No jasne, tylko, że nikt z nas nie jest sobie w stanie wyobrazić, co osoby zamknięte w obcym ciele, czują tak naprawdę. Ale skoro dochodzą do momentu, w którym chcą przejść przez zabieg zmiany płci, to znaczy, że ich dotychczasowe życie jest nie do zniesienia. Wiadomo, że też być może do końca nie zdają sobie konsekwencji z tego, jak będzie wyglądało ich życie. Natomiast właśnie po to najpierw wszystko jest poprzedzone działaniem lekarzy psychiatrów. To też nie jest tak, że ktoś sobie postanawia, że zmieni płeć i po prostu to robi.

Nie wiem, no mnie się wydaje, że to jest zwyczajnie kwestia wyboru życia w zgodzie ze sobą i tego, że to jest jednak ważniejsze od podejścia innych ludzi. Zwłaszcza, że zazwyczaj osoby, które mają problem z tożsamością płciową nie stanowią, hm, klasycznego ujęcia męskości czy kobiecości. Więc na dobrą sprawę nigdy nie są akceptowane przez innych, a do tego same siebie nie mogą zaakceptować. Także w momencie, w którym podejmują się zabiegu, mają nadzieję, że w końcu będą mogli zaakceptować sami siebie, że nie będą musieli żyć z jakąś wielką tajemnicą i sami sobie z nią radzić. Pewnie są osoby, które później dochodzą do wniosku, że to wcale ich nie uwolniło, ale jest też cała masa osób, którym mimo wszystko żyje się lepiej. Tak myślę przynajmniej, nie jestem w stanie tego przecież wiedzieć.

No i ja bym w ogóle nie sprowadzała problemu seksualności do tego, że się ludziom przewraca w głowach. Mamy na tyle rozwiniętą naukę, że więcej o pewnych rzeczach wiemy i inaczej je rozumiemy niż kiedyś. Poza tym życie ludzkie się odbywa na wielu płaszczyznach i szczerze mówiąc, gdyby moje się sprowadzało tylko do zastanawiania się nad tym co włożyć do gara, to chyba bym sobie strzeliła w łeb. Natomiast nie chodzi też o umniejszanie jakiejś sfery, tylko o to, że one po prostu współistnieją. Każdy z nas sobie z każdą ze sfer życia radzi lepiej lub gorzej; jedni właśnie niezbyt dobrze radzą sobie z utrzymaniem rodziny, drudzy mają problem z seksualnością (albo inni ludzie mają problem z ich seksualnością, ale to już inna kwestia), ktoś inny w ogóle sobie może nie radzić z jakimiś stosunkami międzyludzkimi i wcale nie musi to czynić go dziwolągiem. Dlatego dla mnie takie sprowadzanie problemu, poważnego zresztą, do tego, że to jest zachcianka, nieprzemyślana w dodatku jest, no właśnie, niepoważne.