wspaniałego,
Nawet dla stajennych nieprzyjemnego,
Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało
Jedynie zgrabne, Racławowe ciało...

Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni?
I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni?
Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem?
Potwornym ogierem wraz z jego panem?
Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany?
Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy?

Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie.
Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie,
Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie
O Racławie i jego kochanej niewieście.

Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this...

"Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon






Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki.

Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine
... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love

"Ten, któremu starczy odwagi i wytrwałości, by przez całe życie wpatrywać się w mrok, pierwszy dojrzy w nim przebłysk światła."

Slytherin przyjmuje takich,
Co mają czystą krew.
Co mają więcej sprytu
Od uczniów domów trzech.

Sé onr sverdar sitja hvass!

Zadanie z butelki: Ravenclaw jest najlepszy, Gryffoni są głupi i nierozważni. My jesteśmy najlepsi. Gryffindor przegra puchar domów.

Bad Wolf, wszyscy ją znają.
Jej poświęcenie, każdy o nim wie.
Gdy ją widzisz, usta się w uśmiech układają
Kocha wszystkich, także Ciebie
Jej skromność ... Ach po co pisać wiersze.
Na co, zdania te upiększać mam.
Skoro osoba ta tak skromna, sobą przyćmi słów mych blask.

Dzień dobry!
Wiem, że większość użytkowników w tym miejscu wypisuje różne cytaty, albo wkleja zdjęcia. Ja, natomiast postanowiłam, że w tym miejscu napiszę krótką historyjkę z ukrytym morałem.

Bajka o wodzie i powietrzu
autor: Morgana Violinist

Są ludzie, którzy rodzą się w wodzie. Nurkują przekonani, że to woda jest życiodajnym powietrzem. Po pewnym czasie zaczynają się dusić, skoro twierdzą że to dzięki wodzie mogą oddychać, to nurkują coraz głębiej przekonani, że za chwilę zwów będą mogli oddychać. W końcu tracą przytomność powietrze ciągnie ich ku górze. Kiedy ockną się dryfując, i dopiero wtedy zrozumieją, że całe życie byli w wodzie. Już zawsze będą tylko na lądzie, omijając wodę szerokim łukiem.
Istnieją tacy ludzie, którzy wpadają do wody nie wiedząc o tym. Nie nurkują, zostają na miejscu próbując oddychać. Zapominają czym jest woda, a czym powietrze i nie odróżniają jednego, od drugiego. Oni nie zauważają, że się duszą, tylko zamykają oczy. Budzą się dryfując i dopiero wtedy zaczynają oddychać
Są też tacy, co wcale nie wchodzą do wody i nigdy się nie duszą
Morał jest prosty: Nie wchodź do wody, jeśli nie umiesz pływać.

Discord, jeśli potrzeba szybkiego kontaktu: Lilyatte #4394