Logowanie
Facebook
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.
![[off]](../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Pan Śmierci
18.04.2026 13:02
18.04.2026 13:02
Aż mi się przypomniało ożywienie na początku covidu. Kiedy to było w ogóle 
wracam po paru latach, a tu fandom umarł 
Specjalista ds. sprzedaży
12.04.2026 11:40
12.04.2026 11:40
ja wczoraj napisałam pół posta w hogwarcie po czym stwierdziłam, że mi się nie chce i usunęłam
Współpraca
Najaktywniejsi
1) 
Alette
2) 
fuerte
3) 
Katherine_Pierce
4) Sam Quest
5) Shanti Black
6) 
A.
7) monciakund
8) ania919
9) ulka_black_potter
10) Klaudia Lind
Losowe zdjęcie
Zobacz temat
Biblioteka
|
|
 Christina |
Dodany dnia 07.05.2014 22:37
|
  Pochwały: 15 Postów: 3325 Dom:  SlytherinPunkty: 25495 Ranga: Niezwyciężony Mag Data rejestracji: 27.05.07 |
- W takim razie dziękuję bardzo i polecam się na przyszłość. A teraz żegnam was. Odwrócił się i chciał odejść, ale poczuł że coś szarpie go za szatę. Zerknął za ramię i zobaczył, że Christina zaszczyciła ich swoją obecnością. Uśmiechała się złośliwie. To nie wróżyło nic dobrego. - Jak tam nadgarstki? Nie byłam zbyt... niedelikatna? - Słucham? George wyraźnie był poddenerwowany i każde dwuznaczne zdanie jeszcze bardziej potęgowało jego stan. Żyły na muskularnych ramionach zaczynały nerwowo drgać, gdy powoli zaciskał pięści. - Ah to... Uwolniłem się po kilku chwilach. - Wątpię - stwierdziła unosząc jedną brew. - Kochanie, usiądź. Przywiązałam go do fotela, bo zachowywał się niezbyt kulturalnie. Postanowiłam mu dać nauczkę. Jeżeli myślała, że to udobrucha rudzielca, to grubo się pomyliła.  That's all they really want  Some fun  When the working day is done  All girls - they want to have fun     Nagroda za Najlepszą Miniaturkę Wojenną - Niebo pośrodku piekła Nagroda za Najlepszą Serię o Ciemnej Stronie - Krwawy Zmierzch  |
 |
|
| TenKtoregoNickuPisacNieMozna |
Dodany dnia 07.05.2014 22:51
|
  Postów: 154 Dom:  HufflepuffPunkty: 4141 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 04.05.11 |
- Niezbyt kulturalnie? - zdziwił się puchon. - Nie żebym się rozdrabniał, ale to ty wpadłaś na mnie bez słowa. A sposób w jaki udało ci się mnie przywiązać.. był wysoce kulturalny - dodał. Weasley spojrzał na swoją dziewczynę pytajacą. - Oj no... -zaczęła Christina - Ciekawe czy z tobą też się tak bawi - puchon zastanowił się na głos. George nie wytrzymał i poderwał się z krzesła, jego brat ruszył za nim. W tej samej chwili Kris wysunął swoją różdżkę z rękawa. Bliźniacy zareagowali nieco wolniej, wiec kris zdążył wyczarować tarcze pomiędzy sobą a napastnikami. - Odszczekasz to.. - syknął Geroge - Nie powiedziałem nic, co wart było by odszczekania. A że prawda w oczy kole, to już nie moja wina - oznajmił. "Nie ma nic bardziej złudnego niż zdjęcie: zdaje nam się, że na zawsze utrwalamy jakiś szczęśliwy moment, podczas gdy stwarzamy tylko powód do tęsknoty. Naciskamy migawkę i hop, po sekundzie ta chwila znika."
Kiedy najbliższa Ci kiedyś osoba staje się obcą, to chyba jedna z najokrutniejszych kar od życia. |
|
|
|
| Czarna Wdowa |
Dodany dnia 07.05.2014 23:09
|
 Postów: 387 Dom:  GryffindorPunkty: 4058 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 12.12.13 |
Laura stała i przyglądała się temu wszystkiemu z wielkim pożałowaniem. Zastanawiała się czy Christine i Puchona coś łączy, po której stronie ma stanąć. Czy Fred zdoła jeszcze trochę utrzymać brata. Czy powinna wkroczyć do akcji czy też nie. W głowie miała mętlik. - Stary to jest jego dziewczyna!-stwierdził Fred.        |
|
|
|
| Christina |
Dodany dnia 07.05.2014 23:20
|
|
Pochwały: 15 Postów: 3325 Dom: SlytherinPunkty: 25495 Ranga: Niezwyciężony Mag Data rejestracji: 27.05.07 |
Teraz wstała i Christina. Stanęła obok swojego chłopaka i wsunęła swoją rękę pod jego. Po pierwsze chciała go uspokoić, a po drugie w razie konieczności przytrzymać. Zerknęła na Freda, który stał z tyłu. On jednak nie zamierzał przytrzymywać brata, zamierzał walczyć razem z nim. Oczywiście w razie potrzeby. Laura spoglądała to na jednego, to na drugiego brata. - Wiem, że to jego dziewczyna. Ale jak widać nie tylko ona ma tą sposobność, żeby oglądać ją w bieliźnie. Christina nie mogła uwierzyć, że Kriss jest taki bezczelny. To w końcu Puchon na gacie Merlina. On nie powinien się wszsytkiego bać i wszsytkim potakiwać? - Widziałeś raz i na tym się skończyło. Chodź stąd Geroge. Porozmawiamy o tym spokojnie. Z dala od kłamliwych szumowin. Pociągnęła go w stronę wyjścia. Opierał się przez chwilę, ale potem posłusznie ruszył. - Skończyło? Nie sądzę - powiedział Puchon, gdy przechodzili obok. Chwilę potem było słychać chrupot łamanego nosa. Tarcza, którą wzniósł Christopher nie broniła przed urazami fizycznymi. That's all they really want Some fun When the working day is done All girls - they want to have fun Nagroda za Najlepszą Miniaturkę Wojenną - Niebo pośrodku piekła Nagroda za Najlepszą Serię o Ciemnej Stronie - Krwawy Zmierzch |
|
|
|
| TenKtoregoNickuPisacNieMozna |
Dodany dnia 07.05.2014 23:33
|
|
Postów: 154 Dom: HufflepuffPunkty: 4141 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 04.05.11 |
Poczuł jak krew zalewa mu twarz. Ból spowodował, że na chwile wszystko się rozmazało. Ruszył na oponenta i z całym impetem przygwoździł go do ściany, po czym wymierzył celny cios w brzuch. - George - krzyknęła Christina. Ten zgiął się wpół. Kris nie zdążył wymierzyć kolejnego, gdyż poczuł jak ktoś kładzie mu ręce na ramionach, po czym runął na plecy. Orientując się szybko w sytuacji przeturlał się w bok unikając kopniecie wymierzonego przez drugiego z bliźniaków. - Czy wyście powariowali, to jest biblioteka! - krzyki panny Pierce zdawały się nie robić na nikim wrażenia. - Protego! - ryknął Kris, w ostatniej chwili dosięgając różdżki i celując w stronę zbliżającego się Freda. Ten odbił się od niewidzialnej tarczy i wylądował na stoliku znajdującym się za nim. Nagle jego różdżka wyleciała mu z ręki Wszyscy zerknęli w stronę drzwi. Stał w nich Snape z uniesiona różdżką. - Czy ktoś z obecnych tu, może łaskawie mi wytłumaczyć, co to ma znaczyć? "Nie ma nic bardziej złudnego niż zdjęcie: zdaje nam się, że na zawsze utrwalamy jakiś szczęśliwy moment, podczas gdy stwarzamy tylko powód do tęsknoty. Naciskamy migawkę i hop, po sekundzie ta chwila znika."
Kiedy najbliższa Ci kiedyś osoba staje się obcą, to chyba jedna z najokrutniejszych kar od życia. |
|
|
|
| Czarna Wdowa |
Dodany dnia 07.05.2014 23:45
|
|
Postów: 387 Dom: GryffindorPunkty: 4058 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 12.12.13 |
-Nic takiego prze pana-stwierdziła Christina uśmiechając się jak gdyby nigdy nic. -Jak to nic biblioteka stała się pobojowiskiem!-krzyknęła bibliotekarka. -To już nie nasza wina-stwierdziła ślizgonka. -Nie wasza! To wy tu się zaczęliście tłuc. Nie chce Was tu już nigdy widzieć!Do końca życia macie mi się już nie pokazywać na oczy!-widać było iż naprawdę nieźle została wyprowadzona z równowagi. |
|
|
|
| Christina |
Dodany dnia 08.05.2014 00:04
|
|
Pochwały: 15 Postów: 3325 Dom: SlytherinPunkty: 25495 Ranga: Niezwyciężony Mag Data rejestracji: 27.05.07 |
Snape spojrzał na Christinę swoimi małymi, czarnymi oczkami. - Spokojnie. Zajmę się nimi. Proszę iść sobie zrobić herbaty. Najlepiej rumiankowej. Możesz nawet dodać dwie krople eliksiru na uspokojenie. - Dobrze. Ale jak wrócę, to ma ich tu nie być. I mają szlaban do końca nauki! Bibliotekarka odeszła nerwowym krokiem i schowała się w swojej kanciapie. - Wynocha. Severus miał denerwującą manię cichego mówienia. Zazwyczaj trzeba było się wsłuchiwać w jego słowa, ale tym razem cała biblioteka ruszyła do wyjścia. Oczywiście prócz piątki samych zainteresowanych. Gdy drzwi zatrzasnęły się czarne oczy powróciły do wwiercania się w pannę Johnson. - No co? Zwykła bójka. - Minus pięć punktów dla Slytherinu. - wycedził przez zęby - A teraz mówić mi co się stało. Fick, podaj mi to. Wskazał palcem na leżący na stole portret. Laura sięgnęła po niego niechętnie i podała mu go. Spojrzała na Christinę oczekując wzgardy w jej oczach, ale Johnson uśmiechnęła się do niej. I to nie wrednie. Jakby pokrzepiająco. Odwzajemniła uniesienie kącików. Severus oglądał portret. Długo. - To chyba zachodzi pod molestowanie - zauważyła blondynka. - Kolejne pięć punktów. Jeszcze pięć i stracisz wszsytko, co zarobiła dziś twoja siostra. Już wiem o co chodzi - dodał po chwili kontemplacji - Johnson minus pięć za bycie bezczelną i za nieprzepisową spódnicę. <przewróciła oczami> Wesleyowie minus dwadzieścia za bójki. A ty... jakkolwiek się nazywasz... minus trzydzieści za bójki i fantazjowanie o uczennicach. A teraz posprzątać ten bałagan i wyjść. That's all they really want Some fun When the working day is done All girls - they want to have fun Nagroda za Najlepszą Miniaturkę Wojenną - Niebo pośrodku piekła Nagroda za Najlepszą Serię o Ciemnej Stronie - Krwawy Zmierzch |
|
|
|
| TenKtoregoNickuPisacNieMozna |
Dodany dnia 08.05.2014 13:54
|
|
Postów: 154 Dom: HufflepuffPunkty: 4141 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 04.05.11 |
Snape odwrócił się i wyszedł, a jego szata powiewała niczym skrzydła nietoperza. Kris od niechcenia poprawił kilka krzeseł i pobliski stolik. Podniósł z ziemi swoja torbę i przerzucił ją przez ramie. Wsunął różdżkę z powrotem do rękawa szaty, po czym wytarł w nią krew spływającą z nosa. Pięknie pomyślał. Naprawdę ma zły dzień. Skierował się w stronę wyjścia. Upewniając się, że bliźniacy są zajęci pozostałymi porządkami, mijając Christinę musnął jej dłoń swoją swoją. Laura pokręciła z dezaprobatą głową, zerkając na ślizgonkę. Kris nie dostrzegł jej reakcji, gdyż po chwili zniknął na korytarzu i skierował się do skrzydła szpitalnego. "Nie ma nic bardziej złudnego niż zdjęcie: zdaje nam się, że na zawsze utrwalamy jakiś szczęśliwy moment, podczas gdy stwarzamy tylko powód do tęsknoty. Naciskamy migawkę i hop, po sekundzie ta chwila znika."
Kiedy najbliższa Ci kiedyś osoba staje się obcą, to chyba jedna z najokrutniejszych kar od życia. |
|
|
|
| LucySangre |
Dodany dnia 09.05.2014 11:25
|
 Postów: 12 Dom:  RavenclawPunkty: 54 Ranga: Uczeń Hogwartu Data rejestracji: 08.05.14 |
Lucy weszła spokojnie do biblioteki. Miała chwilę wolnego i postanowiła odpocząć przy ciekawej lekturze. Przy jednym z regałów kręciła się pani Pince, która czuwała nad biblioteką w Hogwarcie. Lucy bardzo ją lubiła i zawsze kierowała się do niej po radę w wyborze odpowiedniej książki. W drodze do kobiety przeszkodziło jej coś, potknęła się i prawie upadła na ziemię. -Figaro głupi kocie! Czy Ty zawsze musisz chodzić mi pod nogami?! - powiedziała oburzona. Jej kot był bardzo specyficzny i nie lubił zostawać sam w dormitorium. Czasami myślała, że rodzice kupili jej go tylko po to żeby jej pilnował 24 godziny na dobę. -Oh Lucy, szybko wróciłaś. Skończyłaś już ostatnia lekturę? - powiedziała szeptem bibliotekarka -Tak, dzisiaj chciałabym zobaczyć tą książkę o której ostatnio mi pani mówiła.... tylko jaki ona miała tytuł. O wiem! Ludzie którzy za bardzo kochają smoki - -A tak znajdziesz ją na 3 regale, 4 półce a teraz wybacz ale właśnie zobaczyłam, że na końcu sali ktoś próbuje zdewastować książkę i wyrwać strony. Zaraz go nauczę szacunku dla literatury! - powiedziała kobieta nieco głośniej niż powinna w bibliotece i udała się na koniec sali. Lucy natomiast ruszyła w stronę regału wskazanego przez panią Pince i zaczęła poszukiwania książki. |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 13.05.2014 22:22
|
 Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Alette wkroczyła do biblioteki, wciąż czując zmęczenie po ostatnim treningu. Atmosfera na stadionie była co najmniej niepokojąca, ale jakimś cudem obyło się bez awantur. Teraz przyszedł czas na ważniejsze i poważniejsze sprawy. Przechodziła między półkami, starając się unikać wzroku pani Pince, by w końcu wyciągnąć książkę o nietypowym tytule "Ludzie którzy za bardzo kochają smoki". Wtedy jednak zdała sobie sprawę, że dzieła tam nie ma, a w dłoniach dzierży je nieznane jej Krukonka. Zaklęła pod nosem, ale postanowiła poczekać, aż dziewczyna odłoży przedmiot na półkę... o ile w ogóle miała taki zamiar.         Kazui <3  W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this...    Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann  "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon  Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love  |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 14.05.2014 21:20
|
  Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Pene weszła do biblioteki przypomniawszy sobie o swoim zadaniu z zielarstwa. Miała znaleźć aż 15 zastosowań jakieś głupiej rośliny i miała nadzieję, że szybko znajdzie odpowiedź. Przed przystąpieniem do pracy postanowiła przejść się między półkami, a nóż jakaś ciekawa książka wpadnie jej w ręce. Krukonka przeszła obok pani Pince, krzyczącej na jakiegoś drugoklasistę i skręciła za róg, by znaleźć się jak najdalej od niej, a tam... - Al co za miłe spotkanie! - Cii! Upomniała Pene jakaś nieznana jej krukonka, odrywając się od lektury z bardzo kwaśną miną. - Przepraszam - powiedziała cicho Pene i spojrzała wymownie na Al. Edytowane przez Penelope dnia 15.05.2014 21:24
  W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór  Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie  Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug     - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało.   Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony  Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne   |
|
|
|
| Czarna Wdowa |
Dodany dnia 14.05.2014 21:21
|
|
Postów: 387 Dom: GryffindorPunkty: 4058 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 12.12.13 |
Do biblioteki weszła wesoła od ucha do ucha Laura Fick. Dziewczyna ostrożnie rozejrzała się czy przypadkiem nie widzi jej pani Pince. Po ostatniej aferze wolała jej unikać jednak w tej sytuacji nie miał innego wyjścia. Musiała znaleźć pewną książkę, która pomogła by jej w zadaniu domowym. Zobaczywszy, że bibliotekarka jest do niej odwrócona plecami pomaszerowała w stronę Pene, którą przed sekundą zauważyła. Dziewczyna stała z nieznana jej puchonką. -Hej-przywitała się-jestem Laura Fick-przedstawiła się puchonce podając jej rękę. Edytowane przez Czarna Wdowa dnia 14.05.2014 21:35
|
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 14.05.2014 21:37
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Alette spojrzała na nieznaną jej Gryfonkę z twarzą wyrażającą głębokie zdziwienie. Laura Fick wydawała się osobą niezwykle otwartą i bezpośrednią, a stanowiło to totalne przeciwieństwo zazwyczaj zamkniętej Al. - Sorel - odpowiedziała bardzo powoli, wpatrując się w brązowe oczy dziewczyny, która najwyraźniej poczuła się trochę speszona. - Alette Sorel. - Co tutaj robisz? - zaśmiała się Pene, zaglądając za plecy Puchonki, który odskoczyła jak rażona prądem. - Nic! - Jasne - odparła dziewczyna, wymieniając się z Laurą spojrzeniami. - Szukam informacji na temat... - zaczęła, rozglądając się dziale, w którym stała. - Hipogryfów. Każdy w tej szkole wie, że bardzo interesuje się opieką nad magicznymi... - Zaraz zaraz... - przerwała jej Gryfonka. - Czy to przypadkiem nie ty miałaś hodować smoka? - Co?! - Pene odskoczyła od Alette, przez przypadek wpadając na jedną z ławek. Czytająca niedaleko Krukonka spojrzała na nią z wyrzutem, ale w tamtym momencie Pene myślała tylko o bolącym tyłku. Edytowane przez Alette dnia 14.05.2014 21:47
Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 14.05.2014 21:56
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Pene masowała się o tyłku i patrzyła niedowierzająco na Al. - Zwariowałaś! - krzyknęła szeptem. - Co ty wyprawiasz? Bawisz się w Hagrida? - Hagrid! - Al wypowiedziała to słowo w taki sposób, jakby dostała olśnienia. Laura spojrzała na Pene z miną mówiącą "ona zwariowała". Al wpatrywała się w dal wyraźnie się nad czymś zastanawiając, a Pene była w zbyt wielkim szoku żeby w ogóle myśleć. W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 14.05.2014 21:59
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Alette wpadła w stan totalnego zamyślenia i kiedy Pene coś do niej powiedziała, ta już była w zupełnie innej rzeczywistości. Hagrid... dlaczego wcześniej o tym nie pomyślała? Może dlatego, że Hagrid jest nauczycielem i mógłby wszystko wypaplać profesor McGonagall? A może dlatego, że Hagrid jest straszną paplą i może wygadać to osobie, która doniesie na nią McGonagall? A może dlatego, że Hagrid nie miał zbyt wielkiej wiedzy w zakresie smoków? Właściwie w tamtym momencie to nie miało znaczenia, bo Alette też niewiele wiedziała o tych ognistych stworzeniach, a nauczyciele i tak wszystkiego mogli się dowiedzieć od tej wstrętnej hogwarckiej plotkary. W tamtym momencie zaczęła się zastanawiać, czy nie powinna lepiej ukryć jaja... gdyby na korytarzu złapał ją Snape, pewnie jeszcze tego samego dnia wyleciałaby ze szkoły... - Halo! - z zamyślenia wyrwał ją podniesiony głos Pene. - Słuchasz mnie w ogóle? - Wybacz, odleciałam na chwilę. - Spojrzała na śmiejącą się pod nosem Laurę, więc dodała - Nie ma żadnego smoka, ja mam przy sobie tylko ogrzewacz na stopy. - To co robisz w dziale przeznaczonym właśnie na magiczne stworzenia? - zapytała Gryfonka, przyglądając jej się podejrzliwie. - Już mówiłam... hipogryfy - A ten twój hipogryf to Szwedzki Krótkopyski czy Rogogon Węgierski? - zaśmiała się Laura. - Ogniobąk Polski* - odparła Alette, spoglądając na półkę z książkami. *Z pozdrowieniami dla Warszawy, który i tak tego nie przeczyta -> klik Edytowane przez Alette dnia 14.05.2014 22:07
Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 14.05.2014 22:18
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Pene spojrzała na Laurę, wiedziała że Al coś ukrywa i zastanawiała się, czy powiedziałaby jej o co chodzi na osobności. Poza tym jeśli faktycznie ma jajo smoka, jak może jej pomóc? Myśl - upominała się, ale nic twórczego nie przychodziło jej do głowy. Jesteśmy w bibliotece, więc książki mogłyby pomóc, Pene widziała tu kiedyś, która w tej sytuacji mogłaby się przydać. - Al widziałam tu kiedyś ciekawą książkę o smokach, nosiła tytuł "Ludzie którzy za bardzo kochają smoki" myślę, że mogłaby ci się przydać. Al dziwnie wytrzeszczyła na nią oczy i nic nie mówiła przez dłuższą chwilę. W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 14.05.2014 22:21
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
- To prawda, że interesuję się smokami - powiedziała, po dłuższym milczeniu. - Jednak to nie oznacza od razu, że muszę takowego posiadać. Wiecie jak trudno dostać jajo smoka? - No my nie wiemy, ale ty pewnie tak - zachichotała Laura, ale pod wpływem groźnego spojrzenia Alette uspokoiła się i przybrała poważny wyraz twarzy. - W takim układzie starajmy się zgłębić twoje zainteresowania - rzuciła Pene, podeszła do siedzącej przy stoliku Krukonki i bezceremonialnie wyrwała jej książkę z rąk. - Hej! - krzyknęła oburzona, ale dziewczyna nie zwróciła na to uwagi. Podeszła ponownie do Al i wręczyła jej księgę. Alette spojrzała na nią zdziwiona, ale też zadowolona. - Ja byłam pierwsza, co? Nie macie... - Dawno urokiem nie dostałaś, mała? - przerwała jej Pene. - Znajdź sobie inną książkę. Krukonka przez chwilę wpatrywała się w nią oburzona, ale w końcu postanowiła odpuścić. Pene była od niej wyższa, z resztą sprawiała wrażenie osoby, która bez problemu może utrudnić jej życie. Tymczasem Alette usiadła przy jednym ze stolików i zaczęła wertować księgę, by znaleźć potrzebne dla niej informacje. Nie było to zadaniem łatwym, z pewnością też zajęło sporo czasu, w końcu jednak odnalazła informację, która odmieniła niewiele rozjaśniła, a tylko skomplikowała jej i tak dziwne życie. - Czarna Wichura... - powiedziała do siebie, czytając o legendarnym smoku, którego jajo pozostaje nietknięte przez tysiąc lat, by ostatecznie wykluć się w rękach osoby przeznaczonej. Alette spojrzała na swoją torbę i poczuła ukłucie zazdrości. Smok nie wydostał się ze skorupy przy niej, chociaż dosyć często wydawał z siebie dziwne dźwięki. A to oznaczało, że gdzieś w tej szkole żyje sobie osoba przeznaczona i nie jest to Al. Edytowane przez Alette dnia 14.05.2014 22:30
Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 14.05.2014 22:41
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Pene zaglądnęła do książki nad ramieniem Al. - Czarna wichura - napomknęła Puchonka jakby do siebie. Krukonka zaczęła szybko wertować stronę. Smok wykluwa się tylko dla osoby przeznaczonej, a więc tego smoka ma Alette, ale jeżeli się nie wykluł oznacza, że już tego nie zrobi. Kamień spadł z serca Pene. Są bezpieczne. Dziewczyna usiadła przy koleżance, a Laura przyglądała się im obu z zaciekawieniem. W tym momencie jakiś dziwny dźwięk wydobył się z torby Al. Wszystkie dziewczyny podskoczyły przestraszone, Puchonka wyciągnęła torbę z pod nóg Pene i parzyła na nią niedowierzająco. Laura miała oczy szerokie jak spodki, co chwile tylko patrzyła na Pene, Al, torbę i tak w kółko, nie mogąc się zdecydować na czym zatrzymać wzrok. W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 14.05.2014 22:43
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Było jej zwyczajnie przykro... sama nie wiedziała dlaczego. Po prostu czuła się wykluczona. Została skazana, by zawsze być gdzieś obok... dostawała ochłap, jakąś kromkę chleba i do widzenia. A ona nie chciała być przu****sem osoby, której ten smok był przeznaczony... ona sama chciała mieć tego smoka. Zmarszczyła brwi i poprawiła okulary na nosie, podczas gdy z torby zaczęły się wydobywać dziwaczne dźwięki. Pene i Laura zaczęły wpatrywać się w nią z niedowierzaniem, ale ona nie zwróciła na to większej uwagi. Z dobijaniem się miała już do czynienia od dawna. Nie pozostało jej nic innego, jak znaleźć tą przeznaczoną osobę i wybić jej zęby. Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 15.05.2014 08:39
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Pene patrzyła na Al nerwowo ściskającą swoją torbę. Wyglądała na smutną, rozczarowaną i zagniewaną jednocześnie, Krukonka wyobrażała sobie jak musiała się teraz czuć. Chciała ją jakoś pocieszyć. Spojrzała na Laurę, szukając u niej wsparcia, ale ta wciąż krążyła wzrokiem po zebranych. Ech - westchnęła głośno i powiedziała: - Może pójdziemy do kuchni? Napijemy się piwa kremowego albo coś innego? Chodź Al nie przejmuj się tym tak bardzo. Mina Al mówiła, że nie chce iść od kuchni, Penelopie włoski zjeżyły się na karku od jej spojrzenia. Edytowane przez Penelope dnia 15.05.2014 21:27
W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Podziel się z innymi: |
|
| Przejdź do forum: |