Co myślicie o braniu ślubu?

Jak ktoś chce i jest mu to do szczęścia potrzebne, to niech sobie bierze, nic mi do tego w sumie. Ja tego raczej nie czuję i nie wiem, czy będę brać ślub. Wiadomo, że wszystko się może zdarzyć, ale póki co nie uważam, żeby to było konieczne.

Czy nie uważacie, że słowa "mąż" i "żona" brzmią staro i trochę jak zupa ogórkowa?

No w sumie uważam, że brzmią staro. Przynajmniej w przypadku dwudziestokilkuletnich ludzi. Dziwnie się czuję, jak patrzę na znajomych, nawet starszych i słyszę, jak mówią o sobie "mój mąż/ moja żona". Nie pasuje mi to za bardzo. Na co dzień nikt do siebie nie wypala z konkubiną albo konkubentem, jedynie w papierach są takie zapisy. Ale całego życia na czytaniu dokumentów nie czytam, więc ogólnie mam to gdzieś, jak ktoś będzie mnie nazywał na jakiś świstkach. d;
No i sądzę, że "partner" brzmi o niebo lepiej od "męża".

Czy wydawanie "miliardów PLNów" na ten dzień jest naprawdę potrzebne?

W sumie, to nie sądzę. Nie rozumiem, dlaczego ludzie nie mogą robić wesel na swoje możliwości, bez zadłużania się, brania pożyczek i kredytów. Bez sensu. Rozumiem, że to jest ważny dzień, ale chyba zdrowy rozsądek też trzeba zachować. Może jestem inna, ale ja bym mnóstwo kasy nie wydawała, bo nie widzę zwyczajnie takiej potrzeby.

Mnie ta tradycja weselna w Polsce trochę drażni - głównie przez to właśnie, że para młoda nie ma zbyt wiele do powiedzenia w kwestii organizacji. Zaraz się zacznie wtrącać matka, babka, ciotka, teściowa, wujek z córką... Bez sensu i wkurzające. Właśnie samo to, że to całe wesele to taki przymus ze strony rodziny mnie totalnie od tego odrzuca.

No ja bym partnerstwa w związku do biznesu nie sprowadzała. No i na pewno bym nie powiedziała, że małżeństwo sprawia, że relacja z kimś staje się bliższa. Albo się kogoś kocha i traktuje się go poważnie, albo nie - i to czy się go nazywa mężem, partnerem czy chłopakiem to nie ma znaczenia. I o ile, dobra, będąc w związku małżeńskim ma się jakieś korzyści formalnie i pod względem prawa, to w relacjach osobistych już bym nie przesądzała.

Jak ktoś chce sobie skoczyć w bok, to go nie powstrzyma obrączka na palcu - i to, że prawnie można mieć jednego męża czy żonę ma w sumie bardzo małe znaczenie teraz d;. Bo w praktyce możesz mieć tylu partnerów, ilu ci się podoba.

Pewności trwania związku do końca życia małżeństwo też nie daje. Być może kiedyś ludzie bardziej się starali, i nawet jak były jakieś poważne problemy, to starali się walczyć, bo są małżeństwem. Ale nie teraz, nie dla osób w naszym wieku, lub nawet te dziesięć lat starszych.

Dlatego ja w ogóle nie śmiem stawiać ani małżeństwa ani związku partnerskiego nie stawiała bym wyżej od siebie. Bo tego się nie da zrobić i to nie należy do mnie i do nikogo, tak sądzę. Uczucie to uczucie, a to, że niektórzy nie chcą podpisywać żadnego papierka, nie oznacza zaraz, że nie można na nich liczyć, że nie można ufać i trzeba żyć w ciągłym strachu, że zwieją przy najmniejszym problemie. Jak ludzie nie potrafią się dogadać to i przysięga przed Bogiem nie pomoże.

Korzyści prawne małżeństwo na pewno daje, jest łatwiej o mieszkanie, adopcje i szereg innych rzeczy, racja. Ale korzyści prawne, to nie wszystko d;

Jeśli dla kogoś małżeństwo jest ważne, święte i jakieś tam jeszcze, to w porządku, niech się wszyscy hajtają, nie mam nic przeciwko. Ale ja osobiście nie uważam tego za ważniejsze od związku - nie mówię tu o takich relacjach, które trwają miesiąc i nara.