Logowanie
Facebook
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.
![[off]](../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Pan Śmierci
18.04.2026 13:02
18.04.2026 13:02
Aż mi się przypomniało ożywienie na początku covidu. Kiedy to było w ogóle 
wracam po paru latach, a tu fandom umarł 
Specjalista ds. sprzedaży
12.04.2026 11:40
12.04.2026 11:40
ja wczoraj napisałam pół posta w hogwarcie po czym stwierdziłam, że mi się nie chce i usunęłam
Współpraca
Najaktywniejsi
1) 
Alette
2) 
fuerte
3) 
Katherine_Pierce
4) Sam Quest
5) Shanti Black
6) 
A.
7) monciakund
8) ania919
9) ulka_black_potter
10) Klaudia Lind
Losowe zdjęcie
Zobacz temat
Błonia i Zakazany Las
|
|
 dobrosia1 |
Dodany dnia 12.05.2014 13:53
|
  Postów: 764 Dom:  SlytherinPunkty: 9768 Ranga: Praktykant w Św Mungu Data rejestracji: 07.03.14 |
- Em, no nie wiem - jąkała się Pene - Wyczerpał się limit moich pomysłów. Nagle zegarek na ręce Dosi przeraźliwie zapiszczał. - Dosia, skąd to masz? To nie jest nasza bransoletka bezpieczeństwa. - spytała zaciekawiona Laura wskazując ręką na urządzenie. - No, chyba każdy dziś czymś zaskakuje, to teraz moja kolej - westchnęła Ewilan i zaczęła wyjaśniać - To jest zegarek życzeń. Ana zrobiła wielkie oczy i zasłoniła usta ręką. - Kiedy jestem w wielkiej potrzebie, a zegarek to wyczuwa, wydaje właśnie taki dźwięk - kontynuowała Dosia - Mogę wtedy pomyśleć nad rzeczą, którą chciałbym tu przenieść. Jednak wymaga to wielkiej koncentracji. Dostałam to od siostry, ale ona już nie żyje. Nakazała mi używać go tylko w nagłym wypadku.  MÓJ RUDZIELEC! [img]  [/img] Slytherin górą! ^^   |
|
|
|
| Czarna Wdowa |
Dodany dnia 12.05.2014 15:26
|
  Postów: 387 Dom:  GryffindorPunkty: 4058 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 12.12.13 |
-Matko ja zawsze wiedziałam, że świat magii jest super. No, ale bez jaj! Normalnie to my możemy wszystko...a Mugole? Nic, no właśnie!Tak jak byśmy nie mogli się z nimi niektórymi, rzeczami podzielić! Wtedy by było im o wiele łatwiej...-rozważała Laura. Dziewczyny popatrzyły na nią ze zdziwieniem. -No co? Dobra tego nie było...sorry, ale czasem tak mam, że ubolewam nad życiem mugoli wiecie oni tak ciężko mają-tłumaczyła Laura. -Spoko-uspokoiła Ana. -Dobra ja uważam, że powinnyśmy bez niczego tam iść-stwierdziła Laura. Dziewczyny popatrzyły na nią z jeszcze większym zdziwieniem niż wcześniej. Laura westchnęła. -No patrzcie. Zacznijmy od tego, że po co Hagrid miałby tam iść...Zresztą nawet jak by już stwierdził, że nam nie ufa i pójdzie nas szukać to na pewno pomyśli, że nie będziemy już na tyle głupie, żeby tam wrócić...-tłumaczyła Fick-poza tym co nam zrobi jak nas znów przyłapie tutaj? Edytowane przez Czarna Wdowa dnia 12.05.2014 15:39
       |
|
|
|
| Ana_Black |
Dodany dnia 12.05.2014 15:42
|
  Ostrzeżenia: 1 Pochwały: 8 Postów: 4391 Dom: GryffindorPunkty: 24016 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 06.02.10 |
- No nie wiem... może da nam szlaban? Albo wyśle do opiekunów naszych Domów? - zakpiła Ana. - No właśnie, Hagrid jest przecież nauczycielem... - zauważyła Dosia. -... który jeszcze nikomu nie dał szlabanu - dodała Laura. - Właśnie, jeszcze - odparła Alice. - Siostra powiedziała mi, żebym zegarka życzeń używała tylko w największej potrzebie. A poszukiwania Graupa nie są największą potrzebą - powiedziała Ew. - Moglibyśmy użyć obręczy kamuflującej! - powiedziała Jess. - Nie moglibyśmy. Pomyśl co by było jakby ktoś zobaczył nasze kopie zmierzające do zamku, podczas gdy my już powinnyśmy tam być - odparła Ana. - Dobra dziewczyny, idziemy bez niczego. Raz kozie śmierć, jak to mówią mugole. No chyba że któraś z was zna Zaklęcie Kameleona lub Zaklęcie Zwodzące... - powiedziała Pene. Edytowane przez Ana_Black dnia 12.05.2014 15:49
 Loki: Dość tego! Wszyscy stoicie niżej ode mnie! Patrzysz na boga, szkaradny stworze! I nie godzę się, aby pomiatał mną... Hulk: Wielki mi bóg.   Hulk ziewać ~ Łapa  Uwielbiam też jak dostajesz szału i zamieniasz się w tę wielką zieloną bestię..      Zdradzę ci moją tajemnicę. Zawsze jestem zły.   Nieźle. Chcą mnie zamknąć w metalowym pudle i zanurzyć w wodzie. Nie. Jest gorzej niż myślałem.  No bo czym jesteśmy? Zespołem? Nie, nie, nie. Mieszanką wybuchową niosącą chaos. ***  Nie bądź jeleń, nie fikaj.  Matka wie że ukradłeś jej szaty?  - Jarvis, znasz przypowieść o Jonaszu? - Traktowałbym ją raczej jako metaforę. - Thor walczy na 6. - Nie zaprosił mnie?  Co, stawaliście na siusiu?  Niech wyskakuje z ciuchów. Przenoszę imprezę do was.  Weź mnie nie strasz. Co to było, robił mi usta usta?  Phil? Ale on ma na imię Agent!  J.A.R.V.I.S: Dostępne 400% mocy. Iron-Man: Dzięki.  Nie gniewam się, pączuszku. Masz niezły prosty.  Ta wiedźma miesza ci w głowie. Jesteś od niej silniejszy, mądrzejszy. Jesteś Banner.  On jest szefem. Ja tylko za wszystko płacę, wszystko buduję i dbam żebyśmy byli cool.  Stark! Potrzebny jest plan ataku! Mam plan: atakować!      ***  - Ja bym sobie odpuściła, to faceci nie z tego świata, bogowe czy coś. - Bóg jest tylko jeden! I głowę dam, że tak się nie ubiera.  - No jasne. Złoty chłopiec w złotej zbroi. Co zostanie jak ją zdejmiesz? - Geniusz, miliarder, playboy, filantrop. A co? (...) A kto jest [prawdziwym bohaterem]? Ty? Jesteś wynikiem eksperymentów na ludziach. Tyle w tobie bohatera, ile zmieściło się do probówki. *** Zabijesz mnie? Ustaw się w kolejce.  Kto znajdzie ten młot i okaże się go godny posiądzie moc Thora.  Thor: Loki może i jest nieobliczalny, ale jest Asgardczykiem i moim bratem. Natasha: Zabił 80 ludzi w ciągu dwóch dni. Thor: Był adoptowany. - Nie będę z tobą walczył bracie. - Nie jesteśmy braćmi.  Piekło rozbrzmiewa jękami jego ofiar.  - O, kontratakują. - No wiesz, młodzi są. - Do stu piorunów, szanuj mowę ojczystą - Długo mi tego nie wybaczą.  To bardzo, bardzo ciekawa teoria, ale ja mam prostszą. Nie jesteście godni.  - A jakby wsadzić młot do windy? Uniesie ją. - Winda nie jest godna.  Zobaczyłem coś we śnie. Muszę to wyjaśnić. Tutaj się nie da.  - Jak tam kosmos? - Kosmos ma się dobrze.  - I myślisz, że możesz mi zaufać? - Nie ufam ci. Matka ci ufała. W przeszłości. Nawet mimo naszych ciągłych sporów. Zawsze miała nadzieję, że gdzieś w tobie nadal jest iskierka mojego brata. Ta nadzieja już nie istnieje i już cię nie chroni.  Mojego życia... Tato, nie nadaję się na króla. Będę bronić Asgardu i innych światów do ostatniego tchu... ale nie mogę tego robić z tronu. Mimo swego szaleństwa Loki rozumiał władzę w taki sposób, jakiego ja nigdy nie osiągnę. ***  O nie, będę żył wiecznie i będę cały z plastiku.   Kto okaże się godzien moc młota posiądzie. Bez jaj, stary, to sztuczka.  Rekalibracja kognitywna... Zdzieliłam cię w czaszkę  Mam go spowolnić? Czy wyślesz mu więcej sparingpartnerów?  Lepiej wydaj rozkaz, bo zaczynam mu kibicować.  Have you ever had someone take your brain and play? Pull you out and stuff something else in? Do you know what it's like to be unmade?  Przerabiałem hipnozę. Nie lubię. *** Stoimy w obliczu globalnej katastrofy.  Hej malutki. Słonko już zachodzi.  Cicho blaszak, ja nie mam rakiety w tyłku.  - Steve nie lubi takiego słownictwa. - A kopnąć cię w tą...  Nie jest taki zły, tylko trochę nerwus. Drugiego takiego nie ma na całym świecie. Wszyscy lubią wygrywać, a ten mój facet robi co może by walki uniknąć, bo wie że walkę wygra.  - Co ci się śniło? - Że jestem Avengersem, że jestem kimś więcej niż tylko posłuszną maszynką do zabijania.  Kocha to się dzieci, ja mam u niego dług. ***   ***   ***         ***  Wstąp do T.A.R.C.Z.Y, poznaj dalekie kraje, niezwykłych ludzi... i zabij ich.   Ja się nie pocę. Ja błyszczę.  Thor mógłby choć raz przysłać boga sprzątania po sobie. Na pewno ma jakąś magiczną miotłę.   Zawsze nosisz whisky?  Ten dom miał wytrzymać siłę Hulka.  - Jak nas znaleźli? - Zaprosiłem ich.  Nie poddam się. Odzyskam Skye i T.A.R.C.Z.Ę, ale jeep od Eddiego to za mało.  Nasza kiepska opcja. Grant Ward. ***  Bez ciebie nie ma T.A.R.C.Z.Y.  - Służysz Coulsonowi czy T.A.R.C.Z.Y? - To to samo.  Kogo jak kogo, ale Coulsona nie zlikwidujesz.  Dyrektor T.A.R.C.Z.Y zawsze ma tajemnice. *** Nie wierzę w strach. Wierzę w zaufanie.     ***   I was able to hack S.H.I.E.L.D. from my van. You're gonna show me something new.  Nie byłam w waszym durnym "S.H.I.E.L.D. Hogwarcie".   ***   Nie jestem dobrym człowiekiem, Skye.  Long time to see.  Jestem Agent Grant Ward.  ***    ***     ***  Jeśli to jeszcze aktualne, to poproszę tego drinka.  - Żołnierzyk. Postać nie z tej epoki. Ale za to z tej planety.  Nigdy nie chciałem tronu. Chciałem być równym tobie.  - A ty co? Błyskawic się boisz? - Nie darzę miłością tego, co zwiastują. - Chcesz zabrać mi ukochaną planetę w odwecie za rzekomą zniewagę? Nie. Sprawuję nad nią opiekę. - No rzeczywiście, wspaniale się nią opiekujesz. Ludzie wyżynają się milionami, a ty palcem nie kiwniesz. Zaprowadzę tu porządek. Kto mnie powstrzyma?  - Jesteś potworem. - O nie. Potwór jest wśród was. - A, Banner. To twój plan.  Że urodziłem się by zostać królem.  No dobrze. To może wolisz kogoś ze swoich nowych przyjaciół? Wydaje się, że jesteś do nich podobny. No i to jest o wiele lepsze! Mój strój jest taki sobie. Ale ile niesie ze sobą cnót! Jakiż to wielki zaszczyt! Czuję, że aż szaleję od sprawiedliwości. Chcesz usłyszeć mowę o prawdzie, honorze i patriotyźmie? Boże chroń Amer... Zaufaj mojemu gniewowi. Nie zrobiłem tego dla niego. Uuuu. A była już na wyciągnięcie ręki. Dzięki Tesseractowi mogliście mieć władzę, nieograniczoną moc. A wy co? Ciepło i światło dla wszystkich ludzi? Dopiero przekonacie się, co znaczy prawdziwa władza.  Przynoszę wam dobrą nowinę. Czeka was wyzwolenie. ***     ***  Nie miałem prawa cię winić. Wiem, że chciałeś mi pomóc, chronić mnie. Od tego są przyjaciele. Możemy żyć z godnością - nie możemy z nią umrzeć. Człowiek jest najgorszym źródłem prawdy o sobie. Wszystko się zmienia. To nie znaczy, że na lepsze. Trzeba sprawić, by było lepiej. Nie można tylko gadać i mieć nadzieję, że samo się poprawi. |
|
|
|
| Czarna Wdowa |
Dodany dnia 12.05.2014 15:56
|
|
Postów: 387 Dom: GryffindorPunkty: 4058 Ranga: Wróg ciemnej strony Data rejestracji: 12.12.13 |
-No i bardzo dobrze!-wrzasnęła Laura-nie, bez żadnych zaklęć! Idziemy tak jak tu stoimy. -No, niech będzie-powiedziała Ana niechętnie. -Zgadzacie się?-zapytała Pene pozostałe dziewczyny, które nie wyglądały na zadowolone. -Tak-odpowiedziały chórem. Dziewczyny zeszły ze ścieżki i udały się w głąb ciemnego lasu... Edytowane przez Czarna Wdowa dnia 12.05.2014 16:02
|
|
|
|
| Ana_Black |
Dodany dnia 12.05.2014 16:08
|
|
Ostrzeżenia: 1 Pochwały: 8 Postów: 4391 Dom: GryffindorPunkty: 24016 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 06.02.10 |
Dziewczyny szły najciszej jak potrafiły, aż nagle Laura nadepnęła na gałązkę. - Uważaj - syknęła Ew. - Może chociaż zapalimy różdżki? Będziemy lepiej widzieć! - zasugerowała Ana. - Ale... - zaczęła niepewnie Laura. - Jak ktoś lub coś będzie się zbliżało, zgasimy różdżki - powiedziała An. - No dobra, zapalamy różdżki - powiedziała Jess. Dziewczyny wyjęły różdżki i jednocześnie szepnęły: - Lumos! Natychmiast zrobiło się jaśniej, ruszyły dalej w głąb lasu. Loki: Dość tego! Wszyscy stoicie niżej ode mnie! Patrzysz na boga, szkaradny stworze! I nie godzę się, aby pomiatał mną... Hulk: Wielki mi bóg. Hulk ziewać ~ Łapa Uwielbiam też jak dostajesz szału i zamieniasz się w tę wielką zieloną bestię.. Zdradzę ci moją tajemnicę. Zawsze jestem zły. Nieźle. Chcą mnie zamknąć w metalowym pudle i zanurzyć w wodzie. Nie. Jest gorzej niż myślałem. No bo czym jesteśmy? Zespołem? Nie, nie, nie. Mieszanką wybuchową niosącą chaos. *** Nie bądź jeleń, nie fikaj. Matka wie że ukradłeś jej szaty? - Jarvis, znasz przypowieść o Jonaszu? - Traktowałbym ją raczej jako metaforę. - Thor walczy na 6. - Nie zaprosił mnie? Co, stawaliście na siusiu? Niech wyskakuje z ciuchów. Przenoszę imprezę do was. Weź mnie nie strasz. Co to było, robił mi usta usta? Phil? Ale on ma na imię Agent! J.A.R.V.I.S: Dostępne 400% mocy. Iron-Man: Dzięki. Nie gniewam się, pączuszku. Masz niezły prosty. Ta wiedźma miesza ci w głowie. Jesteś od niej silniejszy, mądrzejszy. Jesteś Banner. On jest szefem. Ja tylko za wszystko płacę, wszystko buduję i dbam żebyśmy byli cool. Stark! Potrzebny jest plan ataku! Mam plan: atakować! *** - Ja bym sobie odpuściła, to faceci nie z tego świata, bogowe czy coś. - Bóg jest tylko jeden! I głowę dam, że tak się nie ubiera. - No jasne. Złoty chłopiec w złotej zbroi. Co zostanie jak ją zdejmiesz? - Geniusz, miliarder, playboy, filantrop. A co? (...) A kto jest [prawdziwym bohaterem]? Ty? Jesteś wynikiem eksperymentów na ludziach. Tyle w tobie bohatera, ile zmieściło się do probówki. *** Zabijesz mnie? Ustaw się w kolejce. Kto znajdzie ten młot i okaże się go godny posiądzie moc Thora. Thor: Loki może i jest nieobliczalny, ale jest Asgardczykiem i moim bratem. Natasha: Zabił 80 ludzi w ciągu dwóch dni. Thor: Był adoptowany. - Nie będę z tobą walczył bracie. - Nie jesteśmy braćmi. Piekło rozbrzmiewa jękami jego ofiar. - O, kontratakują. - No wiesz, młodzi są. - Do stu piorunów, szanuj mowę ojczystą - Długo mi tego nie wybaczą. To bardzo, bardzo ciekawa teoria, ale ja mam prostszą. Nie jesteście godni. - A jakby wsadzić młot do windy? Uniesie ją. - Winda nie jest godna. Zobaczyłem coś we śnie. Muszę to wyjaśnić. Tutaj się nie da. - Jak tam kosmos? - Kosmos ma się dobrze. - I myślisz, że możesz mi zaufać? - Nie ufam ci. Matka ci ufała. W przeszłości. Nawet mimo naszych ciągłych sporów. Zawsze miała nadzieję, że gdzieś w tobie nadal jest iskierka mojego brata. Ta nadzieja już nie istnieje i już cię nie chroni. Mojego życia... Tato, nie nadaję się na króla. Będę bronić Asgardu i innych światów do ostatniego tchu... ale nie mogę tego robić z tronu. Mimo swego szaleństwa Loki rozumiał władzę w taki sposób, jakiego ja nigdy nie osiągnę. *** O nie, będę żył wiecznie i będę cały z plastiku. Kto okaże się godzien moc młota posiądzie. Bez jaj, stary, to sztuczka. Rekalibracja kognitywna... Zdzieliłam cię w czaszkę Mam go spowolnić? Czy wyślesz mu więcej sparingpartnerów? Lepiej wydaj rozkaz, bo zaczynam mu kibicować. Have you ever had someone take your brain and play? Pull you out and stuff something else in? Do you know what it's like to be unmade? Przerabiałem hipnozę. Nie lubię. *** Stoimy w obliczu globalnej katastrofy. Hej malutki. Słonko już zachodzi. Cicho blaszak, ja nie mam rakiety w tyłku. - Steve nie lubi takiego słownictwa. - A kopnąć cię w tą... Nie jest taki zły, tylko trochę nerwus. Drugiego takiego nie ma na całym świecie. Wszyscy lubią wygrywać, a ten mój facet robi co może by walki uniknąć, bo wie że walkę wygra. - Co ci się śniło? - Że jestem Avengersem, że jestem kimś więcej niż tylko posłuszną maszynką do zabijania. Kocha to się dzieci, ja mam u niego dług. *** *** *** *** Wstąp do T.A.R.C.Z.Y, poznaj dalekie kraje, niezwykłych ludzi... i zabij ich. Ja się nie pocę. Ja błyszczę. Thor mógłby choć raz przysłać boga sprzątania po sobie. Na pewno ma jakąś magiczną miotłę. Zawsze nosisz whisky? Ten dom miał wytrzymać siłę Hulka. - Jak nas znaleźli? - Zaprosiłem ich. Nie poddam się. Odzyskam Skye i T.A.R.C.Z.Ę, ale jeep od Eddiego to za mało. Nasza kiepska opcja. Grant Ward. *** Bez ciebie nie ma T.A.R.C.Z.Y. - Służysz Coulsonowi czy T.A.R.C.Z.Y? - To to samo. Kogo jak kogo, ale Coulsona nie zlikwidujesz. Dyrektor T.A.R.C.Z.Y zawsze ma tajemnice. *** Nie wierzę w strach. Wierzę w zaufanie. *** I was able to hack S.H.I.E.L.D. from my van. You're gonna show me something new. Nie byłam w waszym durnym "S.H.I.E.L.D. Hogwarcie". *** Nie jestem dobrym człowiekiem, Skye. Long time to see. Jestem Agent Grant Ward. *** *** *** Jeśli to jeszcze aktualne, to poproszę tego drinka. - Żołnierzyk. Postać nie z tej epoki. Ale za to z tej planety. Nigdy nie chciałem tronu. Chciałem być równym tobie. - A ty co? Błyskawic się boisz? - Nie darzę miłością tego, co zwiastują. - Chcesz zabrać mi ukochaną planetę w odwecie za rzekomą zniewagę? Nie. Sprawuję nad nią opiekę. - No rzeczywiście, wspaniale się nią opiekujesz. Ludzie wyżynają się milionami, a ty palcem nie kiwniesz. Zaprowadzę tu porządek. Kto mnie powstrzyma? - Jesteś potworem. - O nie. Potwór jest wśród was. - A, Banner. To twój plan. Że urodziłem się by zostać królem. No dobrze. To może wolisz kogoś ze swoich nowych przyjaciół? Wydaje się, że jesteś do nich podobny. No i to jest o wiele lepsze! Mój strój jest taki sobie. Ale ile niesie ze sobą cnót! Jakiż to wielki zaszczyt! Czuję, że aż szaleję od sprawiedliwości. Chcesz usłyszeć mowę o prawdzie, honorze i patriotyźmie? Boże chroń Amer... Zaufaj mojemu gniewowi. Nie zrobiłem tego dla niego. Uuuu. A była już na wyciągnięcie ręki. Dzięki Tesseractowi mogliście mieć władzę, nieograniczoną moc. A wy co? Ciepło i światło dla wszystkich ludzi? Dopiero przekonacie się, co znaczy prawdziwa władza. Przynoszę wam dobrą nowinę. Czeka was wyzwolenie. *** *** Nie miałem prawa cię winić. Wiem, że chciałeś mi pomóc, chronić mnie. Od tego są przyjaciele. Możemy żyć z godnością - nie możemy z nią umrzeć. Człowiek jest najgorszym źródłem prawdy o sobie. Wszystko się zmienia. To nie znaczy, że na lepsze. Trzeba sprawić, by było lepiej. Nie można tylko gadać i mieć nadzieję, że samo się poprawi. |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 14.05.2014 19:50
|
  Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom:  RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Nagle wszędzie zaroiło się od centaurów, bębnienie kopyt wypełniło cały las, wszyscy mieli groźne miny. Dziewczyny zgasiły różdżki i schowały je do kieszeni, bojąc się, że ich towarzysze mogą im je zabrać. - Miałyście wracać do domu! - zagrzmiał jeden z nich. - Zgubiłyśmy się - skłamała natychmiast Pene aby ratować sytuację. - W takim razie odprowadzimy was prosto do szkoły. - Nie trzeba, wystarczy jak odnajdziemy ścieżkę - dodała Alice. - Idziemy - powiedział centaur, głosem nieznoszącym sprzeciwu. Odprowadził je tuż na skraj Zakazanego Lasu. - Będę tu czekał dopóki nie zobaczę, że wchodzicie do szkoły, a jeśli jeszcze raz zobaczę was tak daleko w lesie, nie będę już taki miły - zagroził. Dziewczyny udały się z "podkulonymi ogonami" do szkoły. Były niezadowolone, że ich wyprawa skończyła się taką katastrofą. Bez słów rozeszły się do swoich pokoi wspólnych.   W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór  Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie  Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug     - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało.   Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony  Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne   |
|
|
|
| Hermiona Justysia |
Dodany dnia 15.05.2014 22:20
|
|
Pochwały: 2 Postów: 947 Dom:  HufflepuffPunkty: 25374 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 10.09.08 |
Justyna poprawiła okulary i wyszła na błonia. Słoneczko świeciło wysoko, lekki wiatr rozwiewał jej gęste kasztanowe włosy. W ręce trzymała książkę do eliksirów, pergamin i pióro. Po ciężkim dniu miała zamiar usiąść pod drzewem i zając się pracą domową. Idąc ścieżką zauważyła grupkę Gryffonów siedzących i wesoło gaworzących o czymś. Blue minęła ich bez słowa szukając odpowiedniego miejsca na naukę w ciszy. Podeszła bliżej Zakazanego Lasu. Rozejrzała się wokoło, nikogo nie widziała, więc spokojnie usiadła pod liściastym drzewem. Pogrążyła się w lekturze.       |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 15.05.2014 22:34
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Al i Pene wyszły na błonia oblane popołudniowym słońcem. - Gdzie dokładnie idziemy? - spytała Pene, nie wiedząc czego się spodziewać po dość rozchwianej emocjonalnie koleżance. - A gdzie można coś ukryć? - spytała Al nerwowo. - No nie wiem, może gdzieś na skraju lasu... - O tak, to dobry pomysł - i nie czekając na reakcję, Al ruszyła w stronę drzew. Po chwili zatrzymała się jakby zobaczyła ducha, znieruchomiała. - Co się stało? - zapytała przestraszona Pene. -Ona! - powiedziała przez zaciśnięte zęby Alette. W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 15.05.2014 22:36
|
 Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Alette wybiegła z zamku, ciągnąc za sobą zaciekawioną, ale i zaniepokojoną Pene. Kroczyła pewna w stronę Zakazanego Lasu, kiedy Krukonka zapytała: - Gdzie dokładnie idziemy? Właściwie sama nie wiedziała. Wybranie się na błonia było swego rodzaju impulsem i brakiem lepszej idei... - A gdzie można coś ukryć? - odpowiedziała pytaniem na pytanie. Rozejrzała się dookoła. - No nie wiem, może gdzieś na skraju lasu... - Dobry pomysł - powiedziała Alette, ale wtedy przed jej oczami wyrosła postać, która zniszczyła cały spokój. Justyna Bule siedziała pod jednym z drzew, a jej gęste kasztanowe włosy (takie same jak Alette?) rozwiewał lekki wiatr. Początkowo nie zwróciła uwagi na stojące niedaleko dziewczyny, zbyt bardzo zaczytała się w jakąś książkę. Al kompletnie nie ogarniała tej dziewczyny. Justyna była ładna, mądra i jeszcze do tego wysportowana, a wedle kalkulacji Al ideały nie istniały... po prostu nie i koniec. A Blue wydawała się chodzącą doskonałością, przy której mała i roztrzepana Alette wyglądała jak totalne dziwadło... albo jak wiedźma. Właściwie Alette była wiedźmą... może nie miała garbatego nosa i tłustych włosów, ale w jej oczach czaiły się iskierki szaleństwa... zwłaszcza, gdy mówiła o magicznych stworzeniach. Właściwie zawsze sobie siebie wyobrażała jako samotną i zapuszczoną wariatkę zamieszkałą w jakiejś leśnej chatce. Tylko w jej wizji wyganiała z domku smarkatych Jasia i Małgosię, a nie ich jadła... ale to była w ogóle bajka z wiedźmą? - HALO - z zamyślenia wyrwała ją Pene. Edytowane przez Alette dnia 15.05.2014 22:47
        Kazui <3  W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this...    Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann  "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon  Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love  |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 15.05.2014 22:56
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
- Ona! - złość, a wręcz nienawiść jaka pojawiła się w oczach Alette była niepokojąca. Pene nie miała pojęcia jak się zachować. Do tego nieznana jej Puchonka siedząca na skraju Zakazanego Lasu, właśnie dostrzegła zmierzające w jej stronę dziewczyny. Najpierw na jej ładnej twarzy ojawił się strach ze zdziwieniem, a później wyraźna determinacja. Wyraźnie przygotowana była na najgorsze. Al przyśpieszyła kroku i niemal podbiegła do Puchonki i zaczęła na nią krzyczeć. Penelope starała się jakoś uspokoić koleżankę, ale jej to nie wychodziło. Jeśli szybko czegoś nie wymyśli ta "wymiana zdań" może skończyć się dość ostro. W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 15.05.2014 23:00
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Sama nie wiedziała, co ją napadło... zazwyczaj nie krzyczała, a wszelkie frustracje trzymała w sobie. Może jednak tym razem stres wziął górę, bo podbiegła do Puchonki i powiedziała zdecydowanie zbyt głośno: - Dobrze się bawiliście? - Słucham? - zapytała pozornie uprzejmie Justyna, chociaż w jej głosie czaiła się czysta złośliwość. Obie wiedziały, że Blue wygrywała, jeśli chodzi o Barta (co potwierdzała sytuacja w kuchni), niewiele traciła też podczas treningów Quidditcha. W normalnych warunkach pewnie Alette miałaby to gdzieś, ale poczucie wyższości Puchonki zwyczajnie wytrącało ją z równowagi... no i Bart... - Pytam, jak miło wam minął czas w kuchni - rzuciła Alette, a zdezorientowana Pene stanęła jej za plecami. - Odkąd sobie poszłaś, fantastycznie - odgryzła się Justyna, a w Al aż się zagotowało. - Przed innymi możesz zgrywać niewiniątko, ale ja się nie dam na to nabrać. - Wiesz, co Al... - odparła Puchonka, mocno akcentując ostatnie słowo. - Ty masz jakąś paranoję. Rozumiem, że od dawna podko****esz się... - Zamilcz - przerwała jej Alette, a Pene spojrzała na nią zszokowana. - Łatwo ci wysnuwać swoje wnioski i teorie, a tak naprawdę po prostu drażni mnie twoja obecność. - To po co tu podeszłaś, co? - oburzyła się Puchonka. - Chociaż nie musisz odpowiadać... wiem. Tylko przyjmij do wiadomości, że to Bart mnie zaprosił wtedy do tego stołu, który... może cię to zaskoczyć... nie jest twoją własnością. Jesteś po prostu zaborczą jędzą i wkurza cię to, że inni o tym wiedzą. Ja o tym wiem i twoja koleżanka również. Więcej nie zdążyła powiedzieć. Alette wyciągnęła swoją różdżkę i zaatakowała. Edytowane przez Alette dnia 15.05.2014 23:15
Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Hermiona Justysia |
Dodany dnia 16.05.2014 09:31
|
|
Pochwały: 2 Postów: 947 Dom: HufflepuffPunkty: 25374 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 10.09.08 |
Dziewczyna siedząc na trawie nie spodziewała się takiego ataku furii ze strony Al. Gdy trwała ostra wymiana zdań, Blue zauważyła dzikość w oczach Puchonki. Złapała za różdżkę, która leżała obok pióra i czekała tylko na atak. W jednym momencie Alette podniosła swoją różdżkę i wycelowała w Justynę. Krzyknęła coś niezrozumiałego. - Protego! - Blue nie czekała na nic i wyrzuciła z siebie zaklęcie obronne. Zdziwiona Al patrzyła z niedowierzaniem. - Jak ci się udało. - powiedziała cicho. Puchonka wstała z ziemi i spoglądała groźnie na przeciwniczkę. - Co Ty sobie wyobrażasz? Nikt nie będzie na mnie rzucał klątw! Jak masz problem z kontrolowaniem emocji idź się zamknij do kibla, sama z... z tym czymś - wskazała na zawiniątko. Nieznana jej Krukonka patrzyła raz na jedną, raz na drugą. Nie rozumiała nic z tej sytuacji, jednak swoją różdżkę trzymała w pogotowiu. |
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 16.05.2014 10:37
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
Alette nie wiedziała, jakim cudem Justyna spodziewała się ataku, skoro ona sama nie miała o nim zielonego pojęcia. Nigdy nie musiała odwoływać się do takich rzeczy, ale z drugiej strony do tej pory jeszcze nikt nie nazwał jej zaborczą jędzą. - Co Ty sobie wyobrażasz? Nikt nie będzie na mnie rzucał klątw! Jak masz problem z kontrolowaniem emocji idź się zamknij do kibla, sama z... z tym czymś - Och... też mi klątwa. Żeby cię ta Drętwota nie zabiła po drodze - zakpiła Alette. Czuła jak ogarnia ją spokój, była w stanie kontrolować każdy swój ruch. Już nigdy nie mogła dać się wytrącić z równowagi... chyba musiała przejść przez kolejny trans, od dawna nie miała z nim do czynienia. Tylko musiała znaleźć Simona... może to dlatego reagowała teraz tak emocjonalnie? Może po prostu musi się wyzerować? Justyna wpatrywała się na nią zdezorientowana, najpewniej wciąż spodziewając się ataku. Pene spoglądała na schowane w torbie jajo. - Czego ty ode mnie chcesz, co? - pytała Justyna zrezygnowanym głosem. - Mam nie podchodzić więcej do Barta? Zrezygnować z pozycji pałkarza? - Nie ma takiej potrzeby - odparła Alette, zachwycona poukładanymi myślami we własnej głowie. - Przepraszam, że cię zaatakowałam. Chciałam tylko sprawdzić twój refleks... Nie sądziłam, że tak banalny urok może sprawić ci tyle kłopotu. Justyna milczała, wpatrując się ze złością w Alette, która uśmiechała się wesoło, bawiąc się własną różdżką. - Nie miałaś prawa... - odparła zarumieniona. - Nie miałam i dlatego ze szczerego serca przeprosiłam - powiedziała Al, nawet nie starając się ukryć fałszu. - Miłego dnia, Blue Po tych słowach złapała Pene za rękaw jej szaty, która najwyraźniej wciąż nie wyszła z szoku po wymianie zdań, która miała tutaj miejsce. Razem odeszły od stojącej po drzewem Justyny, jednak w połowie drogi Alette odwróciła się i powiedziała: - Pałkarzem i tak jesteś kiepskim. Do Quidditcha trzeba mieć odrobinę talentu, a nie tylko prototyp miotły z Bułgarii. Po tych słowach odwróciła się i ruszyła w kierunku Zakazanego Lasu. Nie zauważyła, jak Justyna wyciąga różdżkę i rzuca w jej kierunku urok. Zapewne zaklęcie trafiłoby ją prosto w plecy, ale wściekła Penelope w porę zareagowała - powaliła Alette na ziemię, a czerwony promień przeleciał tuż nad jej głową. - Co z twoim refleksem, Sorel? - krzyknęła Justyna. Alette już otwierała usta, żeby się odgryźć, ale wtedy odezwała się Pene. - DOŚĆ - wrzasnęła. Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Penelope |
Dodany dnia 16.05.2014 11:28
|
|
Pochwały: 13 Postów: 1729 Dom: RavenclawPunkty: 17625 Ranga: Poraniona Data rejestracji: 27.02.08 |
Co one wyprawiają! Obrzucają się klątwami jakby były największymi wrogami. Jeszcze rozumiała porywczych Gryfonów walczących z denerwującymi Ślizgonami, ale dwie Puchonki? I to Alette, jedna ze spokojniejszych znanych jej osób i to jeszcze o co? O faceta? No jakiś bezsens totalny. - Nie miałam i dlatego ze szczerego serca przeprosiłam - no nareszcie się uspokoiły. Al pociągnęła Pene za rękaw i ruszyła w stronę lasu, rzucając za siebie: - Pałkarzem i tak jesteś kiepskim. Do Quidditcha trzeba mieć odrobinę talentu, a nie tylko prototyp miotły z Bułgarii. Krukonka wiedziała, że źle się to skończy, obróciła się w momencie gdy Justyna podnosiła różdżkę. Popchnęła Al aby osłonic ją przed lecącym zaklęciem. - Dość! - wrzasnęła na całe błonia i podniosła różdżkę, mierząc raz w jedną, a raz w drugą dziewczynę. - Co wy wyprawiacie? Jesteście przecież z jednego domu i to z Hufflepuffe! Może wyjaśnijcie sobie spokojnie, co was dręczy i wreszcie dogadacie? Różdżki do mnie, ale to już, żebyście się nie pozabijały. - Pene była na tyle zła, że jej włosy zrobiły się krwisto czerwone, oczy pociemniały i wyglądała na prawdę groźnie. Puchonki patrzyły na nią ze zdziwieniem i przerażeniem, nie mając pojęcia co zrobić. Nie chciały oddawać różdżek, ale patrząc na wściekłą Pene chyba nie miały wyjścia. Obie powoli wyciągnęły ręce w stronę Krukonki i oddały jej swoje skarby. - No nareszcie będzie spokój - powiedziała Pene chwytając obie różdżki. Teraz trochę się uspokoiła i mimo, że jej włosy nadal pozostały czerwone, nie wyglądała już tak groźnie. - No to teraz możecie sobie wszystko wyjaśnić, a ja tu poczekam, żebyście nie zaczęły się bić. Obie Puchonki stały naburmuszone, starając nie patrzeć się na siebie. Żadna nie chciała odezwać się pierwsza. Edytowane przez Penelope dnia 16.05.2014 11:43
W kategorii Najlepsza Seria Obyczajowa, wygrywa Penelope - Trudny Wybór Wiersz mojej ulubionej poetki i to jeszcze o mnie Sonet Dziękczynno-pochwalny Jest taka osoba, co pięknie słowa plecie. Entuzjazmu pełna, w każdej chwili miła, Z potoku błahych słów się przy mnie wynurzyła I pomaga mi przetrwać w liter srogim świecie. Któż to taki? To Pene! Wszyscy dobrze wiecie! Cóż ja bym kochana bez Ciebie zrobiła? Co tu dużo gadać... Pewnie wciąż bym żyła. Ale żyłabym tutaj jak zgubione dziecię. Bezczynnie bym siedziała w beznamiętnej toni. Czy cokolwiek bym zrobiła gdyby nie Twa głowa? Czy cokolwiek bym stworzyła bez Twej boskiej dłoni. Więc dziękuję Ci Królowo, za Twe wielkie słowa, Że jesteś tutaj, że piszesz, chociaż czas Cię goni, I że dzięki Tobie, znowu zaczęłam od nowa... I love Smaug - O czym marzysz?- zapytał w końcu. - Marzę o lepszym życiu. O tym, by ludziom bardziej zależało na ludziach, niż na pieniądzach, by mieli honor i nie łamali obietnic. Marzę o tym, by przyjaźń była prawdziwa, a miłość nie bolała. - Odpowiedziała bez zastanowienia. - A jeśli ci powiem, że mogę ci to dać, pójdziesz ze mną? - Wyraz jego twarzy nie zdradzał uczuć, ale w oczach tliła się iskierka nadziei. - Pójdę. Dlatego, że będę chciała uwierzyć w to, że mówisz prawdę. Szkoda tylko, że taki świat nie istnieje. - Istnieje, a ja ci go pokażę, jeżeli tylko zechcesz otworzyć oczy. - Nieznajomy wyciągnął do niej rękę, a ona ją ujęła, po raz pierwszy wierząc, że może być szczęśliwa.[/color] Dedykacja dla mnie od pewnej bardzo sympatycznej osoby ;] Jest takie miejsce na oceanie, gdzie pewna wyspa się mieści, nierzadko kto się na niej pojawia, bo zwą ją wyspą boleści. Zamek potężny na niej góruje, co w dawnych czasach wzniesiony przez władcę wyspy Odysa, dla Penelopy - żony. Wiele już lat w domu nie bywał, a ona tęskni wciąż szczerze, co dzień wychodzi w bezkres spoglądać, czy wraca na swej galerze. Smutek w jej sercu, samotność w duszy, kiedy to wreszcie ustanie, rozmyśla nieustannie czy jeszcze szansa będzie ujrzeć go w żywym stanie. Odys na krańcach lądów przebywa, tułaczka go bowiem czekała na długie lata, przez boską karę ta sytuacja się stała. Wspomnienie żony cierniem mu w sercu się stało, ach jakże trudne bez niej życie być musiało. Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro? Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie, jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia. Wyjdź mu naprzeciw. Wiersz Anciol, mój ulubiony Syrenka z łazienki prefektów Pośród szklanej toni, Uśmiecham się skromnie. Stoję tu na straży, Wielu ludzkich wspomnień. O czym chcesz bym śpiewała? Znam historii wiele. Wiem czym jest wierność, I kim są przyjaciele. Potrafię powiedzieć, O morskich przygodach. Strasznych wodnych stworach, Walecznych załogach. Do skarbów sekretnych, Jedyne znam drogi. Do wysp tych magicznych, I przełęczy trwogi. Poproś mnie o słowa, Od dawna tu czekam... Nie znam swoich braci, I serce mam człowieka. Nie zapominaj o mnie! Nie chcę być tu sama! Utrwalona na szkle... A całkiem zapomniana... Robak gne |
|
|
|
| Hermiona Justysia |
Dodany dnia 16.05.2014 11:47
|
|
Pochwały: 2 Postów: 947 Dom: HufflepuffPunkty: 25374 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 10.09.08 |
Justyna spojrzała zdezorientowana na Krukonke. Włosy koleżanki zrobiły się krwisto czerwone, a oczy wyrażały wściekłość. Wystraszona Blue bardzo powoli wyciągnęła przed siebie dłoń z różdżką. Bała się, że zostanie zaatakowana, dlatego nie robiła gwałtownych ruchów. Al, także oddała swoją broń. Nastała cisza. Blue, zaczęło dzwonnic w uszach, słyszała jak ptaki wesoło ćwierkają, a wiatr zaczyna mocniej wiać. Łypała groźnie na swoją przeciwniczkę, ani jedna nie chciała się odezwać. - Nie macie sobie czegoś do wyjaśnienia? - zapytała Krukonka. Justyna powoli podniosła rękę i założyła włosy za ucho. Wiedziała, że trzeba to jakoś zakończyć, bo będą tu stały do następnej zimy. Westchnęła: - Sorel, nie chciałam cię zaatakować. Tylko czuję, że masz coś do mnie. Ciągle czepiasz się o Barta. Serio tak Ci to przeszkadza, że go lubię? Edytowane przez Hermiona Justysia dnia 16.05.2014 12:02
|
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 16.05.2014 12:02
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
- Słucham? Alette stała zszokowana na trawie, czując jak coraz chłodniejszy wiatr rozwiewa jej krótkie włosy. Chciała doprowadzić je do jakiegoś ładu, ale nie miał to żadnego sensu. - Wściekasz się na mnie, bo rozmawiam z Bartem. Każdy wie, że o to ci chodzi - kontynuowała Justyna, spoglądając kątem oka na Pene. - Powinniście się leczyć - rzuciła Alette, starając się, by jej głos był zimny jak lód. - To wy ciągle to wywlekacie, jakbym chodziła po szkole z balonami i serduszkami. - Zaatakowałaś mnie na stadionie, kiedy zaczęłam z nim rozmawiać... - Kiedy zajęliście się sobą, zamiast treningiem, dokładnie tak - przerwała jej Al. Włożyła dłonie do kieszeni. - Wybacz, Blue, ale nie uznaję się za winną w tej całej sytuacji. Oczywiście możesz grać w tym wszystkim aniołka, nie zabronię ci tego. Podejrzewam z resztą, że każdy stanie po twojej stronie, ale na całe szczęście ja nie potrzebuję poklasku ani wsparcia. - Nie potrzebujesz, ale jednak zaczepiasz mnie przy każdej nadarzającej się okazji - zauważyła Blue. Co miała jej odpowiedzieć? Że upokorzyła ją przed całą drużyną? Przecież nie mogła się przyznać, że ją to wytrąciło z równowagi, nie mogła dać jej tej satysfakcji... - Wyjaśnianie tego nie ma sensu - powiedziała Alette, marszcząc brwi. - Cokolwiek bym ci nie powiedziała i tak będziesz przekonana o swojej niewinności i nie spodziewam się po tobie niczego więcej. Postaram się w takim razie udawać, że nie istniejesz, ty możesz spróbować robić to samo. Edytowane przez Alette dnia 16.05.2014 12:16
Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Hermiona Justysia |
Dodany dnia 16.05.2014 12:20
|
|
Pochwały: 2 Postów: 947 Dom: HufflepuffPunkty: 25374 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 10.09.08 |
- A niby dlaczego mam się czuci winna? Bo jestem w drużynie? Bo Bart mi pomagał w nauce wtedy w kuchni? Bo ty wyskakujesz na mnie tak jak przed chwilą, gdy spokojnie siedziałam pod drzewem? Justynie powoli ponownie zaczęły puszczać nerwy. Stała jak wryta wpatrując się w Al. Czuła, że ręce jej zaczynają drżeć. Wzięła dwa głębokie wdechy i spojrzała na Krukonkę. Dziewczyna lustrowała obie Puchonki. Nie wiedziała jak teraz Alette zareaguje na zaczepkę, ale ponownie odezwała się Justyna. - Wiesz co? Jak mam udawać, że nie istniejesz skoro teraz boję się, że w nocy zakradniesz mi się do dormitorium i potraktujesz mnie klątwą? Al, patrzyła zdziwiona. - Ty chyba masz nierówno pod sufitem. - wycedziła przez zaciśnięte zęby. - Dosyć tego! - Blue wyciągnęła rękę w stronę Krukonki. - Oddaj mi różdżkę, chcę wrócić do eliksirów. Edytowane przez Hermiona Justysia dnia 16.05.2014 12:32
|
|
|
|
| Alette |
Dodany dnia 16.05.2014 12:33
|
|
Pochwały: 18 Postów: 7186 Dom: HufflepuffPunkty: 59643 Ranga: Poziomka! <3 Data rejestracji: 29.03.09 |
- Jak będę chciała cię zaatakować, to zrobię to tak, jak teraz: prosto w twarz. Nie muszę w tym celu zakradać się do twojej sypialni - powiedziała chłodno. - Oddaj jej różdżkę, Pene, niech się księżniczka uczy. Penelope chyba nie do końca była przekonana, dlatego nie ruszyła się z miejsca. - Miałyście wszystko sobie wyjaśnić... - A co ja mam jej wyjaśniać? Dziewczyna ewidentnie żyje we własnym świecie, niech sobie interpretuje rzeczywistość po swojemu. - Czyli co? Teraz nie dasz mi żyć, bo inaczej patrzę na życie niż ty? - Nie musisz się bać. Nie jestem dla mnie aż tak istotna, jak ci się wydaje. Po tych słowach odwróciła się i poszła w kierunku Zakazanego Lasu, a Pene oddała różdżkę Justynie. Puchonka usiała ponownie pod drzewem, udając, że nic jej ta cała sytuacja nie obchodzi... podobnie jak Alette, która kroczyła dumna i pewna siebie, przytulając do siebie swoje smocze jajo. Edytowane przez Alette dnia 16.05.2014 12:45
Kazui <3 W zasadzie lepiej tkwić w słodkiej niewiedzy. Umiejętność braku myślenia i brak odczuwania tego braku, w połączeniu z brakiem myślenia o myśleniu i przekonaniem, że się wszystko dobrze przemyślało jest darem, który posiadają tylko wybrani. Im więcej wiesz, tym mniej rozumiesz, więc w zasadzie lepiej nic nie wiedzieć i mieć święty spokój. Dziękuję Wilenie za cudowny wiersz o moich Rycerzykach <3 Za siedmioma górami, za siedmioma lasami Żył sobie Racław z rycerzykami. Wielu ich tam było, innej maści każdy, Jednak każdy spośród nich był bardzo odważny, Choć nie tak jak Racław - mąż najlepszy w świecie, Rozpalający serce niemal każdej kobiecie, Lecz kochając jedną, tę spoza Lagary, Którą owładnęły miłości jego czary I wyczekuje tylko kiedy się zobaczą... Ale koniec historii! Nie za to mi płacą. Wracając do Lagary, żyła tam Liliana, Która, chociaż nieporadnością owiana I znana w otoczeniu z niechęci do koni, Nie bała się prawie dzierżyć w ręku broni. Gdy tylko nadszedł rozkaz, wskoczyła na konia. Mając u swego boku Gaję, Aarona, Fomę i Milana, a przed sobą zadanie, Ruszyła, nie bacząc, czy coś jej się stanie. Jednak Racława niestety przy nich nie było, A szkoda, bo to by się lepiej skończyło. Zamiast niego, Nadar przewodził tej grupie I chociaż zdawało się, że ma wszystko w dupie, Doprowadził ich całych do kapitana, Nie mającego nic z Narnią wspólnego - Kasjana, Który miał przy sobie ogiera wspaniałego, Nawet dla stajennych nieprzyjemnego, Z piękną grzywą i gracją, jakiej więcej miało Jedynie zgrabne, Racławowe ciało... Co było z Aaronem? Z ostrzem w jego dłoni? I Lilianą? Jak z jej podejściem do koni? Co z zaciętą Gają? Co z nadętym Milanem? Potwornym ogierem wraz z jego panem? Co z Fomą? Jak żyje? I jak jego rany? Kiedy tego wszystkiego dowiedzieć się mamy? Gdy tylko na Alette wielka wena spłynie. Może nigdy, może jutro, może w czarnej godzinie, Byle, jak to nastąpi, napisała wreszcie O Racławie i jego kochanej niewieście. Authors act like they are sorry for killing characters but really they are like this... Lista ficków, które przeczytałam i polecam Miniaturki "Nieszczęśliwa historia" ulki_black_potter "Czterdzieści pięć" Barloma "Pierwsza ofiara" Katherine_Pierce "Przemyślenia" Wileny Romus Przyjaciołom, których już nie ma Fuerte "Zazdrość według Hermiony Weasley" Sam Quest "Glizdogon" Nieoryginalnej "Las mnie wzywa" Klaudek884 "***" Zirael Serie "Trudny wybór" Penelope "Jako w piekle, tak i na ziemi" Christiny "Proszę, powiedz moje imię" Only Dream "Między wierszami" Fuerte Drabble "Znalezisko" Ann "Miłość" Wioletty "Bogini" ulki_black_potter Poezja "Feniks" Wileny Romus "Na chwałę! Na honor!" Ann "Zwariował!" Wileny Romus "Wspaniały i Starożytny Hymn Rodu Black" Ann "Niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca. Owe pierwsze obrazy, echa słów, choć wydają się pozostawać gdzieś daleko za nami, towarzyszą nam przez całe życie i wznoszą w pamięci pałac, do którego, wcześniej czy później... i nie ważne, ile w tym czasie przeczytaliśmy książek, ile nowych światów odkryliśmy, ile się nauczyliśmy i ile zdążyliśmy zapomnieć... wrócimy." Carlos Ruiz Zafon Oglądam chińskie bajki, czytam romanse a ciasto najbardziej lubię surowe. Pozdrawiam wszystkich, których karmiłam, a szczególnie tych, którzy z tego powodu cierpieli. Lubię gotować dla Gne, której wszystko smakuje i Ciemka, któremu śmierdzą (gotowane!) jajka. Piję herbatę koło kibla z Ang, o miłości rozmawiam z Pene, śpię na podłodze Ulki albo na kolanach Christiny. W moim sercu zawsze jest miejsce dla tych, z którymi obieram ziemniaki. Pozdrawiam mistrza otwierania zamków Sam i specjalistę od łowienia smerfów Katherine ... a kiełbasa to najbardziej smakuje mi u Pauli love |
|
|
|
| Hermiona Justysia |
Dodany dnia 16.05.2014 12:48
|
|
Pochwały: 2 Postów: 947 Dom: HufflepuffPunkty: 25374 Ranga: Niezwyciężony mag Data rejestracji: 10.09.08 |
Justyna wzięła swoją różdżkę, odwróciła się na pięcie bez słowa i usiadła pod drzewem obok książki do eliksirów. Czuła się trochę zdezorientowana, sama nie wiedziała o co praktycznie się kłócą. Wiedziała jedynie tylko to, że Puchonka działa na nią jak płachta na byka i vice versa. Spięła swoje długie włosy w kucyka i otworzyła książkę, jednak nie skupiła się na niej. Po chwili spojrzała za siebie. Widziała oddalającą się Al i Krukonke. Szły w stronę Zakazanego Lasu. Co ona tam trzyma w tych rękach. Pilnuje jak skarbu. Zastanawiała się w myślach. Poczekała jeszcze chwilę, aż dziewczyny były przy lesie i wstała z ziemi. Blue ogromnie zaciekawiło to co ukrywa Puchonka, lubiła tajemnice, więc w myślach naszedł ją pewien pomysł. Wyprostowała się, książkę i pergamin wraz z piórem odłożyła pod drzewo i nie wahając się poszła ścieżką za koleżankami. Edytowane przez Hermiona Justysia dnia 16.05.2014 12:56
|
|
|
|
| Majka11 |
Dodany dnia 16.05.2014 14:40
|
|
Pochwały: 3 Postów: 131 Dom: RavenclawPunkty: 1830 Ranga: Świetny czarodziej Data rejestracji: 24.06.13 |
Majka zadyszana wybiegła z Hogwartu z torbą pełną książek. Widziała, że dzieje się jakaś awantura. Pędziła prosto do Zakazanego Lasu. Zwolniła trochę i poczekała aż posiadaczki smoczego jaja wejdą do lasu.Po czym wbiegła do lasu. Widziała je,bo któraś zaświeciła różdżkę. Nagle zatrzymały się na jakiejś polanie. Wtedy Majka nadepnęła na suchą gałąź.Al odwróciła się gwałtownie. -Kto tu jest?!-Krzyknęła. -J..Ja-Wykrztusiła Krukonka. -MAJKA?! ,,Somewhere, between the sacred silence and sleep, Disorder, disorder, disorder." -System of a Down ,,Toxicity"  |
|
|
|
| Podziel się z innymi: |
|
| Przejdź do forum: |